The Governor's Shadow

CHAPTER 14

Shadows in the Crossfire

(POV: Aviya)

Tahimik ang gabi. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang tik-tak ng relo sa dingding at ang tuloy-tuloy na patak ng ulan sa labas. Nakaupo si Aviya sa harap ng salamin, pinupunasan ang maliit na sugat sa kanyang braso. Isa na namang gabi ng operasyon na muntik nang hindi siya makauwi nang buo.

“Ang lalim ng sugat mo, Viya…” sabi ni Loren habang naglalagay ng disinfectant sa cotton. “Kung hindi ka pa mabilis umilag, baka ngayon nasa ospital ka na.”

“Sanay na ‘ko,” mahinahong sagot ni Aviya, pero ramdam sa tono niya ang pagod. “Kung titigil ako, baka mas madami pa silang mamatay.”

Napatingin siya sa bintana—sa dilim ng gabi, may aninong dumaan. Sandaling kumunot ang noo ni Aviya, pero agad din niyang ibinaling muli ang tingin sa sugat niya.

Hindi niya alam… na sa kabilang gusali, may isang pares ng matang nakamasid.

Si Raze.

Nakahawak siya sa scope ng rifle, hindi para bumaril—pero para magbantay.

“Still reckless as ever, Viya,” mahinang bulong niya.

Pero iba na siya ngayon. Isa na siyang bahagi ng sindikato na dati nilang pinagsasamang labanan. At kahit gusto niyang magpakita, alam niyang bawal. Dahil kapag nalaman ng mga tauhan ng Black Syndicate na may koneksyon pa siya kay Aviya… pareho silang mapapahamak.

Samantala, sa kabilang linya ng telepono, tinawagan ni Loren si Anthony.

“Ant, confirm mo nga yung CCTV sa may east side. May parang silhouette kanina sa rooftop.”

“Copy that,” sagot ni Anthony habang pinapababa ang volume ng music sa The Velvet Shadow. “Kung sino man ‘yan, hindi ordinaryong trespasser. Gamit niyo na ‘yung drone tracker, baka may makita tayo.”

Habang nagsisimula ang paghahanap, nanatiling tahimik si Aviya—pero sa loob niya, may hindi mapigilang kaba.

Parang may malalim na bahagi ng puso niya na nagsasabing “Hindi ‘to una kong beses na maramdaman ‘yung presensyang ‘yon.”

(POV: Loren)

“Confirmed, may tao sa rooftop!” mabilis na sabi ni Loren habang nakatutok sa holographic screen ng CCTV feeds. “Pero… teka lang—ang bilis niyang gumalaw. Hindi siya ordinaryong stalker.”

Pinilit ni Aviya tumayo kahit masakit pa ang sugat niya. “Pakita mo sa ‘kin.”

Paglapit niya sa monitor, nakita niya ang siluetang lalaking naka-itim—matangkad, suot ang tactical gear at may hawak na sniper case. Hindi malinaw ang mukha, pero ‘yung tindig, ‘yung paraan ng paghawak ng baril... parang may deja vu.

“Zoom in,” utos niya.

Nag-zoom si Loren, pero sa eksaktong segundo na lalabo ang feed—static.

Parang sinadyang i-jam ang signal.

“Damn it,” bulong ni Loren, mabilis tinipa ang keyboard. “May nagha-hack sa system. Ant, baka naman ikaw ‘to ha?”

“Hindi ako ‘yan, promise!” sagot ni Anthony mula sa kabilang linya, halatang nagulat. “May interference sa signal. Mukhang pro ‘tong humarang. Hindi basta hacker ‘to, Ren.”

Tahimik lang si Aviya. Pero bakas sa mga mata niya ang paghihinala.

Hindi takot—pero isang malalim na kutob.

Matapos ang ilang minuto, bumalik ang signal, pero wala nang tao sa rooftop.

“Vanished,” sabi ni Loren, nangingisi pero halatang alerto. “Akala ko ako lang marunong maglaho nang walang bakas.”

“Hindi lahat ng multo ay patay, Loren,” malamig na sabi ni Aviya.

“Yung iba, pinili lang manatiling nasa dilim.”

Somewhere across the city…

Nasa loob ng abandonadong gusali si Raze, hawak pa rin ang sniper scope niya. Pinanood niyang muling bumukas ang mga ilaw sa condo nina Aviya.

“Still sharp, kahit matagal ka nang nawala,” mahinang sabi niya habang pinagmamasdan ang babaeng dati niyang kasama sa bawat mission.

May maliit siyang ngiti, pero halatang may kirot.

“Baka isang araw, magtama uli ‘yung landas natin, Viya… pero sa pagkakataong ‘yun, baka magkaiba na tayo ng panig.”