“Hatid na kita?”
Tahimik akong napatingin kay Ephraim.
Sa helmet na hawak niya.
Sa motor niya.
Then back to him.
Hindi siya nagmamadali.
Hindi rin namimilit.
Nakatayo lang siya roon sa harap ko habang bahagyang magulo ang buhok niya dahil siguro sa helmet na suot niya kanina. May kaunting pagod din sa mukha niya pero relaxed pa rin tingnan.
Parang… steady.
At nakakabahala iyon sa akin.
Kasi sanay akong kabahan.
Sanay akong mag-overthink.
Sanay akong maghabol ng mga lalaking parang paruparo—magaganda pero hindi nagtatagal.
Pero kay Ephraim?
Parang ang tahimik.
Parang walang chaos.
Leche.
“Okay,” sagot ko rin sa wakas. “Pero dahan-dahan ka magmaneho.”
Napangiti siya nang bahagya.
“Yes, Attorney.”
Inabot niya sa akin iyong extra helmet.
Pagkasakay ko sa likod ng motor ay
