My Beloved Stranger (My First Kiss) Tagalog-English

True Being

Chapter 20

Nakita kong bumukas ang pinto at pumasok si Adam. Marahil ay naiinip na kaya pinuntahan na ako. "Sige na pagbigyan mo muna ang sarili mo best. Habang pinag-iisipan mo pa ang mga bagay na nagpapagulo sa iyo ay mag-enjoy ka muna. I am here to support and guide you. Nandiyan na siya, puntahan mo na" bulong ni Nic sa akin.

Nakita kong inikot nito ang paningin sa paligid. Nasa sulok kami ni Nic kaya marahil ay hindi agad kami nito makikita. When his eyes darted at me. A relief was shown on his face.

"Ang gwapo best, inlove na yata sa iyo. Gabeh! Ang sarap kurutin sa pisngi. Sige na lumakad na nga kayo at mag-iingat ha" gigil pang sabi ni bestie na naninigas pa habang kinikilig. Natawa ako sa sinabi niya. Lumapit ako sa kanya at nagbeso "Bye"

Binuksan ni Adam ang pinto bago pinauna akong lumabas at pagkatapos ay siya naman. Napakagentleman niya or baka sa akin lang? "I thought your friend will join us?" he ask while we walk our way to the parking area " She has some work to do so she can't come with us"

Iyon na lamang ang naisip kong dahilan para hindi na siya mag-usisa pa "Ah okay" sabi niya. Binuksan niya ang pinto ng kanyang sasakyan at inalalayan ako sa pagpasok. Habang umiikot siya papuntang driver's seat ay ikinabit ko na ang seatbelt.

Mahirap na baka kung ano na naman ang gawin niya. Pagkapasok sa loob ay isang himala dahil pinaandar niya agad ang sasakyan. "Saan tayo kakain?" tanong ko "Ahm do you mind if we eat at my condo?" Aw! Sosyal talaga ito. Pero teka parang may mali? "Ha? Saan?" tanong ko na medyo kinakabahan.

Pero agad naman na naalis ang kaba ko. Hindi ko rin maintindihan ang sarili ko kung bakit ganito nalang ang tiwala ko sa taong ito. "I have a space at the City Scape Residential at the capital" sagot nito "Oh! okay" bahala na ramdam ko naman na hindi ako mapapahamak sa mga kamay niya waah.

Natuwa naman siya sa pagsang-ayon ko kaya binilisan niya ang pagmamaneho. "I will buy first our food in a nearby restaurant" wow! Talaga lang ha, kasi kung ganoon din lang naman pala na sa restaurant kami bibili ng makakain e di sana doon nalang kami kumain, kuuh ang lalaking toh!

Sabagay, hindi siguro siya nagluluto ng pagkain sa condo niya. "What do you want to eat?" tanong niya sa akin. Nag-isip naman ako. Hmm, nag-crave ako bigla "Beef Caldereta" iyon agad ang unang pumasok sa isip ko. Ang aking paboritong ulam, shocks! Naglaway tuloy ako.

"Is that all? You can order anything you want. Please don't hesitate, my treat" galante naman nito. Pero nahihiya kasi ako e "Ahmn, you decide what to add, I don't mind" as usual naalala ko noong kumain kami sa City Mall. Siya nalang ulit mag order ng mga foods tutal siya naman magbabayad.

In short, bahala.na.siya. Taga-kain lang naman ako "Okay, wait me here in five" lumabas na siya at pumasok sa isang manahaling resto. Mukhang kilala siya doon kasi nakita ko sa see-through na salamin na ang daming lumapit sa kanya para mag-assist, sana all.

Nagulat nalang ako ng after five minutes ay nakabalik na agad siya. "I told them to deliver our food" sabi niya sa nagtataka kong mukha "Ahh okay" siguro nga kilala talaga siya sa resto. Nakarating kami sa condo, sa basement kami dumaan.

Pagkahinto namin ay dali-dali siyang bumaba at pinagbuksan ako ng pinto. Iginiya niya ako papuntang elevator. Binilisan ko din ang paglalakad kasi mainit talaga doon sa basement. Pagkapasok sa loob ay pinindot niya ang pinakahuling numero ng floor sa building na iyon.

Nagtaka na naman ako. Siya ba ang may-ari ng building na ito? May nabasa kasi ako dati na kung sino daw ang nagmamay-ari ng isang building ay doon daw nakatira sa tuktok nito. Hindi ko na na-isatinig iyon. Ayokong maging usisera noh!

Bumukas ang pinto ng elevator ng marating na namin ang pinakatuktok, grabeh! Ang laki ng space, isang buong floor ay sa kanya. Kumpleto sa mga modernong kagamitan ang loob nito. Meron siyang sala, dining, kitchen, gym, at marahil sa itaas ang kwarto niya waah nakakamangha!

Narinig ko ang pag-click ng pinto. Huminto ako saglit upang pigilan ang sarili na mauna. Naisip ko na siya ang may-ari kaya dapat ay siya ang mauna. Hihintayin ko na lamang na imbitahan niya ako dahil iyon naman talaga ang tama.

Hinawakan niya ang kamay ko ng magpantay kami. Iginiya niya ako paupo sa sofa. "Eve, I have something to tell you and please hear me out" tumahimik ako at tumingin sa kanya. Kahit naman yata hindi ko gusto ang sasabihin niya ay itutuloy pa rin niya ito.

