The Governor's Shadow

CHAPTER 13

THE SHADOW REBORN

(POV: Raze Amaranthe)

Madaling araw. Tahimik. Pero sa ilalim ng katahimikan, may apoy na hindi pa tuluyang namamatay.

Dalawang taon na mula nang mamatay siya—o mas tamang sabihing, mula nang akalain ng buong mundo na patay na siya.

Sa loob ng isang lumang pasilidad sa Eastern Europe, nagmulat ng mata si Raze sa malamig na kama ng operating room. Naka-strap ang mga kamay niya, may mga tubo sa braso, at amoy kemikal sa paligid.

“Welcome back to life, Agent Amaranthe,” sabi ng lalaking may suot na itim na coat, habang nag-aayos ng gloves. “Or should I say… subject 09?”

“Where… am I?” mahina niyang tanong.

“The Black Syndicate. And from now on, you belong to us.”

Nang gabing iyon, nagising si Raze na wala nang pangalan, walang pagkatao. Ang tanging meron siya ay sakit—at galit.

---

FLASHBACK – TRAINING FACILITY, YEAR 2

Nasa loob siya ng training room. Basang-basa sa pawis, duguan ang kamao. Sa harap niya, nakatayo ang isang babae—Elara Voss, naka-black combat uniform, malamig ang tingin.

“Galing mo sa field dati, pero dito iba ang laro,” sabi ni Elara, lumapit sa kanya at tinapik ang balikat. “You’ll survive if you kill your past.”

“Hindi ko kailangang patayin ang nakaraan,” sagot ni Raze, habol-hininga. “Kailangan ko lang tandaan kung sino ang pinatay nito.”

Ngumiti si Elara, bahagyang may halong paghanga. “That’s what I like about you, Raze. You still bleed... you still care. Kaya ka mahina.”

---

Pagkalipas ng ilang buwan, naging isa siya sa mga top field enforcers ng syndicate.

Walang pangalan, walang pagkakakilanlan. Pero sa bawat mission, palihim siyang nag-iimbak ng data—mga sikreto ng Black Syndicate.

At isang gabi, habang tinitingnan ang lumang file sa monitor, napahinto siya.

Codename: Black Lotus.

Sa ilalim ng file name, may picture. Hindi ng target—ng isang babae.

Aviya Quinn.

“Impossible…” mahina niyang bulong. “Buhay siya.”

Doon niya na-realize—hindi aksidente ang lahat. Ang “mission” na nagpatay sa kanya noon ay hindi tungkol sa target, kundi sa pag-alis sa kanya sa daan. Dahil alam niya masyado ang tungkol sa Black Lotus.

---

Ngayon, habang nakatayo sa rooftop ng isang gusali sa lungsod ng Maynila, nakamasid siya sa ibaba—sa mansion ni Soren D’Angelo.

Sa kanyang earpiece, marahang nagsalita ang boses ng contact niya.

“Target acquired. The girl is inside.”

Ngumiti si Raze, mapait at puno ng emosyon.

“Hindi siya target. Siya ang dahilan kung bakit ako nabuhay ulit.”

Hinila niya ang kwintas na may maliit na silver bullet pendant—ang tanging alaala mula kay Aviya.

“This time, Aviya... ako naman ang magbabantay sa’yo.”

---

Sa gitna ng gabi, habang tahimik na natutulog ang lungsod, muling binuksan ni Raze ang kanyang surveillance monitor. Tatlong screen ang nakaayos sa harap niya—lahat naka-focus sa iba’t ibang anggulo ng Olive Ash Café & Bakery.

Sa isa, si Aviya ay nag-aayos ng mga gamit sa counter, walang kamalay-malay na may mga matang nakamasid sa kanya.

Sa isa pa, makikita si Anthony na abala sa pag-aasikaso ng mga customer.

At sa pangatlo, ang labas ng café—kung saan ilang beses nang nakita ni Raze ang parehong itim na SUV na nakaparada tuwing gabi.

“Black Syndicate surveillance vehicle,” bulong niya habang ina-adjust ang focus ng camera. “So they found her too…”

Inilapit niya ang mukha sa screen, tinanaw si Aviya.

Hindi pa rin nagbago. Matapang pa rin ang mata, pero may lungkot sa likod ng tingin.

At sa bawat galaw nito, ramdam niya ang bigat ng mga taon na pinaghiwalay sila.

Binuksan niya ang communication line papunta sa sarili niyang system.

“Raze to Echo,” tawag niya sa AI system niya.

“Activate Layer 7 trace protocol. Wag niyo hayaang ma-detect ni Liora Hayes ang feed.”

“Confirmed,” sagot ng AI. “Tracking network ghost mode: active.”

Humugot siya ng malalim na hininga.

Hindi siya pwedeng lumapit. Hindi pa ngayon.

Kapag nalaman ni Aviya na buhay siya, puwedeng maapektuhan ang buong operasyon.

At higit sa lahat—baka siya pa ang maging dahilan ng panganib nito.

Binuksan niya ang maliit na file sa kanyang wrist device. Lumabas ang larawan nila dati—siya at si Aviya sa shooting range, bago ang isang mission.

Parehong may ngiti, parehong walang alam sa darating na gulo.

“Still sharp as always,” bulong niya habang pinagmamasdan si Aviya sa screen. “Pero masyado kang matapang, Viya… at masyado kang maganda para sa mundong ganito.”

Nilingon niya ang sniper case sa tabi ng mesa, saka isinara ang monitor.

Habang papalapit ang umaga, dumulas siya sa dilim ng alley, blending with the shadows.

Mula sa malayo, habang sumisikat ang araw, nakamasid pa rin siya sa direksyon ng café.

Tahimik, pero handang pumatay para sa kanya.

“Hangga’t ako ang humihinga…” mahina niyang sabi. “Walang lalapit sa’yo na hindi ko alam.”

At sa bawat tikatik ng ulan na bumabagsak sa bubong, nananatiling buhay ang aninong bumabalot sa kanya—ang aninong patuloy na nagbabantay kay Aviya Quinn.