Under His Watch

CHAPTER 9

Padabog na itinulak ni Ethan ang pinto ng Guidance Office, ang kanyang hininga ay bahagyang kapos at ang kanyang mukha ay bakas ng matinding pag-aalala na mabilis ding napalitan ng awtoridad nang makita ang sitwasyon sa loob.

Ang unang nahagip ng kanyang paningin ay si TJ. Nakaupo ito sa isang silya, magulo ang buhok, may maliit na gasgas sa siko, at ang white uniform na suot nito ay bahagyang gusot.

Sa kabilang panig naman ay isang babaeng estudyante na umiiyak habang pinapakalma ng kanyang kaibigan.

"TJ!" tawag ni Ethan. Lumapit siya agad sa dalaga, hindi pinapansin ang Guidance Counselor na tumayo para batiin siya.

Hinawakan niya ang magkabilang balikat ni TJ at sinuri ang mukha nito. "Are you hurt? Saan ang masakit?"

Nag-angat ng tingin si TJ. Bakas sa kanyang mga mata ang gulat dahil hindi niya inaasahang darating si Ethan na parang liliyab sa pag-aalala. Ngunit agad din itong napalitan ng pagmamatigas. "I'm fine, Ethan. Scratch lang 'to."

Nang masigurong walang malalang sugat si TJ, doon lang humarap si Ethan sa Guidance Counselor. Ang kanyang aura ay biglang nagbago—mula sa isang nag-aalalang guardian, naging isang matalas na abogado. Itinuwid niya ang kanyang pagkakatayo at inayos ang kanyang coat.

"Attorney Navarro, salamat at mabilis kayong nakarating," simula ng counselor. "Nagkaroon ng pisikal na sagupaan sa loob ng classroom. Ayon sa mga saksi, si Ms. Silverio ang unang nanakit."

"Siya ang nauna! Tinawag niya akong 'gold digger' na umaasa lang sa pera ng lolo ko!" singhal ni TJ, akmang tatayo para sugurin uli ang kabilang kampo.

"TJ, sit...... down!" pigil ni Ethan sa mahigpit na boses. Tumingin siya sa counselor, ang kanyang mga mata ay malamig at kalkulado.

"I want to see the full report and the statements of all witnesses. As her legal guardian, I will not tolerate any physical violence, but I will also not allow my ward to be harassed or bullied inside this institution. If there was provocation, that should be noted in the official record."

Napalunok ang counselor sa presensya ni Ethan. Samantala, si TJ naman ay napatahimik. Pinanood niya si Ethan—ang likod nito na tila isang pader na humaharang sa anumang paninisi sa kanya.

Sa kabila ng takot niya na malaman ito ni Lolo Ricardo, nakaramdam siya ng isang kakaibang init sa kanyang dibdib. Sa gitna ng gulo, si Ethan ang unang dumating para protektahan siya.

Matapos ang mahabang diskusyon sa loob ng opisina, lumabas ang dalawa na tila may namumuong bagyo sa paligid.

Tahimik si Ethan habang naglalakad patungo sa parking lot, ang kanyang mga hakbang ay mabilis at hindi man lang nililingon si TJ na sumusunod sa kanya.

Pagdating sa kotse, binuksan ni Ethan ang pinto nang may di-inaasahang diin. "Sakay," maikli niyang utos.

Sumakay si TJ nang walang kibo. Alam niyang sa pagkakataong ito, lumagpas na siya sa guhit. Pagkapasok ni Ethan sa driver’s seat, hindi muna niya pinaandar ang makina. Nanatili siyang nakahawak sa manibela, mariing nakapikit, at humihinga nang malalim para pakalmahin ang sarili.

"Ano bang iniisip mo, TJ?" tanong ni Ethan. Ang boses niya ay hindi pasigaw, pero ang diin sa bawat salita ay sapat na para manginig ang balat ni TJ. "I was worried sick. Akala ko kung ano nang nangyari sa iyo pagtawag ng school, tapos malalaman ko na nakipagsabunutan ka dahil lang sa sinabi ng ibang tao?"

"Hindi 'lang' 'yun, Ethan! Binastos niya ang pamilya ko!" depensa ni TJ, pilit na itinatago ang panginginig ng kanyang boses.

Humarap sa kanya si Ethan, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit at pagkadismaya.

"So, you use your fists? Nursing student ka, TJ. Your hands are supposed to heal, not to hurt! Paano ko ito ipapaliwanag sa lolo mo? Do you want to get expelled?"

"Eh 'di i-expel! Wala naman kayong pakialam sa nararamdaman ko, 'di ba? Ang mahalaga lang sa inyo ay ang pangalan ng Silverio!"

sigaw ni TJ habang ang mga luha ay muling nagbabadyang pumatak.

