อัครวินท์
หลังจากที่เขมมินทรากลับไปผมก็เร่งเคลียร์งานต่อ ที่ยังไม่กลับพร้อมเธอเพราะว่าเหลือสอนอีกวิชา เลยต้องให้เธอกลับก่อน
แล้วเรื่องที่ผมเรียกเธอมาทำโทษเมื่อกี้ก็ไม่ได้ไร้เหตุผล เพราะสายตาที่ผมเห็นเพื่อนเธอมอง ใครก็มองออกว่ามันคิดไม่ซื่อ สายตาแบบนี้ไม่มีใครเขาใช้มองเพื่อนหรอก เขาใช้มองคนรักกันทั้งนั้น และนั่นแหละทำให้ผมไม่พอใจต้องเรียกเขมมินมาคุยเป็นการส่วนตัวและลงโทษเธอไป และดูเหมือนเด็กน้อยของผมจะไม่รู้ตัวเลย ว่าคนที่เธอบอกว่าเพื่อนสนิทนั่นน่ะ มันคิดกับเธอเกินเพื่อน
แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อเธอยืนยันว่าเป็นแค่เพื่อน มันก็ทำให้ผมสบายใจว่าเธอไม่ได้คิดอะไรกับเพื่อนคนนั้นของเธอ ส่วนกับมัน ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร เพราะดูไปแล้วมันเองก็ไม่กล้าทำอะไรเกินขอบเขตคำว่าเพื่อนเท่าไหร่ นอกจากสายตาที่ปิดไม่อยู่
ผมจะปล่อยมันไปก่อน แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่มันทำอะไรไม่เหมาะขึ้นมา บอกเลยว่าผมไม่ปล่อยไว้แน่
“วินท์”
