EIDE
Pinasya naming sa labas mag-usap. Niyaya niya ako sa isang restaurant. Hindi pa ako nag-aalmusal, kaya hindi na ako tumanggi. Malapit na mag-tanghalian, kaya nararamdaman ko na ring kumakalam ang sikmura ko. Hinayaan ko na siyang umorder ng pagkain namin dahil mahirap banggitin ang pangalan ng mga pagkain. Baka magkamali ang ng sabi—mapahiya pa ako.
“Kumain muna tayo,” sabi niya nang dumating ang pagkain namin.
Tipid akong ngumiti at tinuon na ang atensyon sa pagkain. Masarap ang pagkain, pero hindi ako makabwelo ng maayos dahil ramdam ko ang titig niya. Hindi ako nakatiis ay nag-angat ako ng mukha para sulyapan siya. Tama ako, dahil nahuli ko siyang nakatingin sa akin.
“Doc, hindi ako sanay na may nakatingin sa akin kapag kumakain,” diretsong saad ko rito.
Alanganin siyang
