Hindi ko alam kung sino mas delikado.
Iyong lalaking nagpapakaba sa akin—
o iyong sarili kong unti-unting nagpapakampante sa kaniya.
Kinabukasan, alas-sais pa lang ng umaga ay gising na ako.
At kasalanan iyon ng utak ko.
Hindi ako pinatulog nang maayos kakaisip kay Chadri, kay Ephraim, at sa kahihiyang ginawa ng bibig ko kagabi.
“Na ikaw lang tinitingnan ko.”
Leche.
Napatalukbong ako ng unan sa mukha ko.
“Anak!”
Napamulat ako nang sumigaw si Mama mula baba.
“Baka mahuli ka na sa trabaho!”
“I’m awake po!”
Pagbangon ko ay agad akong dumiretso sa bintana.
At punyemas.
Nasa labas si Chadri.
Nakatayo siya sa tapat ng bahay nila habang may hawak na kape at kausap sa cellphone. Nakasuot siya ngayon ng dark gray long sleeves na nakatiklop hanggang siko at black slacks.
Mukha siyan
