bc

So Sorry | อีเกี๊ยวเด็กเสี่ย

book_age18+
361
FOLLOW
743
READ
HE
boss
blue collar
bxg
lighthearted
brilliant
city
friends with benefits
like
intro-logo
Blurb

ฉันชื่อ 'เกี๊ยว' ที่ชีวิตตั้งแต่เด็กไม่ได้สวยหรูแบบคนทั่วไปเลยต้องพยายามทะเยอทะยานให้สูงให้มีเหมือนคนอื่น ก้าวแรกที่เข้ากรุงเทพฉันโกหกพ่อแม่ตัวเองว่าจะหางานทำเพื่อส่งเสียตัวเองเรียนให้จบแล้วกลับไปดูแลพ่อแม่ที่บ้านนอก ฉันใช้เวลาในการหางานมานับครึ่งเดือน

จนสุดท้ายทางเลือกที่ทำให้ได้เงินคือการเป็น 'เด็กเสี่ย'

"เซ็นต์ตรงนี้ แล้วพรุ่งนี้ก็ย้ายมาอยู่คอนโดกู"

"ฉันไม่ว่าง พรุ่งนี้ฉันมีสอบมิดเทอม" ฉันอ่านเอกสารที่วางไว้บนโต๊ะตรงหน้า

"มึงอยากเจ็บตัวมากใช่ไหมอีเกี๊ยว!" ฉันโดนจู่โจมด้วยมือใหญ่ที่บีบคอฉันไว้ แววตาที่ว่างเปล่า

ภายในตาคนตรงหน้ามันทำให้ฉันหวาดกลัวเขายิ่งเข้าไปทุกวัน

chap-preview
Free preview
So Sorry 01

วันสอบมิดเทอมสุดท้ายของปีได้จบลง ฉันใส่เสื้อหนาวปกปิดรอยแดงบนคอ เพราะไอ้บัดซบเสี่ยรันเวย์! มันบีบคอหากฉันไม่ยอมตอบตกลงมันก็ไม่ยอมปล่อยมือ 


ฉันเดินออกมาหน้ามอ.เพื่อยืนโบ๊กเรียกวินให้จอด ฉันถามกี่คันต่อกี่คันก็ไม่ไปนี่ก็สงสัยจะมาขับวินทำไมถ้าไม่คิดจะรับลูกค้า ฉันบ่นพึมพำกับตนเองจนรถวินมอเตอร์ไซค์ขับมาจอดตรงหน้าแล้วยืนหมวกกันน็อคให้


"จะกลับหอใช่ไหม" ฉันก้มมองภายใต้หมวกกันน็อคสีดำว่าเขาเป็นใคร 


"จะไปไม่ไป!" 


"ปะ ไป" เสียงตวาดทำให้ฉันตกใจจนตอบแบบก้ำๆกึงๆไม่ทันตั้งตัว ฉันสวมหมวกกันน็อคก่อนจะรวบกระโปรงแล้วนั่งเบี่ยงข้าง ถ้าจะให้ฉันนั่งควบวินมันคงจะดูไม่ดี


'ปรี๊น!' 


วินขับรถออกมาจากหน้ามอ.ได้ไม่ไกล เสียงบีบแตรรถ BMW ที่จี้ตามหลักฉันมาติดๆก่อนจะขับแซงแล้วปาดหน้ารถฉันทำให้วินต้องเบรกกระทันหันจนฉันเผลอหล่นลงไปนั่งกองอยู่บนพื้นถนนคอนกรีด


"ไอ้บ้าเอ้ย! ขับรถยังไงไม่ดูคนอื่น" ฉันหันตะโกนด่าทอรถคันที่จอดดักหน้าวินมอไซค์ ประตูรถถูกเปิดออกด้วยผู้ชายร่างสูง มีรอยสักตรงแขนซ้าย ฉันเลยก้มหน้าก้มตาไม่อยากให้เขาเห็น


"มึงด่าใครอีเกี๊ยว!" มือใหญ่จิกผมให้ฉันเงยหน้ามองเขา 


"มึงจะทำแบบนี้ทำไมเสี่ย" 


