Napahilot na lang si Ethan sa kanyang sentido, pilit na kumakawala sa mga isiping tila mga tanikalang gumagapos sa kanya.
Tiningnan niya ang natutulog na si TJ—ang payapang mukha nito na walang kamuwang-muwang sa digmaang nangyayari sa loob ng isip niya.
"Ethan, hindi pwede... ang bata pa niya," bulong niya sa sarili, ang boses ay puno ng pagpapaalala, tila kinakausap ang sariling konsensya.
"Estudyante pa si TJ. Marami pang pwedeng mangyari sa buhay niya. Marami pa siyang makikilala."
Tumayo siya at lumakad palapit sa bintana ng hospital room, pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod na tila nagpapaalala sa kanya kung gaano kakomplikado ang mundo.
Sa batas, sa moralidad, at sa harap ng pamilya nito, siya ang dapat na gumagabay sa dalaga—hindi ang magiging dahilan ng pagkalito nito.
"
