Under His Watch

Chapter 10

Ang kapaligiran sa hapag-kainan ay hindi na kasing bigat ng kanina. Bagaman may bakas pa rin ng puyat at pagod sa mukha ni TJ, Sinunod niya ang payo ni Ethan na bumaba para sa hapunan. Dahan-dahan siyang naupo sa kanyang pwesto, iniiwasan ang direktang tingin kay Lolo Ricardo na kanina lang ay nagpakawala ng mga salitang tila humiwa sa kanyang puso.

Sa kabila niya, naroon si Ethan—tahimik na naghihintay, ang kanyang tindig ay pormal gaya ng dati, ngunit ang kanyang mga mata ay may kakaibang lambot nang sulyapan ang dalaga.

"Bukas, Pupunta kami ni Ethan sa school mo," basag ni Lolo Ricardo sa katahimikan.

Napahinto si TJ sa pag-abot ng pitsel ng tubig. Akala niya ay panibagong sermon na naman ang maririnig niya.

"Kakausapin ko ang School Director. Hindi ko papalampasin ang ginawa na pambubully at p*******t sa iyo," dagdag ng matanda.

Ang kanyang boses ay hindi na galit, kundi puno ng determinasyon ng isang lolo na handang protektahan ang kanyang kaisa-isang apo.

Bahagyang napaangat ang tingin ni TJ, hindi makapaniwala sa narinig. "Lolo?"

Sa kabilang panig ng mesa, napansin ni TJ ang bahagyang pagngiti ni Ethan. Isang tipid na ngiti na tila nagsasabing, 'Sabi ko sa iyo, ayos na ang lahat.' Alam ni TJ na malaki ang kinalaman ng pakikipag-usap ni Ethan sa kanyang lolo kaya nagbago ang ihip ng hangin.

"Okay ka na?" tanong ni Don Ricardo, ang mga mata ay nakapako sa gasgas sa siko ni TJ na maayos nang nalinis at nalagyan ng benda.

"Opo, Lo..." pabulong na sagot ni TJ, bago huminga nang malalim. "Sorry po Lo."

"Sige na, kumain ka na," wika ni Lolo Ricardo bago muling nagpatuloy sa pagkain.

Sa pagkakataong ito, ang bawat subo ni TJ ay tila gumaan. Hindi na ang bigat ng pangalang Silverio ang kanyang nararamdaman, kundi ang proteksyon nito.

At sa tuwing magtatama ang paningin nila ni Ethan, may isang lihim na pagkakaunawaan ang nabubuo sa pagitan nila—isang pasasalamat na hindi kailangang bigkasin, at isang pag-aalaga na higit pa sa obligasyon ng isang guardian.

Pagkatapos ng hapunan, hindi agad nakatulog si TJ. Nakaupo siya sa terrace ng kanyang kwarto, nakatanaw sa malawak na garden ng mansyon.

Ang isip niya ay naglalakbay sa pagitan ng pag-aalala ni Lolo Ricardo at ng kakaibang haplos ni Ethan kanina sa kanyang silid.

Maya-maya, narinig niya ang pagbukas ng glass door sa kabilang kwarto—ang kwarto ni Ethan. Lumabas din ang abogado sa sarili nitong veranda, may hawak na tasa ng kape. Isang manipis na pader lang ang namamagitan sa kanilang dalawa.

"Hindi ka pa rin natutulog?" tanong ni Ethan nang mapansin ang dalaga. Wala na ang kanyang coat, at ang unang dalawang butones ng kanyang polo ay nakabukas na, dahilan para magmukha siyang mas relax kaysa sa karaniwan.

"Iniisip ko lang si Lolo," amin ni TJ. "Salamat, Ethan. Alam kong ikaw ang nagpaliwanag sa kanya."

Sumandal si Ethan sa railings, ang kanyang mga mata ay seryosong nakatitig sa dalaga.

"Wala 'yun. Trabaho ko ang siguraduhing maayos ang lahat sa loob ng bahay na ito."

"Trabaho lang ba talaga?" pangungulit ni TJ, ang kanyang pilyong personalidad ay unti-unti na namang bumabalik. Lumapit siya sa dulo ng kanyang veranda, sapat na para maabot sana ang kamay ni Ethan kung wala lang ang harang.

Sandaling natahimik si Ethan. Ibinaba niya ang kanyang tasa at tinitigan si TJ nang malalim—isang titig na tila naghahanap ng kasagutan sa isang tanong na hindi pa nila kayang bigkasin.

"You're a handful, TJ," mahinang wika niya. "Pinapahirapan mo ang buhay ko simula nang dumating ka rito. Pero..."

