Chapter 2
1858 Words
Isabela
I stretched my arms and stand on my own feet. Kagigising ko lang and it was almost ten in the morning. Masyado ata akong nasarapan sa pagtulog.
"I can rest for a week!" I exclaim and I stretched my body. Then, I jogged without moving in one place to another. Nang mapagod ako, kinuha ko ang cellphone ko sa side aking table. Agad namang napakunot ang aking noo nang makita ang napakadaming missed calls mula kay Lewis.
"What's into him? Alam naman nitong kakaumpisa palang ng leave ko." kahit naiinis man ay hindi ko nagawang ignorahin ang mga missed calls nito. Agad kong dinial pabalik ang tawag niya.
"Thank God!" bulalas nito na para bang relieved na relieved ito na tumawag ako.
"What's with the hundreds of missed calls, Mr Braganza?" pinahalata ko sa boses ko ang pagkairita. "It's my first day for my leave. Wala pa ngang isang araw akong wala, tumatawag ka na. Hmmmp!" umirap ako sa kawalan at naglakad papasok sa banyo para maghilamos.
"Something came up, Isabela. Actually..." putol nito sa sasabihin na ikinairita ko mas lalo.
"Don't hang me up, Braganza. Spill!" madiin kong sambit na ikinabuntong hininga nito.
"I know na nakaleave ka because you told me yesterday. Kaso, there's this client here..." umpisa nito. "...he wants you to hold his case. Just you. He didn't want any, even me." napabuntong hininga naman ako sa sinabi niya. "And he's waiting for you for almost two hours now."
That made me shock. "Two hours? Is he freaking serious about that?" palatak ko at ini-loudspeaker ang cellphone ko para makapghilamos ako at magtoothbrush.
"I don't know. Looking at him now?" he paused. "Seems, he's really serious in getting you as his lawyer."
Tinuyo ko muna ang basa kong mukha bago ko kinuha ang telepono at sumagot.
"You're a great lawyer. Even Samara, Countie, Armanie and others. Why me?" nagtatakang tanong ko dito.
"I dont know, Isabela. Can you come here and ask him why?" nakikiusap ang salita nito.
"But it's my leave! Umpisa palang ng leave ko and your calling me about that. I didn't expect you'll be needing me this soon. Sa sobrang soon niyo, eh, halos hindi ko pa naeenjoy ang ilang oras ng leave ko." sarkastiko ko nang sambit at umirap.
"Blame this picky client of ours." halata din ang irita sa boses nito kaya napabuntong hininga nalang ako.
"Tell, Mr Lorenzo that I'll be discontinuing my leave. I'll be there in an hour." pinatay ko na agad ang tawag without letting Lewis talked.
Agad kong kinuha ang towel sa closet ko at bumalik ulit sa banyo para maligo. Hindi ako nagmadali. Naiinis ako! Naiinis ako dahil sa kliyenteng dumating and asking for my service. Just me. Tsked.
"Demanding client." bulalas ko at nag umpisang maghubad bago binuksan ang shower. Sinabi ko pa mandin kay Ate Katherina na magmamall kami ngayon.
"Tsk! Siguraduhin niya lang na worth it ang isasagot nang taong 'to sa akin. Kung hindi. Humanda siya." banta ko at tinignan ang sarili sa full size mirror na nasa loob ng banyo ko.
Mabilis na akong naligo at nag ayos. Paglabas ko ng banyo, agad akong nagtungo sa closet ko at pumili ng damit pangpasok. Napapabuntong hininga naman akong nagbibihis. Pagkatapos kong magbihis ay agad akong humarap sa vanity mirror sa kuwarto ko at tinuyo muna ang buhok ko gamit ang blower saka ako naglagay ng konting pulbos at lipstick.
Nang makontento ako sa hitsura ko, kinuha ko na ang cellphone ko sa side table at dinaanan nalang ang bag ko sa mesa sa gilid ng aking kuwarto. Nagpalagay talaga ako sa isang sulok ng mesa at upuan na magsisilbing parang opisina ko sa kuwarto ko. Mas madalas nga ako sa puwestong 'yan kaysa sa kama ko. Isang sulyap muna sa kabuuan ko bago ako lumabas ng kuwarto.
