SCHOOL OF VAMPIRES.

CHAPTER 7

Dashna POV.

“Anong nangyari kanina?” I'm here at the school clinic kasama si Sheena at Sher.

“Huwag mo na isipin, ang importante ayos ka.” Sheena's uttered while holding my hands.

Pilit kong inaalala lahat, pakiramdam ko may nangyayaring kakaiba sa'kin eh, 'di ko lang malaman kung ano.

“Dash may kailangan kang malaman sa pagkatao mo.” I heard Sher's voice.

“Pagkatao? Anong meron?” I looked at Sheena and she's already crying.

Hindi ko maintindihan kung ano bang nangyayari, may kutob ako na may kakaiba sakin. Gusto kong malaman kung ano 'yon.

“Dash, kakaiba ka—kakaiba tayo.” Sheena's uttered.

“Paanong kakaiba?”

“This school is meant for us, lahat ng estudyante, kaguruan at magulang na nagpupunta at nandito mismo sa loob ng eskwelahan ay hindi mga normal na tao.” Sher's explained.

“Hindi tunay na tao? Paano nangyari 'yon?”

“This school is meant for a vampires Dash.” He uttered.

“Huh?”

Lalong umiyak si Sheena nung sinabi 'yon ni Sher. Bampira? Ako? Hindi ako makapaniwala.

“Nagjojoke ba kayo?”

“Dash hindi. Kailangan naming tulungan ka na palakasin ang kapangyarihang taglay mo.” Sher's uttered.

“Paano?” I asked and looked at Sheena. Bakit ba s'ya iyak nang iyak? Nakakadistract.

“Natatakot ako na baka magalit ka kasi matagal kong tinago sayo.” She uttered while crying.

“Magbestfriend tayo diba? Alam kong ginawa mo 'yon para sa kaligtasan ko kaya naiintindihan ko Shee.” I explained. Matagal na kaming magkaibigan kaya alam ko kung paano s'ya intindihin.

“S-Salamat Dash.”

“Oh paano? Handa ka na ba?” Sher's asked.

“Si Carl?”

“Miss mo na?” Ngumiti s'ya ng nakakaloko.

“Hinanap ko lang tanga!” I hissed.

Tumawa lang silang dalawa ni Sheena kaya tinarayan ko lang sila, nagaalala kasi ako hindi ko pa s'ya nakikita simula nang nagising ako.

“Babalik 'yon, 'wag kang magalala.” Sher's smiled at me.

—

Natapos na ang ilang araw kong pagpapahinga, sabi ni Sher handa na daw akong magensayo para sanayin ang kapangyarihang tinago ko sa matagal na panahon.

Sa totoo lang hanggang ngayon hindi pa din ako lubos na makapaniwala sa lahat ng nalaman ko sa pagkatao ko. Sino ba naman kasing magaakala na isa akong bampira hindi ba? Nakakagulat malaman.

“Dash? Ayos ka lang?” Sheena's asked.

“Ayos lang.” I smiled at her for assurance.

“Oh ano? Handa ka na ba?” Nagulat ako nang biglang pumasok si Sher sa kwarto.

“Ano ba? Nasa palengke ka ba?” Bulyaw sakan'ya ni Sheena.

“Sa palengke lang ba pwedeng sumigaw?”

“Oo, bakit? May reklamo ka?”

“Paano kapag may sunog tapos kailangan humingi ng tulong hindi ka sisigaw?” sagot ni Sher.

May point naman s'ya ha.

“Sasagot ka pa?” lintanya ni Sheena at nagbangayan na silang dalawa.

Simula nang malaman ko na may namamagitan sakanilang dalawa, hindi na nila tinigilan ang pagbabangayan sa mismong harapan ko.

Hindi ko alam kung magjowa ba sila o magkaaway, ni minsan kasi hindi ko sila nakitang maglambingan puro sigawan af kantyawan ang ginagawa nilang dalawa.

“Our sweetness is only for us Dashna.” Sher's voice.

Binasa n'ya mula ang isipan ko, nakakairita 'tong lalaking 'to walang respeto sa privacy ko sarap saktan.

“Si Carl nakabalik na ba?”

Hindi ko mawari ang dahilan kung bakit ko naisipang tanungin kung nasaan ang lalaking 'yon.

“Sobrang pagka-miss naman 'yan Dash.” Sher's muttered.

“I'm just asking.” I rolled my eyes.

“Babalik s'ya, pero hindi din namin alam kung kailan.” Napatingin ako kay Sheena na naghahalo ng juice.

“Wala s'yang sinabi kung kailan.” Sher's explained.

“Pero alam n'yo kung saan s'ya pupunta?”

“Pasensya na Dash pero hahayaan muna namin 'yang kuryosidad mo. Hindi kami ang nararapat na magsabi sa'yo.” Sher's muttered.

Hindi ko maintindihan pero may nararamdaman akong kakaiba, alam ko na marami silang tinatago sa akin pero kinakabahan ako sa parteng hindi ko malaman kung nasaan si Carl. Natatakot ako para sakan'ya.

Third Person's POV.

“Alam na n'ya kung sino s'ya.” I heard his voice.

“I don't care .” I replied while staring at my loptop.

“Wala kang gagawin?”

“May plano ako at hindi ko hahayaan na isang bata ang sisira ng lahat.” I glared at him.

Hinding hindi ako makakapayag na isang high school student ang sisira ng mga pinaghirapan ko, hindi s'ya ang makakasira ng lahat ng pangarap ko.

Uunahan na kita Dashna kayo ng mga walang silbi mong kaibigan bago n'yo ako maunahan.

“Magiingat ka sa plano mo.” I heard someone's voice.

“Nandito ka pa din daga?”

“Hindi ako daga, pero hindi ba nakakaexcite? Isang bata ang itinakda na sayo'y magpapabagsak.” Huling sambit n'ya bago lumabas ng opisina ko.

“ARGHHHHH!!!” Hinagis ko ang baso ng wine dahil sa inis.

Sa palagay n'yo ay makakapayag ako? Hinding hindi ko hahayaan na magung sagabal ang mga bubwit na 'yan sa buhay ko.

Humanda kayo, darating ang araw na dadanak ang dugo sa loob ng VIS.