Chapter 7
1113 Words
"Paolo." Humihingal pa ito nang magkalapit na sila. "Saan ka ba nagpunta?"
"Palagay mo saan ako nagpunta? Nandito lang tayo sa mall hindi ba?" pilosopong sagot niya rito.
"Alam ko naman iyon. Sige na nga. Sorry na," hingi na lamang niya ng paunmanhin dito kahit na kung tutuusin ay wala naman siyang kasalanan dito. Para matapos na lamang ang tampo nito sa kanya.
"Parang hindi ka naman seryoso sa paghingi mo ng sorry eh."
"Kasi nga ay wala naman talaga akong--. Basta, sorry na. Huwag ka ng magalit. Bati na tayo. Mahal na mahal kita, Paolo."
"Talaga?"
"Oo nga," nakalabing wika niya rito.
"Okay sige. Halika na. Nood tayo ng sine. May nakita akong magandang palabas." Awtomatikong umakbay ito sa kanya at humawak sa kanyang baywang.
Ito na lamang ang namili ng papanoorin nila. Bago sila pumasok ay bumili muna sila ng popcorn at maiiinom.
"Doon na lamang tayo sa banda roon!" tukoy ni Paolo sa may gilid sa likurang bahagi ng sinehan.
"Paolo, hindi ba masyadong malayo tayo roon. Dito na lamang tayo sa harapan. Para kapag natapos ang palabas ay agad tayong makalabas."
"Bakit? Nagmamadali ka? Pambihira naman, Carmela. Gusto mo ba talaga na makasama ako o hindi? Pag-uwi na kaagad ang iniisip mo samantalang kadarating lang natin."
"Hindi naman sa ganoon, Paolo. Nakakatakot kasi roon. Nakikita mo ba. Masyadong sulok."
"Walang multo rito, Caramel. Kung iyon ang iniisip mo. Isa pa bakit ka ba natatakot? Narito naman ako. Ako ang magiging proteksyon at tagapagtanggol mo kahit na kanino kaya wala kang dapat na ikabahala kapag kasama mo ako."
Tiningala siya ni Carmela. Nakita naman nito sa mukha ng nobyo ang kaseryosohan sa sinabi nito kaya naman pumayag na siya sa gusto nito.
Naupo na sila.
"Oh, ano'ng masasabi mo? Hindi ba at tama ako? Maganda ang pwestong napili ko ano?" nagmamalaking wika pa nito sa kanya."
"Oo nga," sagot niya. Naisip niyang may punto nga ito. Itinutok na niya ang paningin sa screen ng sinehan. Hindi niya maiwasan na kiligin sa mga eksena na pinapakita. Lalo na at ang isa sa cast ng pelikula ay ang paborito niyang artista.
Isinandal nito ang likod sa malambot na upuan. "Napakasarap ng ganito. Kasama pa kita. Wala na akong mahihiling pa."
Napangiti siya sa sinabi nito. Hindi niya maiwasan ang kiligin dahil sa sinabi nito.
"Tingnan mo nga. Nag-e-enjoy ka ngayon," wika ni Paolo pagkuwan. Ramdam niya ang saya ng kanyang nobya sa pinapanood. "Kung hindi ka sumama sa akin baka na-stress ka lang sana sa adviser mo," biro pa nito.
"Sobra ka naman. Hindi naman ako nai-stress kay Madam Marquez!" Tinampal niya ito sa balikat. "Katunayan nga ay mabait at masayahin siya," pagtatanggol niya sa guro.
"Sa inyo siguro. Sa amin hindi. Ubod ng sungit. Palaging galit. Akala ko nga dati ay pinaglihi sa sama ng loob eh."
"Baka naman kasi matigas ang ulo niyo," pasaring niya rito.
"Hindi ah! Palagi nga kaming tahimik kapag siya na ang subject teacher namin. Sino bang magbabalak na mag-ingay sa amin? Lahat ay siguradong matatakot sa parusa niya."
"Bakit? Ano ba mag parusa niya kung sakali?"
"Walang katapusan na lecture at quiz!"
Kinuha nito ang ulo niya at isinandal sa balikat nito.
"Napakasaya ko talaga, Caramel at ako ang inibig mo. Sana ay hindi ka magbago sa akin."
