CHAPTER 5: “ANG PANGAKO SA POBLACION”
585 Words
Sta. Ignacia – Town Fiesta, 2016
Maingay. Masaya. Magulo.
Ang bayan ng Sta. Ignacia ay nabihisan ng mga banderitas, parol, at mga ngiti ng mga tao. Sa plasa, tumutugtog ang banda, may mga tugtugan, at puno ng mga naglalakihang pagkain ang mga kariton. Sa gitna ng lahat ng ‘yon—nakatago sa ilalim ng malaking puno ng acacia—nakatayo sina Danica at Adrian, hawak ang mga kamay ng palihim.
“Ang ganda ng mga ilaw,” bulong ni Danica. “Parang fairy tale.”
“Mas maganda ka,” sabi ni Adrian, nakatingin sa kanya at hindi sa paligid. “At hindi fairy tale ang buhay natin, Danica. Totoo ‘to. Pipiliin kita araw-araw.”
Biglang may sumigaw sa likod nila. “Adrian! Nandiyan ka pala!”
Lumingon sila—at nakita nila si Joseph, pinsan ni Adrian, at dalawa pang kaibigan mula sa exclusive school na pinapasukan nito.
Nanlaki ang mata ni Danica. Gusto niyang umalis, ngunit mahigpit ang hawak ni Adrian sa kanyang kamay.
“Sino ‘to, ‘dre?” tanong ni Joseph, nakatingin kay Danica.
“Si Danica,” pagpapakilala ni Adrian. “Ang girlfriend ko.”
Nanatiling tahimik ang lahat. Kahit si Danica, napahagip ng hingal. Girlfriend. Unang beses niyang narinig ‘yon mula sa kanya—sa harap ng ibang tao.
“Girlfriend?” umiling si Joseph. “Tito Ramon at Tita Helena… alam ba nila?”
“Hindi,” sabi ni Adrian. “At ngayon, alam na nila—dahil sa’yo.”
Tumawa si Joseph. “Relax, ‘dre. Hindi ako magsusumbong. Kilala kita—matapang ka. Pero…” tumingin siya kay Danica, “…sana kayanin mo ang pamilya niyan. Good luck.”
---
Sa Gitna ng Ingay at Ligaya
“Bakit mo ginawa ‘yon?” tanong ni Danica nang makaalis na ang mga kaibigan ni Adrian. “Bakit mo ako ipinakilala?”
“Dahil proud ako sa’yo,” sabi ni Adrian. “At ayokong itago ka. Ayokong magpanggap na wala kang ibang kahulugan sa buhay ko.”
“Pero delikado…”
“Mas delikado ang mabuhay nang duwag,” aniya. “At hindi ako duwag, Danica. Hindi kita ikahihiya. Kahit kailan.”
Sa gitna ng mga tawanan, musika, at mga ilaw, tila ba nawala ang ingay sa paligid nila. Tanging ang t***k ng kanilang mga puso ang marinig nila.
“Adrian, mahal na mahal kita,” sabi ni Danica. “Kaya lang… natatakot ako. Parang… masyadong maganda para maging totoo.”
Hinawakan ni Adrian ang kanyang mukha. “Hinding-hindi kita sasaktan. Hinding-hindi kita iiwan. Kahit anong mangyari—maghihintay ako. Maghihintay tayo.”
“Pangako?”
“Pangako.”
At sa ilalim ng mga bituin at ilaw ng fiesta, hinalikan ni Adrian si Danica—marahan, matimyas, at puno ng pangako. Isang sagradong sandali sa gitna ng isang bayang hindi alam ang lihim na pasya ng dalawang pusong nagmamahalan.
---
Ngunit May Nakamasid
Sa malayo, nakatayo si Joseph at nakatingin sa kanila. May kakaibang ngiti sa kanyang mga labi. Ilang saglit lang, tumalikod siya at nag-text sa isang numero na nakasave bilang “Tita Helena.”
“Tita, may kailangan akong sabihin sa inyo. Tungkol kay Adrian.”
---
Wakas ng Kabanata
“Sa gabing iyon, nangako ang dalawa—isang pangakong gawa sa bituin, tibay ng puso, at tapang ng loob. Ngunit sa pag-uwi, may dala-dala si Adrian ang ngiti, samantalang si Danica’y may dala-daming pangarap. At sa likod ng mga ilaw ng fiesta—isang anino ang naghihintay, handang sirain ang lahat.
- Writer