Biglang natigilan si Ethan. Ang galit sa kanyang mukha ay unt-unting napalitan ng isang emosyong mahirap basahin. Lumapit siya nang bahagya kay TJ, sapat na para maamoy uli ng dalaga ang pamilyar niyang pabango na humahalo sa amoy ng sterile na opisina kanina.

"You think I don't care?" bulong ni Ethan, ang boses ay naging paos. "TJ, halos liparin ko ang hallway ng school na 'to dahil sa takot na baka may nangyaring masama sa iyo. Hindi dahil sa apelyido mo... kundi dahil sa iyo."

Nagtagpo ang kanilang mga mata sa loob ng masikip na sasakyan. Ang tensyong kanina ay puno ng galit ay biglang nagbago ng anyo—naging isang mabigat at nakakalitong atraksyon.

Napatingin si Ethan sa gasgas sa siko ni TJ bago dahan-dahang inabot ang kamay nito.

"Let's go home," mahinang wika ni Ethan habang iniiwas ang tingin. "Gagamutin natin 'yan bago pa makita ng lolo mo. Pero huwag mong isipin na lusot ka na sa akin."

Pinaandar ni Ethan ang sasakyan, pero sa bawat sandali ng biyahe pabalik sa mansyon, alam nilang dalawa na ang sugat na kailangang gamutin ay hindi lang ang nasa siko ni TJ—kundi ang namumuong ugnayan sa pagitan nila na lalong nagiging mapanganib.

Ang hangin sa loob ng mansyon ay tila naging yelo sa sobrang lamig ng pagsalubong ni Lolo Ricardo. Hindi pa man nakakahakbang nang malayo ang dalawa mula sa pinto, ang dumadagundong na boses ng matanda ang sumalubong sa kanila.

"Hindi ka pa rin ba talaga natututo?!" sigaw ni Don Ricardo. Ang kanyang mukha ay namumula na sa matinding galit, ang kanyang boses ay umaalingawngaw sa buong sala. "Pangalawang araw mo pa lang sa unibersidad, TJ! Kahapon, hindi ka nakipag-participate at naging bastos ka sa iyong professor. Ngayon naman, nakipag-away ka?!"

Mabigat na ibinagsak ni Don Ricardo ang kanyang baston sa sahig. "Ano, aaraw-arawin mo na lang ba ang pag-aayos ni Ethan sa gulo mo? Hindi ka na ba nahiya? Si Ethan, mataas ang respeto sa kanya sa unibersidad na 'yun, pero dahil sa'yo, araw-araw na lang siyang pinapatawag sa Dean’s Office para magpaliwanag sa mga kaguluhang ginagawa mo!"

Nakatayo si Ethan sa gilid, tahimik at seryoso. Ang kanyang suit ay bahagyang gusot, bakas ng pagod sa pag-aayos ng insidente kanina, ngunit nananatili siyang matikas. Hindi siya nagsalita, ngunit ang kanyang mga mata ay matamang nakatuon kay TJ—isang halo ng pagkadismaya at pag-aalala.

Si TJ naman ay nakayuko, ang kanyang mga kamao ay mahigpit na nakakuyom sa gilid ng kanyang pantalon. Gusto niyang sumigaw, gusto niyang ipaliwanag na ang mga kaklase niya ang unang nang-aasar sa kanya, ngunit alam niyang walang maniniwala sa kanya sa sandaling ito.

"Wala kang respeto sa pangalan natin! Umakyat ka sa kwarto mo at huwag kang lalabas!" huling hirit ng matanda bago itinuro ang hagdanan.

Walang salitang tumakbo paakyat si TJ, ang tunog ng kanyang mga hakbang ay mabilis hanggang sa marinig ang malakas na pagbagsak ng pinto ng kanyang silid.

Nang mawala na si TJ sa paningin nila, napaupo si Don Ricardo sa sofa, ang kanyang kamay ay nanginginig habang kuyom ang kamay . Ang galit sa kanyang mukha ay biglang napalitan ng matinding pag-aalala at pagsisisi.

"Ethan..." tawag ng matanda, ang boses ay naging paos. "Nasaktan ba siya? Sino ang mga gumawa sa kanya niyon? Hindi ko mapapalampas ang p*******t ng kung sinuman sa apo ko."

Napabuntong-hininga si Ethan. Nakita niya ang pagbabago sa disposisyon ng matanda—mula sa pagiging striktong patriarch tungo sa isang lolo na takot na takot para sa kaligtasan ng kanyang nag-iisang apo.

"May mga gasgas po siya, pero wala namang malalang sugat," pagpapakalma ni Ethan.

"Huwag po kayong mag-alala, ako na ang bahala kay TJ. Kakausapin ko po siya at papaliwanagan."

Tumango si Don Ricardo, ang kanyang mga mata ay nakapako sa hagdan kung saan huling dumaan ang apo.