Pagdating ko sa sala ay humalik muna ako kay Ate na nagulat ng makitang bihis na bihis ako para pumasok.
"I'm sorry, Ate. I can't accompany you to the mall. Something came up and I can't say no." paliwanag ko. Nakita ko namang tumango ito at nginitian niya ako.
"It's okay, Isabela. Medyo masama din ang pakiramdam ko at parang ayokong lumabas." isinandal niya ang likod nito sa sandalan ng upuan at pumikit.
Ibinaba ko naman lahat ng gamit ko sa isang sofa at mabilis na lumapit kay Ate.
"Are you okay? Anong nararamdaman mo, Ate? Huwag nalang kaya ako umalis? Wala kang kasama?" nag aalalang sambit ko at tinignan ito ng mariin.
Umiling ito. "Sanay na ako sa ganitong pakiramdam, Isabela. Halos araw-araw kong nararamdaman ito. Saka, uuwi din si Kuya Marco mo. May pipirmahan lang daw sa opisina niya." nagmulat ito at ngumiti bago hinawakan ang kamay ko at pinisil. "I'll be fine, Isabela. Nothing to worry. Sige na, alis ka na." pagtataboy nito sa akin.
Napanguso nalang ako. "Are you sure, Ate? I can call Lewis." suhestiyon ko na inilingan niya.
"They need you, Isabela. Just go. Okay lang talaga ako. Andiyan pa naman si Pamela, kaya ayos lang." napakunot ang noo ko sa sinabi nito.
"Wala ba siyang duty ngayon? Sa pagkakaalam ko, Friday pa ang off niyan." kunot noong tanong ko kay Ate na ikinakibit lamang nito ng balikat. Wala naman akong magawa ng mahina akong itulak ni Ate patayo.
Napatayo muna ako at tumingin kay Ate. "Okay, aalis na ako." paalam ko na tinanguan niya. "Call me if you need anything, Ate. I'll get going. I love you, Ate." hinalikan ko ito sa pisngi at yumakap saglit.
"I love you too, Isabela. Alis na," taboy nito sa akin na ikinatawa ko. Kinuha ko na ang gamit ko at naglakad na patungo sa pintuan. Nang mabuksan ko ang pintuan ay humarap muna ako kay Ate na nakatingin din sa akin. Kumaway ako sa kanya at ganoon din naman ito.
Bago pa ako tuluyang lumabas ay nagflying kiss muna ako dito na ikinatawa nito habang umiiling. Napangiti nalang ako habang pumapasok na ako sa sasakyan ko.
Isang oras at kalahati din bago ako nakarating sa opisina. Pagpasok ko palang ay marami ng bumati sa akin na binati ko din pabalik. Dumiretso ako sa opisina ko para ilagay muna ang gamit ko bago ako pumunta sa opisina ni Lewis.
Hindi na ako kumatok pa dahil alam naman nito na iritado ako. Pagbukas ko ay hindi ito nag iisa sa opisina niya. May lalakeng nakatalikod mula sa pinto at tahimik lang na nagbabasa ng magazine.
"Good morning, Isabela." bati ni Lewis sa akin nang makita niya akong nakatayo malapit sa kanila.
"What's good in the morning, Braganza, when you knew that you just killed my so called resting leave." sarkastiko kong tanong dito na ikinapeace sign niya.
Napatingin naman ako sa lalakeng nakatayo na ngayon at may paghangang nakatingin sa akin. Tinaasan ko siya ng kilay na ikinangiti niya lang.
"Hi, I'm Caine Valdez. Nice to finally meet and see you, Isabela." nakangiting bati nito.
"It's Atty. Isabela Macabagbag. We're not close to call me by my first name." I don't like to sound so rude but I cant help it. Siya ang dahilan kung bakit hindi ko masasamhaan si Ate sa mall. Imbes na makapag enjoy ito ay makukulong na naman ito sa bahay.
"But he called you by your first name." rason nito sa akin na ikinatawa ko at tumingin kay Lewis.