Kaya makikinig pa rin talaga ako as in I have no choice but to listen of what he's trying to say. "I came from a wealthy family. My family were rich, as much as possible we would have to keep a low profile" nalungkot ako sa sinabi niya.

"Kung ganoon, dapat pala na tigilan mo na ang mga ginagawa mong pag-iimbita sa akin" tumayo ako bigla upang umalis pero napigilan niya ako. "Hey love, that's not fair" masuyong bulong niya sa tenga ko. Nagtayuan ang mga balahibo ko sa batok ng dumaan ang mainit niyang hininga doon.

"I'm here to explain myself and not for you to leave" niyayakap na niya ako habang sinasabi iyon. Lumayo ako ng konti para maharap siya "And what do you expect?! Na...na hahabol ako sa iyo kasi mayaman ka! Ganoon ba ang gusto mo?!" Galit kong turan sa kanya.

"No, I have this feeling, the urge, to tell my true being" hindi ako nakaimik sa sinabi niya. Hinayaan ko siyang magsalita. "I want to be honest with you and that is by telling you the real me, the truth about me" dapat tinago mo nalang tutal lilipas din naman ang lahat ng ito. Sabi ng isip ko pero hindi ko magawang isatinig.

Kahit nasasaktan ako ay hindi ko kayang sabihin kahit gustong gusto ko ng sabihin. "My family operates a chain of hotels and resorts here in the Philippines and abroad" he revealed. Para akong nanliit sa sarili ng sabihin niya iyon.

"Adam, mas lalong dapat mo akong layuan. Tama si Kris, makinig ka sa kanya" kaya pala ganoon nalang kung pigilan siya ni Kris kanina pero...masakit din sa akin na layuan ka, nasasaktan ako...masakit huhu. Ayoko na! Kailangan ko ng umuwi parang any moment sasabog na ako.Ayoko ng marinig ang mga sasabihin niya.

"Eve listen to me, I told you everything about this because I want you to be ready. I have decided to wait for you until you come at the right age. I have plans. And besides, I'm working now at our company. It was my grandpa's, my inheritance from him and my obligation. I got the position last week" mahabang explanation pero naintindihan ko naman lahat.

So, totoo nga na siya na ang bagong CEO ng kompanya nila, huhu. Mahirap na talaga siyang maabot, and here goes the song... langit ka...lupa ako...hanggang tanaw nalang ba tayo? Huhu gusto kong umiyak!

Hindi ako umimik at dahan-dahan na napapa-upo nalang ulit sa sofa. Nahulog ako sa malalim na pag-iisip "Eve, as I've always told you, bear with me. We need a lot of patience, I need to be patient just to have you" patuloy niya. Naka-upo na rin siya ngayon sa sofa.

"Adam, I' m not really into this thing, I'm only sixteen, it's a long run" sabi ko "Whatever it takes, I will have you. You are mine and mine alone" kinuha niya ako at pina-upo sa kandungan niya. Yumakap siya sa akin at hinaplos ang buhok ko.

"Remember this Eve, I am always here for you. We may not be together everyday but I will make sure to be with you in times that you will need me. And when time comes, and waiting was over, I promise I won't let you ever leave my side for rest of our lives" na-touched naman ako sa sinabi niya huhu, pwede ba umiyak?

Pwede naman di ba? Ayan tuloy tumulo na ang mga luha ko. Hindi ko na napigilan ang paghikbi, naramdaman niya yata. Inilayo niya ako sa kanya upang tingnan. Pinunasan niya ang mga luha ko. Dapat may balde e kasi non-stop ako kapag umiyak.

"Hushh, don't cry, my baby" tinatapik na niya ang likod ko. Tinatahan at niyakap akong muli. Naramdaman ko nalang na lumapat ang mga labi niya sa akin, syett. Nakakapanatag ang mga halik niya. Para itong tubig sa ilog na umaagos... Tinatangay ang sakit at lungkot na aking nadarama sa mga sandaling ito.

Nagparaya ako, tinanggap ko ang mga halik niya ng buong puso. Hinigpitan niya ang pagkakayakap sa akin. Nahihirapan ako sa patagilid na pwesto namin, kaya umupo ako paharap sa kanya.

I am not aware of our position until I felt something hard on his lap where I sit my butt hurts. Ano kaya iyon? Napahinto ako sa paghalik at medyo napaatras. Titingnan ko sana kung ano iyon, pero pinigilan niya ako. Nakita ko ang pinipigil niyang pagtawa.

Halos lumubo na nga ang magkabila niyang pisngi e. "D**n it!" he cursed himself, mahina ang pagkakasabi pero tatawa-tawa pa rin habang umiiling "So naïve and I love it" Hinalikan niya akong muli pero this time ay pina-upo na niya ako sa sofa.

Hindi na sa kandungan niya. Ang mga kamay niya ay nakahawak sa likod at baywang ko. Samantalang ako naman ay mahigpit na nakahawak sa braso at balikat niya.

More on kissing scene pa sana kaso tumunog ang doorbell, kaya bigla akong humiwalay sa kanya waaahh bitin! Dumating na ang mga inorder niya sa resto. Mabuti na rin at baka ma x-rated kami, hindi pa ako ready...