18. Bölüm: Çelikten Bir İrade, Camdan Bir Kalp
Boran'ın "Elif benim karım ve öyle kalacak," sözleri avluda gümbür gümbür yankılandı. Bu bir açıklama değil, bir buyruk, bir nihai karardı. Ortalığı, laf yetiştirememenin verdiği ağır bir sessizlik kapladı. Fısıltılar kesilmiş, herkes Boran'ın çelikten yüzüne ve orada, onun sözünün gölgesinde kalmış Elif'e bakıyordu. Elif, Boran'ın bu beklenmedik sahipleniciliği karşısında içinde garip bir kasılma hissetti. Bu, bir sevgi ya da affediş değil, bir mülkiyet beyanıydı. Tıpkı kaybolmuş bir koyunu sürüye geri çağıran çobanın sesi gibi, soğuk ve mecburi.
Siyamend Amca, sakalını sıvazlayarak başını hafifçe salladı. "Madem öyle Boran Ağa, sen bilirsin. Ama milletin dilini bağlayacak olan senin sözün değil, gelinin davranışlarıdır. Zaman gösterecek."