"Pero ano?" hamon ni TJ, habang ang kanyang puso ay nagsisimula na namang makipagkarera.

"Pero hindi ko na rin yata kayang isipin ang buhay ko rito kung wala ang gulo na dala mo," pag-amin ni Ethan, bago siya mabilis na umiwas ng tingin.

"Pumasok ka na. Malamig na ang hangin, baka magkasakit ka pa."

Pumasok si Ethan sa kanyang kwarto nang hindi na hinihintay ang sagot ni TJ.

Naiwan ang dalaga na may malawak na ngiti sa kanyang mga labi. Sa unang pagkakataon, narinig niyang umamin ang "istriktong abogado" na may puwang na siya sa buhay nito.

Kinaumagahan, tila may bagong enerhiya ang paligid ng mansyon. Maagang nagising si TJ, at sa pagkakataong ito, hindi na kailangan pang katukin ng paulit-ulit ng mga katulong. Mabilis siyang kumilos—naligo, nag-ayos, at isinuot ang kanyang complete nursing uniform.

Ang puting uniporme ay lalong nagpadangal sa kanyang tindig, isang paalala na sa kabila ng pagiging pasaway, seryoso pa rin siya sa kanyang pangarap.

Pagbaba niya sa dining hall, ang pamilyar na amoy ng brewed coffee at sinangag ang sumalubong sa kanya. Naroon na ang dalawang lalaki sa kanyang buhay: si Lolo Ricardo na nagbabasa ng tablet, at si Ethan na pormal na pormal sa kanyang dark suit, tila handa na para sa isang malaking laban sa korte.

"Good morning, Lo. Good morning... Ethan," bati ni TJ habang paupo sa kanyang upuan.

Nag-angat ng tingin si Lolo Ricardo at ngumiti nang bahagya.

"Good morning, apo. Bagay na bagay sa iyo ang uniporme mo. Ganyan dapat, mukhang kagalang-galang na Silverio."

Si Ethan naman ay dahan-dahang ibinaba ang kanyang tasa ng kape. Sinuri niya si TJ mula ulo hanggang paa. Bagaman nananatiling seryoso ang kanyang mukha, may bahid ng paghanga sa kanyang mga mata na hindi niya tuluyang maitago.

"You look ready for school," maikling komento ni Ethan bago muling tumingin sa kanyang relo.

"Bilisan mo ang pagkain. Ayokong ma-late tayo sa appointment natin sa Dean."

Ang almusal na iyon ay naging payapa—isang bihirang sandali para sa pamilyang Silverio. Ngunit sa ilalim ng katahimikang iyon, alam nilang tatlo na ang pagpasok nila sa unibersidad ngayong araw ay hindi lang para ayusin ang gulo, kundi para ipakita sa lahat na si TJ Silverio ay hindi na basta-bastang batang pwedeng saktan o maliitin.

"Tapos na po ako," deklara ni TJ pagkaraan ng ilang minuto. Tumayo siya at binitbit ang kanyang bag. "Let's go?"

Tumayo na rin si Ethan at inayos ang kanyang coat. "Let's go. Lo, una na po kami."

"Mag-iingat kayo. Ethan, susunod ako agad," bilin ni Don Ricardo.

Habang naglalakad patungo sa sasakyan, ramdam ni TJ ang bigat ng presensya ni Ethan sa tabi niya. Ang bawat hakbang nila ay tila tinitimbang, at sa pagkakataong ito, hindi na kaba ang nararamdaman ni TJ, kundi ang seguridad na anuman ang mangyari sa loob ng campus, may isang Ethan Navarro na mananatili sa likuran niya.

Ang biyahe patungong unibersidad ay binalot ng kakaibang katahimikan—hindi tulad ng dati na puno ng asaran, kundi isang uri ng katahimikang may halong pagkakaisa.

Habang nagmamaneho si Ethan, pasimpleng tinitingnan ni TJ ang repleksyon ng lalaki sa rearview mirror. Ang seryosong mukha nito ay tila isang baluti na handang sumabak sa giyera para sa kanya.

Pagdating sa unibersidad, sabay silang bumaba ng sasakyan. Ramdam agad ni TJ ang mga tingin ng mga estudyante. Ang presensya ni Ethan na nakasuot ng de-kalidad na suit at ang awtoridad na dala nito ay sapat na para tumigil ang bulungan ng mga nadaanan nila.

"Dumeretso ka na sa klase mo," bilin ni Ethan habang naglalakad sila sa hallway.

"Kakausapin ko ang Dean kasama ang lolo mo na susunod na lang doon. I'll handle the legalities."

"Ethan," tawag ni TJ, dahilan para mapahinto ang abogado. "Seryoso... salamat. Alam kong hindi mo kailangang gawin 'to."