"โทรศัพท์มึงอยู่ไหน!" เขาย่อตัวลงมาดึงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าไปทั้งที่มืออีกข้างไม่ยอมปล่อยผมฉัน เขาเปิดหน้าจอที่มีสายเรียกเข้าจากเขานับหลายสาย


'เพล้ง' 


ฉันเบิกตาโตกว้างมองโทรศัพท์ตัวเองถูกปาลงพื้นจนชิ้นส่วนเครื่องแยกออกจากกัน 


"มึงมีโทรศัพท์ไว้ทำอะไรห๊ะ! กูโทรทำไมไม่รับถ้าไม่คิดจะรับสายกูมึงก็ไม่ต้องมีแม่งหรอกโทรศัพท์" ฉันโดนจิกหัวลากขึ้นรถ เขาเดินอ้อมไปอีกทางก่อนจะเปิดประตูนั่งฝั่งคนขับ 


แผลถลอกที่โดนฉุดกระชากลากถูตามถนนคอนกรีด เขาเร่งแอร์ในรถให้ฉันรู้สึกแสบแผลตามตัว แต่คิดว่าเร่งแอร์ให้ฉันแสบแผลแค่นี้มันไม่ง่ายหรอกสมองก็คิดได้แต่เรื่องชั่วๆเท่านั้นแหละ


"คิดจะต้อต้านกูหรอ"


"......." ฉันเงียบแล้วหันหน้าไปอีกทาง 


"กูถาม! มึงก็ตอบกูมา" เขาปาขวดน้ำเปล่าใส่หัวฉันอย่างแรง ฉันเลยหันไปตอกเขากลับคืนในเมื่ออยากได้คำตอบ ฉันก็จะตอบให้


"เออ! กูจะต้อต้านมึงจนกว่าใบที่กูเซ็นจะหมดสัญญาจากคนชั่วๆแบบมึงไอ้เสี่ยรันเวย์!" 


"อีเกี๊ยว!" เขาเหยียบเบรกรถกระทันหันจนหัวฉันฟาดกับขอบหน้ารถ มือยกจับหัวตอนนี้รู้สึกเวียนหัวนิดๆแต่ยังพยายามฝืนครองสติให้อยู่กับเนื้อกับตัวให้ได้มากที่สุด


"ขับรถก็เหี้ย กรมทางหลวงไม่น่าออกใบขับขี่ให้มึงเลยว่ะ!"


"ปากดีนักนะมึง คืนนี้มึงไม่ต้องแดกข้าว ห้าวๆแบบนี้รอกินตีนกูเถอะ"


แววตาบ่งบอกว่าเขาโกรธฉันมากแค่ไหน ก่อนจะหันกลับไปขับรถด้วยความเร็ว120 ทั้งๆที่อยู่ในเมือง ขืนเกิดอุบัติเหตุมาจริงๆ ถ้าฉันไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตกันไปข้างนึง


ด้วยความเร็วที่เขาขับเลยถึงคอนโดเร็วกว่าปกติเป็นเรื่องธรรมดา เขาเลี้ยวรถเข้าคอนโดย่านหรูใจกลางเมืองกรุงเทพฯ. ถ้าฉันสงสัยไม่ผิดคอนโดนี่คงเป็นที่เขาอยากจะให้ฉันย้ายไปเข้าอยู่ 


"มึงรออยู่บนรถแล้วหุบปากซะ!" แค่อึดใจเดียว ประตูฝั่งคนขับก็ถูกเปิดออก ฉันฉวยโอกาสวิ่งหนี ฉันหันหลังกลับไปเห็นเขากำลังวิ่งไล่ตามหลังฉันมาติดๆ 


'ตุ๊บ!'


