7. Bölüm: Kırık Kalbin İntikamı
Uzaklardan gelen o tek silah sesinin ardından çöken sessizlik, bir fırtınanın göbeğindeki göz sakinliği gibiydi; aldatıcı ve gergin. Konak, aniden bir karınca yuvasına dönüştü. Avluda koşturan adamların ayak sesleri, silah şarjörlerinin sesleri ve kesik kesik verilen emirlerle doldu. Boran'ın yüzü taş kesilmişti. Elif'i hızla bir kenara çekti, bakışlarındaki koruyucu içgüdü, biraz önceki duygusal mesafenin yerini anında almıştı.
"İçeri gir," dedi, sesi emir verir gibi değil, yalvarır gibiydi. "Pencere kenarlarından uzak dur."
Elif, onun bu ani değişimine şaşırdı. "Ben bir savaş ganimeti değilim, Boran. Saklanmam."
"Ölmemen için!" diye karşılık verdi Boran, sesi ilk kez ona karşı yükseliyordu. Gözlerinde, Zilan'ı kaybettiği günkü aynı çaresizlik pırıldıyo
