CİHAN ALİ
Kapıyı açtığım an hayatımın tüm denge noktası kaydı sanki. Ayağımı eşikten içeri attığımda, odanın içine dolan havanın kokusu bile değişmişti. Gördüğüm manzara karşısında beynim bir süre algılamayı reddetti. Balkona kadar uzanan bir halat... yere yığılmış baygın Yeşim... ve açık kapıdan dışarı sarkıtılmış bir adam. Ama bu bir ceza gibi değil, resmen bir kararın son haliydi. Adaletin ipten sallanan hâli. Ve o ipin ucunda sadece bir adam yoktu... kırılmış hayatların, korkutulmuş kadınların intikamı, susturulmuş seslerin karşılığı da vardı.
Gözüm ilk anda Yeşim’e gitti ama... sonra yavaşça, sanki bir güç beni oraya çekiyormuş gibi bakışlarım Kardelen’e döndü. Elinde hâlâ ipin ucu vardı. Ne titriyordu ne geri çekiliyordu. Ellerinde öfke yoktu, zafer de yoktu. Sadece sessizlik vardı