เพียงแค่หันกลับไปมองทางฉันก็พลาดชนกับอะไรสักอย่าง หน้าที่กำลังจะทิ่มลงพื้นกลับมีมือใหญ่โอบตัวฉันไว้


"เธอ เป็นอะไรไหม" ฉันผละจากอ้อมแขนก่อนจะเดินไปหลบหลังเขา


"คุณช่วยฉันด้วยนะ" มือที่กำชายเสื้อเขาไว้ตัวฉันสั่นครอนไปหมดเพราะเสี่ยรันเวย์เขาไม่ได้วิ่งตามฉันมาคนเดียวแต่กลับมีลูกน้องเขาตามมาอีก2คน


"มึงส่งอีนั่นมาให้กูถ้าไม่อยากเจ็บตัว" เขาหันกลับมามองหน้าฉันก่อนจะกลับไปต่อกรกับเสี่ยรันเวย์และการ์ดที่พร้อมเหนี่ยวไกเมื่อไหร่ก็ได้นะเหรอ เขาดูใจกล้ากว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก


"ปล่อยผู้หญิงไปเถอะ"


"ปล่อยอีนั่นไปนะเหรอ ฮ่าๆ" เขายืนหัวเราะก่อนจะตามสมทบด้วยเสียงของลูกน้องทั้งสองคนที่ยืนประกบข้างซ้ายขวา


"......" 


"เห้อ! กูว่ามึงอย่ามายุ่งเรื่องผัวเมียคนอื่นดีกว่า" เสี่ยรันเวย์เดินมาแตะไหล่เขาเบาๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูเขา แววตาเขาจ้องอาฆาตจะเล่นงานฉันตลอด สมองฉันประมวลผลออกมาได้สิ่งเดียวคืออยากจะยิงมันให้ตายคามือ


"มึงจะทำแบบนี้ทำไมเสี่ยรันเวย์" 


"จุ๊ๆ โธ่อีเกี๊ยวมึงกลัวเขาไม่รู้รึไงว่าเป็นเด็กเสี่ยอ่ะ!" ฉับทบทวนคำพูด แต่มันก็สายไปซะแล้วฉันไม่น่าเผลอปากเรียกมันว่าเสี่ยต่อหน้าคนอื่นเลย


'โอ๊ย!'


ฉันถูกผู้หญิงร่างบางผลักจนล้มลงไปนั่งกองกับพื้น ความรู้สึกปวดตุ๊บๆตรงข้อเท้าเหมือข้อเท้าพลิก


"อย่ามาคิดจะถูกเนื้อต้องตัวผัวฉัน!" นิ้วเรียวยาวชี้หน้าด่าทอฉัน 


"พอเถอะ!"  มีเพียงแค่เขาคอยห้ามปรามให้ผู้หญิงคนนั้นถอยห่างฉัน แผ่นหลังเขาค่อยๆเดินไกลออกไปเรื่อยๆ


"พวกมึงไปพยุงตัวอีนั่นขึ้นมา" ฉันถูกพยุงตัวให้ลุกจากพื้นจากลูกน้องของเขาที่ทำตามคำสั่ง


"เป็นยังไงละ คนที่มึงคิดว่าจะช่วยมึงได้" มือใหญ่บีบปากฉัน ความรุนแรงมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆเข้าทุกวัน


"ปล่อยกูไปเถอะ"


"ให้กูปล่อยมึงไปหรอ? มันไม่ง่ายนะสิเกี๊ยว!"


"......"


"เอามันไปขึ้นห้องกู”

editor-pick
Dreame-Editor's pick

bc

Bad love Mafai รักร้ายนายมาเฟีย

read
4.2K
bc

ฮูหยินแม่ทัพมากวาสนา

read
4.3K
bc

My virgin guy! ภารกิจอันตรายท้าชนหัวใจนายเวอร์จิ้น

read
2.9K
bc

เพื่อน (รัก)

read
7.5K
bc

อ้อนรักหนุ่มบริหาร R18+

read
13.4K
bc

Hearh beat | กระตุกหัวใจนายเย็นชา

read
303
bc

ซือซือฮองเฮาพันโฉม

read
28.6K
dreame logo

Download Dreame APP

download_iosApp Store
google icon
Google Play