(Ayora'nın Perspektifinden)
Sonunda annem, beni bıraktığında, ağlamaktan ve o sıkı sarılmadan dolayı zor nefes alıyordum. Yüzüm ıslak, gözlerim şişmişti, ama içimdeki ağırlığın bir kısmı hafiflemiş gibiydi. Annemin avuçları yanaklarımı tuttu, başparmakları gözyaşlarımın izlerini silerken. Gözlerine baktım. O kahverengi, sıcak gözlerinde, her zaman olduğu gibi, koşulsuz sevgi ve derin bir anlayış vardı. Ama aynı zamanda, şimdiye kadar görmediğim bir korkunun izleri de vardı – beni kaybetme korkusu. Bakışları adeta bana fısıldıyordu: *"Korkma. Yanındayım. Seni koruyacağım."* O, her zaman en büyük destekçimdi. O sarılma, suçluluk duygularımı daha da derinleştirse de, aynı zamanda bir sığınak, bir eve dönüş hissi veriyordu.
Tam o sırada, Alfa Kael hafifçe boğazını temizledi. Sesi, odadaki du
