AYORA'NIN PERSPEKTİFİNDEN
O sabah, içimdeki saat beni her zamanki gibi, şafaktan hemen önce uyandırdı. Ama odamda, her zamanki o sessiz, hazırlık hali yoktu. Bir boşluk vardı. Zarek gelmemişti.
Bu tuhaftı. Neredeyse altı aydır, her sabah 04:00'te kapımda veya koridorda olurdu. Bazen sessizce bekler, bazen hafifçe tıklar, "Hazır mısın?" diye sorardı. Bugün, hiçbir şey yoktu.
Önce endişelendim. Bir şey mi olmuştu? Dün akşam onu son görüşümde... Aslında, dün akşam hiç görmemiştim. Oda kapısının önünden geçerken ışıklar kapalıydı, sanırım Alfa Kael ile görüşmeye gitmişti. Ama bu kadar erken bir saatte, hem de antrenmanı atlaması... Bu, onun yapacağı bir şey değildi.
Üzerimi hızla giyindim ve koridora çıktım. Sessiz adımlarla onun odasına doğru ilerledim. Kapının önünde duraksadım. Hafifçe
