Nakakainis.
Mabilis akong umiwas ng tingin saka uminom ng iced americano ko kahit halos puro yelo na lang natitira roon.
“So…” sambit ko matapos magkunwaring normal. “Kailan ka pupunta?”
Bahagyang natahimik si Chadri.
“At least not this week.”
Hindi ko alam bakit pero parang may maliit na relief agad na dumaan sa dibdib ko.
Leche.
Ano ba talaga problema ko?
Tumikhim ako saka pilit inayos iyong tono ko.
“Important business?”
“Yes.”
Tahimik siya sandali bago muling nagsalita.
“My grandfather’s getting older.”
Napatingin ako sa kaniya.
Hindi siya nakatingin sa akin ngayon. Nakatitig lang siya sa labas ng café habang marahang iniikot iyong coffee cup sa mesa.
“At some point,” dagdag niya, “I’ll probably need to handle more things there.”
Hindi ko alam bakit parang biglang nagin