"He's a close friend of mine and he's also my crime partner. So, yeah, he can call me by my first name. Unlike you." seryoso akong tumingin dito at tinignan ito mula ulo hanggang paa. He's handsome, I admit it. But, he makes me pissed. "I don't even know you. Sorry for the rude attitude but you cant blame me." kibit balikat ko itong tinignan at umupo sa kaharap nitong upuan at kinuha kay Lewis ang folder na iniaabot nito.
"I'm sorry. It's just that, I want you to handle my case. Ayokong matalo dito because it will be the end of my career if they succeeded in ruining my image." hindi ko mapigilang mapatingin dito sa sinabi niya. Halata sa boses nito ang desperasyon. Nakonsensiya naman ako sa ugaling pinakita ko.
"My teams are better like me. They can also win your case. Even him." turo ko kay Lewis at tumingin dito.
"I know. But, I want the best lawyer they have. A friend of mine recommends you to me. He said your very good in handling cases. It's not that I don't trust your team, but..." napabuntong hininga ito at halata mo na his desperate right now. "...I dont want them to succeed in making my career fall down. I dont want to lose everything I had because of their craziness and lies." nakita ko ang pagtiim ng bagang nito.
Binasa ko ang files nito at napataas ang aking kilay. So, ang manager at PA niya ang complainant towards him. How come na pati ang PA niya ay nagreklamo dito. Napatingin nalang ako dito nag magsalita ito.
"I didnt know that they are relatives. Ngayon ko lang nalaman. They hide it from me para makapagplano sila para ibagsak ako. I don't even know why." malungkot nitong paliwanag sa akin na ikinatango-tango ko.
"I'll accept it." buo ang boses kong sinabi ito habang nakatingin sa folder. Hindi ko na nakita ang pagsaya ng mukha ng kaharap ko.
"Are you sure, Isabela?" naniniguradong tanong ni Lewis sa akin na ikinataas ko ng kilay sa kanya.
"You know when I said I accept it, Lewis. It's the first time you ask me that
Why change, Lewis?" kunot noong tanong ko dito.
"It's not like that. Hindi ko lang inaasahang tatanggapin mo. Your aura when you enter is bad vibes. Kaya nag assume ako na hindi mo tatanggapin because he's the reason why your vacation is cancelled." totoo naman ito sa sinabi niya. Napangiti nalang ako dito at tumayo na.
"It's my nature to help, Lewis. You knew that." nakangiti nang sabi ko dito at tumingin sa bago kong kliyente. "And Mr Valdez. I want your full cooperation in this. I want all the details. No lies, only the truth." seryosong sabi ko dito.
"Yes, of course. I want them to pay for making my carreer and my life ruined. You can count on me for that. Kailan tayo mag uumpisa?" tanong nito.
"I just review your papers. Let's talk to my office. Lets go," aya ko dito na ikinatango niya at sumunod sa akin. Nang may maalala ako ay humarap muna ako kay Lewis bago nagsalita.
"You owe me a chocolate latte, Lewis. Go and get me one. Libre mo na din ako ng anim na bavarian donut." nakangiting sabi ko dito na ikinailing nito bago sumaludo.
"Aye aye, boss!" masayang sabi nito bago ako tuluyang lumabas ng opisina nito.
Habang naglalakad ako ay hindi ko mapigilang mailang dahil ramdam ko ang matang nakatingin sa akin mula sa aking likuran. Bago pa man ako pumasok sa loob ng opisina ko ay tumigil ako mismo sa pinto at nagsalita bago ito binuksan.
"Staring is rude, Mr Valdez. If you want me to work with your case. Stop staring and admiring what you were seeing. Act professional. Our relationship will be a lawyer and a client. Nothing more, nothing less. Naintindihan mo ba?" tanong ko at hinintay itong makasagot.
"I'm sorry for that. Yeah, I understand. You can't count---I mean you can count on me about that." sagot nito.
"Good!" sambit ko at tuluyan ng binuksan ang pinto ng opisina ko at pumasok na sa loob kasunod ito.
- Writer
