Nakahiga lang ako at ramdam ko ang pagod ng aking katawan. Pinipigilan ko ang mga mata kong kanina pang walang tigil sa pagtulo ang luha. Napasinghot ako at napangiti nang malungkot.
“Hindi ko alam kung bakit ang dali lang para sa ’yo, Infernu. Sinaktan mo ako s paraang mahihirapan akong makabangon. Matapos mo akong paibigin ay t’saka mo naman ako ibinagsak na hindi ko na rin alam kung kakayanin ko pa.”
Nahaplos ko ang dibdib ko dahil sa sakit na hindi ko maipaliwanag. Ang puso ko ay parang pinipiga sa sakit. Ipinikit ko ang aking mata nagbabakasakaling mawala nang kusa ang sakit pero lalo lamang iyong dumagdag. Ang katahimikan ng gabi ay tila sumasabay sa lungkot na nararamdaman ko.
“Ang sakit-sakit. Tama na please, tama na.”
Mahina kong pinukpok ang dibdib ko kasi lalong humihigpit
