17. Bölüm: Kapanmayan Yara, Susmayan Töre
Elif, o geceyi zar zor sabaha bağladı. Misafir odasının tavanına diktiği gözlerini bir türlü kapatamamıştı. Boran’ın “Benimle yaşayacaksın ama asla benim olmayacaksın,” diyen sesi, kulak zarına yapışmış gibi dönüp duruyordu. Yastığı gözyaşından sırılsıklam olmuştu, ama artık ağlamaktan bile utanır hale gelmişti. Bu evde, her gözyaşının bir zayıflık sayıldığını biliyordu.
Sabah ezanı okunurken, nihayet derin bir iç çekip yataktan kalktı. Aynaya yaklaşınca kendi haline şaşırdı. Göz altları mosmor, yüzü solgundu; dudaklarının kenarında istemsiz bir titreme vardı. Elini yüzüne sürdü, saçlarını düzeltti, sonra derin bir nefes alıp kendi kendine mırıldandı:
“Pes yok. Sabır, Elif. Sabredeceksin.”
Kapıyı açıp koridora çıktığında, ev henüz tam uyanmamış