Tiningala niya ito. "Oo naman. Hindi ako kailanman magbabago sa'yo, Paolo. Ilan beses ko bang sasabihin iyan sa'yo?"
"Oo nga pala."
"Nood na tayo! Napakaganda pa naman ng napili mong movie."
"Ako pa!"
Napakislot siya maya-maya nang maramdaman niya ang pagsakop ng isang palad nito sa kanyang kanyang dibdib. Pagkuwan ay may ngisi sa labi na tiningnan siya nito.
"Paolo! Huwag!" pigil niya rito.
"Carmela naman. Huwag ka ngang ganyan. Kung maka-react ka naman sa ginagawa ko ay akala mo naman first time mo lang."
Nakadama siya ng hiya sa sarili sa sinabi nito. May katwiran ito.
"Huwag ka na kasing magpakipot. Hindi ka ba nasasarapan sa ginagawa ko?" wika nito. Kasabay niyon ay dinunggot pa nito ang pinakakorona ng kanyang hinaharap.
Napaaray siya sa sakit dahil sa ginawa nito at muling napahiya nang mapansin ang pagtingin ng ilang manonood sa pwesto nila.
"Sa ginagawa mong iyan ay lumilikha ka lang ng ingay, Carmela. Bakit hndi mo na lang subukan na i-enjoy ang ginagawa ko sa'yo?"
"Paolo hindi na kasi tama nag ginagawa mong ito. Hindi pa tayo kasal."
"Kasal? O sige! Magpakasal na tayo ngayon din kung iyan lang naman pala ang gusto mo. Tutal ay roon din naman sigurado tayo tutungo."
"As if naman ay pwede na tayong ikasal. Pareho pa tayong menor de edad."
Pwede naman din tayong magsama kung gusto mo. Kapag nakatuntong na tayo sa tamang edad ay magpakasal tayo," wika pa ni Paolo. Naisip nitong tuluyan ng kunin si Carmela upang masiguro na sa kanya na ito at wala ng magiging kaagaw sa puso ng dalaga. Ito na rin kasi ang nais niyang makasama habang nabubuhay siya. Hindi niya kakayanin na makita ito sa piling ng iba. Unti-unti ay pasimple niyang ibinaba ang kanyang palad patungo sa palda nito. Wala naman makakapansin sa gagawin niya rito dahil abala na ang mga manonood sa screen ng sinehan. Paganda na kasi nang paganda ang mga eksena. Sa laylayan ng skirt nito ay pinasok niya ang kanyang palad. Nasalat niya ang suot nitong short ngunit hindi naging sagabal iyon sa nais niyang gawin. Napaliyad ang kanyang nobya dahil sa ginawa niyang iyon kaya napangiti siya. Kaya naman pinagpatuloy niya ang ginagawa.
Ramdam ni Carmela ang masarap na sensasyong dulot ng ginagawa ni Paolo kaya naman hindi niya napigilan ang mapapikit. Ngunit sa pagpikit niya ay ang mukha ng kanyang ina ang nakita niya. Nakita niya roon ang pakiusap nito kaya naman napamulagat siya. Sinikap niyang tanggalin ang palad ni Paolo na nasa loob ng kanyang underwear na piilit nitong ibinabalik. Ngunit nagsumikap siya na matanggal ito kahit na halata na sa mukha ni Paolo ang pagkadismaya. May nakita rin siyang bahid ng galit sa matang iyon ngunit hindi na niya pinagtuunan pa ng pansin. Mas nanaig sa kanya ang pangako sa kanyang ina. Minsan na niya itong sinuway at hindi na niya kayang ulitin pa iyon.
"Kapag iniwan mo ako rito, Carmela ay wala ka ng babalikan," pananakot nito sa kanya.
"Mahal kita, Paolo. Pero hindi tama ang ginagawa natin," sa halip ay sagot niya rito.
Hinawakan nito ang palad niya. "Please, Carmela."
Hindi niya alam kung para saan ang pakiusap na iyon ni Paolo pero naisip niyang kung mahal talaga siya nito ay susunod ito sa kanya. Nang maiayos ang sarili ay dali-dali siyang lumabas ng sinehan. Hindi na niya pinagkaabalahan na lingunin pa si Paolo ngunit umaasa siya na hahabulin siya nito.
- Writer
