A Day

Chapter 12

Rae’s POV

I leave that place immediately at tinawagan ang kuya ko. Sabi niya hintayin ko na lang daw sa Churrose café, sikat kasing ito at masasarap ang kape nila at saka magaan pa sa bulsa. Tatapos lang daw kasi nang kuya ko ang meeting niya bago ako puntahan, I just said na take his time dahil hindi rin naman ako nagmamadali. Maganda rin sigurong ikalma ko muna ang sarili ko sa pag-inm nang kape. But most says na nakakakaba daw ang kape.

Um-order na rin ako nang kape ko pagkaupo. Nakita ko kanina sa labas na Americano latte ang best seller nila dito kaya iyon rin ang kinuha ko. Nagpa-served rin ako ng chocolate waffle dahil gusto ko ng sweets today. Kaunti na lang talaga at magkakaroon na ako ng sakit na diabetes. Bigay ako ng tips sainyo kapag malungkot kayo, kumain kayo nang sweets para gumana ang utak at maipaling sa ibang bagay ang kalungkutan. Nakuha ko ‘yan kay Dad.

Humigop ako ng kape at totoo ngang masarap, saktong sakto lang sa panlasa ko. Ewan ko na lang sa iba kasi hindi naman tayo pare-parehas nang tasting ang ability. Very accommodating rin ang place kasi nature vibes dito sa loob at malamig ang hangin na ibinubuga nang aircon. Meron rin silang malaking acquarium na may mga colorful fishes, na sa tingin ko ay mamahalin pa talaga. I bet, kumukuha nang suki ang café na ito bago magkamahalan ang presyo. ‘Di ba gano’n naman talaga? Mura sa una pero taas rin ang presyo kapag medyo sumisikat na.

Maganda rin ang ambiance dito dahil nasa mataas itong part nang siyudad at kitang kita ang magandang view mula dito. Kita ko ang mababang parte, ang mabagal na pag-usad nang mga sasakyan sa daan at ang mga lansangang nag-uumpisa nang magsi-ilaw. Kita ko rin ang magandang pagbaba nang haring araw at ang kulay orange nitong sinag habang nagtatago sa pagitan nang dalawang bundok. Sana makabalik ako dito sa future kasama ang aking minamahal habang matamis na nakangiti sa isa’t isa.

Ilang minuto pa akong naghintay at dumating na rin si Kuya Raven, traffic rin daw kasi kaya natagalan siya sa daan. Nagkaroon rin daw kasi nang emergency doon at may kailangan siyang mga pirmahang papeles. Yumakap naman ako dito pagkalapit niya sa tabi ko. Nagtataka naman itong bumaling sa akin at hinimas ang mga pisngi ko, kasabay nang kaniyang nangungusap na mga mata.

“Why? What’s with your face, Rae? Anong nangyari?” Puno nang pag-aalalang tanong niya sa akin. Tipid lang naman akong ngumiti sa kaniya bago muling yumakap.

I just need to feel na may karamay ako sa lahat nang bagay at alam kong si Kuya ang taong iyon. Siya lang naman kasi ang alam kong makakaintindi sa akin sa mga ganitong sitwasyon. Kapag nalulungkot ako siya lagi ang takbuhan ko, he always save me from my enemies noong bata pa ako and I’m so thankful to have a big brother like him. He’s so caring and understanding all the time I badly needed his presence.

We seated kung saan ang pwesto ko kanina, magkaharap naman kasi habang tumitingin siya sa menu. He even asked me to order pero tumanggi ako dahil kumuha na rink o kanina. Ayaw pa niya sanang maniwala pero ebidensya ko ‘yung pinagkainan kong nasa harapan namin, na nasa ibabaw nng mesa. Tumango na lang siya bilang tugon bago muling bumaling sa maliit na folfer. Ilang sandal lang rin naman ay sinabi na niya sa waiting ang order niya nang tawagin niya ito.

“Do you waited so long ba?” Pagkunwa’y tanong niya sa akin habang ang mga kamay ay nasa ibabaw nang lamesa at magkasugpong. Umiling lang naman ako sa kaniya bilang tugon.

“Hindi naman, sakto lang.” Tipid kong sagot.

Ilang sandal pa ay binalot kaming dalawa ng katahimikan. Wala ni isa ang nangahas na magsalita sa amin habang nakatingin kami sa transparent glass wall at pinagmamasdan ang magandang paglubog nang araw. Siguro ‘yung ibang nakakakita sa amin ay iniisip na mag-jowa kami nang Kuya ko kasi dito pa namin naisipang magkita sa dating vibes na lugar. Maya-maya pa ay nagkusa rin siya magsalita.

