Yağmur
Merdivenleri hızla inmeye başladığımda Asil’in odadan çıkarken yüzündeki o ifadeyi düşünüyordum. Öfke, suçluluk ve o bildik kontrol manyaklığının karışımı... Adam resmen kafayı yemişti.
“Allah’ım,” diye homurdandım kendi kendime, “Etrafımda bir tane normal insan yok! Bir tane!”
Koridorda ilerlerken, tam köşeyi dönecektim ki uzakta sırtı bana dönük birini gördüm. Anıl Bey’di bu. Ve... yüzü kan içindeydi! Neredeyse bir hayalet gibi duruyordu koridorun sonunda.
Ağzımdan bir çığlık koptu, “Hiii!” diye ses çıkardım ve hemen geri döndüm. Kalbim yerinden fırlayacak gibi atıyordu. Ne oluyordu bu evde? Asil delirmişti, şimdi de Anıl bey kanlar içinde dolaşıyordu.
Hızla odama doğru koşmaya başladım. Battaniyemin içinde küçülmüş, perişan bir halde koridorda süzülüyordum. Arkamdan Anıl’ın