Sandaling lumambot ang ekspresyon ni Ethan. Inayos niya ang strap ng bag ni TJ sa balikat nito at bahagyang lumapit.

"I told you, I'll take care of it. Just focus on your lecture. Ayokong makarinig na naman na hindi ka nag-participate, okay?"

Isang pilyong ngiti ang sumilay sa labi ni TJ. "Depende kung sino ang inspirasyon ko."

Napailing na lang si Ethan, ngunit may bakas ng ngiti sa kanyang mga labi bago siya tumalikod at nagtungo sa opisina ng Dean.

Ang Paghaharap sa Office

Sa loob ng opisina, nandoon na rin ang babaeng nakaaway ni TJ at ang mga magulang nito. Akala nila ay simpleng away-estudyante lang ang nangyari, ngunit nang pumasok si Ethan Navarro—isang kilalang abogado—kasunod ang pagdating ni Don Ricardo Silverio, biglang nagbago ang kulay ng kanilang mga mukha.

"My ward was provoked and harassed," panimula ni Ethan, ang kanyang boses ay malamig at tumpak habang inilalatag ang mga dokumento sa mesa. "Calling someone names is a form of verbal abuse. And the Silverio family does not take kindly to such insults. We can settle this here with an official apology and a suspension for the party involved, or we can take this to court for defamation."

Napalunok ang mga magulang ng kabilang panig. Hindi sila makakibo sa harap ng kapangyarihang dala ng pamilya Silverio at sa talas ng pananalita ni Ethan.

Samantala, sa loob ng classroom, hindi mapakali si TJ. Panay ang sulyap niya sa pinto, naghihintay sa anumang balita. Nang matapos ang klase, laking gulat niya nang makita si Ethan na nakasandal sa pader sa labas ng kanilang room, naghihintay sa kanya.

"How was it?" tanong ni TJ habang papalapit.

"Suspended for a week. And she's required to issue a public apology to you," sagot ni Ethan. Tiningnan niya ang dalaga at bahagyang ginulo ang buhok nito. "Tapos na ang gulo, TJ. Safe ka na."

"Safe na ako?" tanong ni TJ, ang boses ay mahina ngunit puno ng kahulugan habang nakatingin sa mga mata ng abogado. "O baka naman simula pa lang 'to ng pagiging 'handful' ko sa 'yo?"

Isang bahagyang ngiti ang sumilay sa labi ni Ethan, ngunit mabilis niya itong binawi at ibinalik ang kanyang pormal na ekspresyon. "Don't push your luck, Miss Silverio. May klase ka pa sa susunod na subject."

"Whatever, Attorney," pang-aasar ni TJ, bagaman hindi niya maitago ang saya. "Pero seryoso, thank you. You didn't have to be this extra."

"It's my job," sagot ni Ethan, bagaman sa pagkakataong ito, hindi na ito tunog defensive. Hinawakan niya ang siko ni TJ at bahagyang ginabayan ito patungo sa direksyon ng kabilang gusali. "At para hindi ka na maligaw o makipag-away ulit, ihahatid na kita hanggang sa tapat ng lecture hall mo."

Habang naglalakad sila, hindi maiwasan ni TJ na mapansin ang paglingon ng ibang mga estudyante. Ang dating "pasaway" na kinukutya ay naglalakad ngayon kasabay ang pinakamagaling na abogadong kinatatakutan ng lahat. Ang power dynamic ay tila nagbago—hindi na siya ang "spoiled brat," kundi ang taong pinoprotektahan ng isang taong nirerespeto ng marami.

Nang makarating sila sa tapat ng lecture hall, huminto si Ethan. "Dito na lang ako. I have to go back to the office to finish some paperwork."

"Ethan?" tawag ni TJ bago pa man ito makatalikod.

Lumingon ang lalaki. "Yes?"

"Will you be picking me up later? " tanong ni TJ, na may halong pilyong pag-aabang.

Sandaling nag-isip si Ethan, tinitigan ang dalaga na tila sinusukat ang bawat emosyon sa mukha nito. "I'll be here at exactly five. Huwag kang lalabas ng school grounds hangga't hindi ako dumarating. Is that clear?"

"Yes, Sir," pag-saludo ni TJ nang pabiro.

Pagtalikod ni Ethan, hindi napigilan ni TJ na mapabuntong-hininga. He's strictly professional, yet he makes me feel like I'm the most important person in his world.

Hindi alam ni TJ, habang naglalakad palayo si Ethan, ang abogado ay napangiti rin sa sarili. She's going to be the death of me, bulong nito sa kanyang isip. Pero sa totoo lang... I wouldn't have it any other way.