“How’s your new school?” Prenteng tanong niya. Bumaling ako sa ka niya, hindi siya nakatingin sa akin at sa harap lang nakatuon ang mga mata nito.

I sighed. Gusto kong sabihin sa kaniya ang bumabagabag sa akin pero hindi ko naman magawa. There is something in my chest na pumipigil sa akin. I bet, it was the fear of know something na hindi ko alam at hindi ko maalala. I’m scared of what will I know kapag sinabi niya sa akin ang kaniyang mga nalalaman.

“Okay lang naman. I finally found friend, ‘yung anak nang may-ari nang university.” Saad ko at itinuon rin ang aking paningin sa harapan. Nakita ko naman siya lumingon sa gawi ko.

“Woah, that’s great, Rae!” Then he suddenly paused. “It seems to be good but, why you look sad?” Pagpapatuloy niya at biglang nagbago ang tono nang kaniyang boses.

Parang bumigat rin ang atmosphere dito at biglang ngabago. I don’t know but the happy place I noticed a while ago, turns sad. I compared the sunset in my life. Habang lumulubog ang araw ay bumabalot naman ang dilim. Gano’n rin sa buhay ko, unti-unti nang nawawala ang liwanag sa dumidilim kong mundo. But I should acknowledge it’s beauty kasi isyon naman dapat. Sabi pa nga nila ay simisimbolong salamin daw ang paglubog nang araw sa ating buhay.

Humugot ako ng m isang malalim na hinga, I faced my brother habang himihigop siya nang mainit na kape. I realizes na hindi ko mahahanap ang sagot sa problema ko kung hindi ko ito uumpisahan o hahanapan nang kasagutan. No matter what happen, I will become strong to accept all that I needed to know.

“Kuya…” Pagtawag ko sa kaniyang atensyon, lumingon rin naman siya sa akin. “Ano bang talagang meron sa akin?”Dagdag ko pa. Alam kong hindi direkta ang tanong ko pero sinadya ko talaga.

Nakita ko naman ang pagkunot muli nang kaniyang noo. Siguro ay naguguluhan siya sa itinanong ko sa kaniya. But there’s this shockness I see in his eyes na pilit niyang itinatago. Hindi niya ako malulusutan dahil alam naman niya hindi siya magaling magtago nang emosyon.

He sighed at ibinaba sa mesa ang hawak niya kape. Seryoso ang ekspresyon niyang tumingin sa akin pero nakuha niya pa ring ngumiti nang tipid. I look again in his eyes, parang biglang may bumara sa dibdib ko dahilan upang bimigat ito. Kita ko ang guilt doon. Hindi ko alam pero iyon ang nakikita ko.

“First of all, I want say sorry dahil wala ako sa posisyon para sabihin sayo. I bet, may nahahagip ang isip mong mga bagay-bagay na hindi pamilyar sayo. Rae, always think na kung ano man ang malalaman mo ay nangyari iyon dahil gusto ka naming iligtas.” Mahaba niyang lintanya. “Sa mga susunod sigurong araw ay kakausapin ka ni Dad at siya lang ang alam kong may karapatan para sabihin ang lahat nang iyon sayo.” Pagpapatuloy niya bago hawakan ang mga kamay kong nang-uumpisa nang manginig.

I feel suffocated sa sinabi niya. Ngayon masasabi ko nang tama nga ang hinala kong meronng kulang sa aking nakaraan. I feel so weak and sad dahil nakalimutan ko ang taong iyon, mukhang masaya pa naman ang alaala nakalimutan ko sa kaniya. Malinaw na na siya nga talaga ang kakulangang nararamadaman ko araw-araw.

Tears started to caress my cheeks and I feel my brother’s thumb na pinapahid ito habang ngayon ay nakahawak na rin siya sa mga pisngi ko. Maingat niya iyong pinupunasan. Kahit na ang lungkot nang nangyayari ay kalaingan kong ngumiti dahil isa siya sa mga kabalikat ko. Dinadamayan niya ako sa lahat nang bagay sa buhay ko. I found our Mom with him kahit na lalaki siya.

“Ssshhh…stop crying. Everything will going to be alright, basta lawakan mo lang ang pag-iisip mo kapag narinig at nalaman mo na ang lahat, okay?” Mahinahong pagpapatahan niya sa akin. Lumipat pa siya nang pwesto dito sa may tabi ko at mahigpit akong niyakap. He even kissed my head upang aluhin ako.

I just slightly nooded at him. Isa na lang ang bagay na lang ang kailangan kong malaman, ang aking nakaraan. Ibig sabihin kaya nito ay may amnesia nga talaga ako? Well, hindi na ako magugulat, I have doubts umpisa pa lang.