"Alam mong mahal ko ang batang 'yan, Ethan. Pero hindi ko alam kung paano siya kakausapin nang hindi kami nag-aaway."

"Naiintindihan ko po, Lo," sagot ni Ethan bago tumalikod. "Ako na po ang aakyat."

Ang Pag-akyat ni Ethan

Dahan-dahang lumakad si Ethan patungo sa kwarto ni TJ. Hawak niya ang isang maliit na first-aid kit. Huminto siya sa tapat ng pinto at kumatok nang mahina.

"TJ? It's me. Buksan mo 'to," wika niya. Walang sumasagot, pero naririnig niya ang mahihinang hikbi mula sa loob. Hindi na siya naghintay ng permiso; dahan-dahan niyang pinihit ang doorknob at pumasok.

Natagpuan niya si TJ na nakasubsob sa unan, ang kanyang balikat ay yumayanig sa pag-iyak. Lumapit si Ethan at naupo sa gilid ng kama. Hindi siya nagsalita agad; hinayaan niya munang humupa ang emosyon ng dalaga.

"Galit ka rin ba?" pabulong na tanong ni TJ habang hindi nag-aangat ng mukha.

"Galit ako dahil nilagay mo ang sarili mo sa panganib," seryosong sagot ni Ethan.

"Pero mas nangingibabaw ang pag-aalala ko. Halika rito, gagamutin natin ang siko mo."

Dahan-dahang umupo si TJ, ang kanyang mga mata ay namumugto at ang kanyang labi ay nanginginig. Sa ilalim ng malambot na ilaw ng kwarto, ang matikas na abogado at ang pasaway na tagapagmana ay muling binalot ng katahimikang mas malalim kaysa sa anumang galit—isang katahimikang unti-unting bumubura sa pader na namamagitan sa kanila.

Dahan-dahang kinuha ni Ethan ang bulak na may antiseptic at sinimulang linisin ang gasgas sa siko ni TJ. Napangiwi ang dalaga at bahagyang napaatras, ngunit mabilis na hinawakan ni Ethan ang kanyang braso para i-steady ito—eksakto kung paano siya hinawakan ni TJ sa study room noong nakaraang gabi.

"Ouch... dahan-dahan naman," reklamo ni TJ, bagaman ang totoo ay mas nararamdaman niya ang init ng mga daliri ni Ethan kaysa sa hapdi ng gamot.

"Kasama ito sa consequences ng pakikipag-away mo," seryosong wika ni Ethan, ngunit hindi na ito bakas ng galit.

"Alam mo bang halos mawalan ng malay ang lolo mo sa pag-aalala?

"Eh bakit kailangan niyang sabihing wala akong kwenta? Na puro gulo lang ang dala ko?" muling pumatak ang luha ni TJ. "Sana hindi na lang ako rito tumira."

Sinabi lang niya ang mga 'yun dahil natatakot siyang may mangyaring masama sa iyo."

Tumigil si Ethan sa paglilinis at nag-angat ng tingin. Sa sobrang lapit nila, kitang-kita niya ang bawat butil ng luha sa pilik-mata ni TJ. Sa hindi maipaliwanag na rason, tila may kung anong kumurot sa puso ng abogado. Inabot niya ang mukha ng dalaga at dahan-dahang pinunasan ang luha nito gamit ang kanyang hinlalaki.

Nabigla si TJ sa haplos na iyon. Ang pagiging "Attorney Navarro" ni Ethan ay tila natutunaw, at ang natitira na lamang ay ang lalaking kanina pa siya gustong protektahan.

Ang titig ni Ethan ay bumaba sa mga labi ni TJ, at muling bumalik sa mga mata nito. Ramdam nila ang bilis ng pintig ng puso ng isa’t isa sa loob ng tahimik na kwarto.

"Ethan..." mahinang tawag ni TJ, ang boses ay puno ng pagkalito.

"I should go," biglang bawi ni Ethan, tila natauhan. Mabilis niyang niligpit ang first-aid kit at tumayo.

"Magpahinga ka na. Huwag mo nang isipin ang sinabi ng lolo mo. Kinausap ko na siya... hindi na siya galit."

Tumigil siya sa may pinto at lumingon nang hindi tinitingnan nang diretso si TJ.

"And TJ... huwag mo nang uulitin 'yun. Hindi ko alam kung kakayanin ko pang makita kang nasasaktan uli. at mamayang hapunan bumaba ka para kumain."

Pagkasara ng pinto, naiwan si TJ na nakahawak sa kanyang siko—at sa kanyang dibdib. Alam niyang simula sa gabing ito, wala nang bawian. Ang "mapanganib na lapit" na sinimulan nila ay hindi na lang basta laro; ito ay isa nang katotohanang pareho nilang kinatatakutan, ngunit hindi na rin magawang takasan.