NATIGILAN si Cameron nang makita niya kung sino ang naghihintay sa labas ng kanilang bahay—si Damian. Nakaupo ito sa mahabang upuan na ipinasadya na nasa ilalim ng isang punong-mangga.
Hindi niya inakala na ganoon na katindi ang pangungulila niya rito. Hindi na niya nakasanayan ang pagkawala nito sa buhay niya. Habang lumilipas ang mga araw na hindi niya ito nakikita ay lalo siyang nasasaktan, lalo siyang nahihirapan. Tila ngayon lang siya nakahinga nang maayos dahil muli niya itong nakita. Dahan-dahan niyang nilapitan ito. Nais niya itong yakapin nang mahigpit ngunit alam niyang wala siyang karapatan.
Kaagad itong ngumiti at tumayo nang makita siya. Sinalubong na siya nito at inalalayan hanggang sa makaupo siya.
“Ang laki na pala ng tiyan mo. Kumusta ka na?” masiglang tanong nito.
H
