CHAPTER 7
1024 Words
KUMUHA ng isang basong tubig si Jego at ipina inom iyon sa kaniyang ina. Pagka tapos ay muli na naman niya itong niyakap.
Kasalukuyan na siyang nasa loob ng silid niya kasama ang butihing ina niya na si Mrs Joselyn Sandoval…duon niya dinala ang kaniyang ina upang maka usap ito ng maayos. Alam niyang walang makaka rinig sa kanila ruon dahil sound proof iyon
“Mom, kailan mopa alam na niloloko ka ni Dad? Matagal naba 'to? Matagal mona bang alam ang tungkol sa kanila ni Moisa?” sunod sunod na tanong niya sa ina, habang napapa tiim bagang siya at pinipigilan lamang niya ang kaniyang sarili. Alang alang sa kaniyang ina.
Mas lalo na ang napa luha ito, kasabay ng marahang pag tango nito bilang pag tugon sa kaniyang mga tanong.
“D*mn, why didn't you tell me? Bakit hinahayaan niyo lang na lokohin ka'yo ni Dad sa loob ng pamamahay na'to?” tiim bagang saad niya, tsaka mas lalong napa diin ang pagkaka kuyom niya ng kaniyang kamao.
Galit na galit siya sa kahayupan ng kaniyang ama, at awang-awa naman siya para sa kaniyang ina. Na walang ibang ginawa kundi ang pag silbihan sila't-alagaan. Saksi sila ng Kuya Jerick niya kung gaano kamahal ng kaniyang ina ang lalaking iniidolo panaman niya.
Hindi nya sukat akalain na magagawa iyon ng kaniyang ama lalo na't nung unay masasabi niyang napaka perpekto ng kanilang pamilya lalo na't nakikita niyang napaka buti at mapag mahal ng kaniyang ama para sa butihing ina niya.
“nineteen years old palang si Moisa ay nang malaman ko ang kataksilang ginagawa nila ng Daddy mo.....anak alam mong nanggaling ako sa isang magulo at broken family.. Pinangako ko sa sarili kong kapag naka pag asawa't nagka anak ako ay hindi ko hahayaang masira ang pamilyang bubuohin ko. At hindi niyo mararanasan ang naranasan ko nuon. Hindi madaling lumaki sa isang magulo at watak na pamilya anak, ayaw Kong maranasan niyo ng kuya Jerick mo ang sakit na dinanas ko noon—
“kaya ba hinahayaan niyo nalang na lokohin at iganyan kalang ni Dad mom? …Mommy please stop hurting yourself, tigilan mona itong pagiging bulag bulagan mo sa lahat ng ginagawa sayo ni Dad…don't worry about saamin ni Kuya. Malalaki na kami at kaya na namin ang mga sarili namin. Tama na Mom” mahinang saad niya kaya naman mas lalong napa hagulgol ng iyak ang kaniyang ina. Kaya naman muli na naman niya itong niyakap
“kung nakakaya niyong hayaan si Dad, so ako hindi 'yan puwede saakin Mom—
“please Son, I'm begging you…Don't please…ayaw Kong magka hiwalay kami ng Daddy mo. I love him too much, please Son. Nakiki usap ako, hayaan mong dumating 'yung araw na ako na mismo ang sumuko.. Don't hurt him—
“D*mn it! D*mn d*mn d*mn! I don't know Mom…f*ck! Punyeta! Hindi ko kayang hayaan lang Mommy.. Your my Mom, I don't want to see you cry because of that bastard!—
Hindi na naituloy ni Jego ang iba paniyang sasabihin nang bigla siyang sampalin ng kaniyang ina. Nagulat man ay pinilig na lamang ni Jego ang kaniyang ulo pagka tapos ay tumingala upang mapigilan niya ang kaniyang emotion.
“Don't say that again Jego! Ama mo parin siya—
“No! After this sh*t! Hindi ko alam kung kaya kopa siyang respetuhin bilang ama.” madiin niyang saad at nang akmang tatalikod na siya ay hinawakan siya sa kaniyang braso nang lumuluhang ina. Hindi kayang harapin ni Jego ang kaniyang ina sa ganung setwasyon. Iyon ang unang pagkakataon na makita niyang ganuon ang kaniyang ina. Napaka buti nito at mapag mahal. Hindi niya alam kung bakit o kung anong dahilan para magawa ito nang kaniyang ama.
Samantala sa kabilang dako naman ay nagising si Jessa dahil sa maingay na bagay na bumagsak sa sahig. Naririnig rin niya ang bawat hakbang nang taong lumalapit sa gawi niya. Dahil narin sa suot nitong sapatos. Dahan-dahan niyang iminulat ang kaniyang mga Mata. Sa una ay malabo palamang ang kaniyang nakikita…kaya naman pumikit siya ulit at tatlong Segundo lamang ay muli na naman niyang iminulat ang kaniyang mata. At sa pag kakataong iyon ay naging malinaw na ang lahat ng nasa paligid niya. At roon palamang niya naisip kung bakit siya naruruon at kung nasa ganuong setwasyun siya.
“sh*t! Sino ka? Nasaan ako…anong kailangan mo? Punyeta! Nasaan ang kasama ko?!” mag kakasunod na sabi ni Jessa, nang mapansin niyang wala sa silid na kinaroroonan niya si Pinky.
iginala niya sa loob ng silid na iyon ang kaniyang tingin. Pagka tapos ay napa tingin siya sa mga kamay niya at napa kuno't-nuo siya nang makitang naka posas iyon at naka kabit pa iyon sa bakal ng higaan niya.
Kulay puti ang lahat ng nasa paligid, ang apat na sulok ng kuwarto na iyon ay tanging higaan lamang niya ang naka lagay ruon.. na animoy nasa isang kulungan or hospital siya. Dahil narin sa mga nakikita niyang mga gamit na nasa ibabaw ng kamang kina uupuan niya.
“huwag kanang pumalag Mis…mauubusan kalang nang lakas diyan at kahit anong gawin mong pag pupumiglas ay hindi kana makaka alis pa dito” ani nang lalaking armado, maskulado ang panga-ngatawan nito at punong puno ng balbas ang panga nito. Palagay niya ay kaedaran lamang niya ang lalaking kaharap. Hindi rin niya maipag kakaila sa kaniyang sarili na may itsura ang lalaking kaharap. Naka suot ito ng kulay puti na animoy isa itong Doctor.
“answer me! Nasaan ang kaibigan ko?! ” madiing saad niya tsaka tinignan nang matalim ang lalaki na ngayon ay naka ngisi na animoy tuwang tuwa sa nakikita nito.
“don't worry…she's fine” saad ng lalaki sa walang emosyong saad nito.
“I want to see her! Dalhin mo ako sa kaniya!” seryosong saad ni Jessa habang naka taas parin ang kaliwang kilay niya.
“aba…maangas karin Mis, inuutusan moba ako?” ani ng lalaki tsaka nangalukipkip
“ay hindi…pinapatulog kita g*go! T*nga lang? Malamang sino paba ang sasabihan ko!? ” pabalang niyang sagot sa lalaki. Dahilan upang mag tagis ang panga nito at pinaningkitan nito ng mata si Jessa
//Continue
- Writer