Tatanungin ko pa sana siya kung kilala niya ba niya ang batang napapanaginipan ko ngunit hindi ko na itinuloy pa. Ang sabi niya kasi ay wala siya sa posisyon upang sabihin ang lahat. Kahit ‘yung pangalan niya lang ang malaman ko. I feel also hurt na makumpirma kong may inililihim sila sa akin pero wala akong karapatang magalit. Ang sabi niya nga ay lawakan ko daw ang pag-iisip ko at sa mga panahong ito ay kailangan ko nga talaga iyong gawin. ‘Wag kong hahayaan na muling balutin nang galit ang aking puso.

Matapos iyon ay naisipan na naming umuwi dahil madilim na rin sa labas. He insisted na sa condo na lang niya mula ako matulog pero hindi ako pumayag dahil may usapan kami ni Azi. Maaga ang simba bukas at masyadong malayo ang condo unit niya sa dorm ko. Hindi na rin naman siya nangulit pa dahil doon.

Habang nasa kalagitnaan kami nang byahe ay nagulat ako nang bigla niya itabi ang sasakyan at pumasok sa may drive thru nang Jollibee. Napanganga naman ako dahil paborito ko dito. Napangiti na lang ako sa kaniya nang napakatamis. The best talaga ang kuya ko, kahit kailan hindi siya nagkulang sa akin, ako lang naman ‘ata ang nagkulang sa amin.

“Thanks, Kuya!” Masayang sabi ko pa nang iabot niya sa akin ang isang bucket nang chicken joy at ilang plastic bags.

Ginulo lang naman niya ang buhok ko bago ngumiti rin at nagsalita. “Anything for you.”

Ilang saglit pa ay nagpatuloy na siya sa pagmamaneho. Gusto ko rin sanang ako ang mag-drive pero hindi siya pumayag, nasermonan tuloy ako, Sabi niya under age pa daw ako kaya hindi pwede at baka mahuli kami, ang laki pa naman nang multa at baka makulong rin kami. Sa ganda kong ito ay hindi ko naman deserve ang mapunta sa kulungan ‘no? Mas deserve ko pang tumira sa isang napakalaking kastilyo kasama ay yummy and handsome kong prinsipe. Paalala, libre lang mangarap. ‘Wag masyadong maging kontrabida.

Inabot rin naman kami nang isang trenta minuto sa byahe at nakarating na rin kami sa dorm ko. Nagtaka na lang rin ako nang bumaba rin siya sa kaniyang kotse. ‘Wag niyang sabihin na dito siya matutulog? Jusko! Baka mahalata niya ‘yung mga nangyari sa loob nang silid ko.

Hindi ko na rin naman siya napigilan pa nang siya na mismo ang kumuha nang susi sa bulsa ko at binuksan ang pinto. Kaya ba pinahawak niya sa akin ang napakaraming pagkain para hindi na ako makaangal pa? Para-paraan rin ang mikong na ito. Kung sabagay mautak rin naman talaga siya. Magiging CEO ba ‘yan kung walang Koko Pimentel?

“Welcome po, sir. Feel at home po kayo dito,” ang natatawa pa niya saad nang tuluyan na niya mabuksan ang pinto. Kamuntikan ko namang nabitawan ang mga hawak ko dahil sa ginawa niya. Kahit kailan talaga napakaloko nang isang ‘to.

“Ang naman nang pagmumukha mong pumasok at sabihin ‘yan habang pinagbubutan mo ako nang napakarami. Kung tutuosin bisita lang naman kita.” Mataray kong sambit na ikinataas rin nang isa niyang kilay bago kunin ang ibang hawak ko.

“Naalala mo ‘yung sinabi ni Mommy? Hindi ba dapat na ang bisita ay inaasikaso?” Aniya habang naniningkit ang mga mata. Napataw na lang ako sa sinabi niya at napatango.

‘Tama ka d’yan pero hindi kita bisita, bwisita kita dito. Wala ka nang ibang ginawa kung hindi bwisitin ako.” Mabirong sagot ko naman.

Tuluyan na rin kaming pumasok sa loob at dumiretso sa kusina. Inilagay na rin muna namin ang mga binili naming pagkain sa may lamesa. Mamaya pa siguro kami kakain.

“Bwisita nga ba?” Natatawang sambit niya ulit at nagbantang kikilitiin niya ako.

“Joke lang! Tol, hindi na mabiro.” Pinalalim ko ang boses ko.

At nagtawanan kaming dalawa. Mas masaya pa sana kung nandito si Ate NIca.