CHAPTER 03- SAVING
1315 Words
ZAKARIN'S POINT OF VIEW
“You've been busy these past few days, Zakarin?” the man behind me spoke. But I didn't bother to look at him.
My eyes, my attention, were fixed on her picture. Hours had passed, maybe days already. But I no longer cared. Every time I tried to tear myself away, my body refused to obey, dragging me back to her image as if I were shackled to it.
Her face… damn it, her face. That pointed nose, sharp and aristocratic, made her look untouchable, as though she belonged to a higher world where a filth like me had no place. Her lips… full, pouty and sinful, I feel like I was haunted, they weren’t just lips, those lips were a curse. A temptation that was carved to break men apart, and I hated how my mind wouldn’t stop imagining what they would feel when it was pressed against mine?
And those cheekbones, high, perfectly cut…. framed her like a predator’s mask. A mask that hid innocence. She looked as if she had been sculpted with cruelty in mind, designed to make men like me crawl, burn, and ruin themselves just to get near her.
My fingertips brushed the photo’s surface, and my fingers were trembling. “You don’t know what you’re doing to me…” I whispered, low yet steady. “You don’t know how many nights I’ve wasted, bleeding my sanity, just because of this face.”
A chuckle slipped from my throat, a bitter and hollow chuckle. “Do you hear me?” I asked the picture, not caring if the man behind me thought I’d lost my mind.
“You will. One day, you will look at me the way I look at you. And when that day comes… you won’t be able to run. I’ll make sure of it,” these are the words that's lingering inside my mind.
When I thought everything would remain quiet, Silverio spoke again and this time it made my blood boil.
“Man, you’re insane…” his voice carried a mocking edge, almost amused, as if I was joking about what I said earlier.
I let out a deep breath. Tthen slowly, I put the picture inside my pocket, my eyes still burning with the image I had already carved into my soul. And for a moment, silence thickened between us, broken only by the faint creak of my chair as I pushed myself to stand up.
I didn’t turn to him. I didn’t give him the satisfaction of seeing my face. Instead, I adjusted my coat, and muttered in a low and steady tone,
“Mind your business, Silverio.”
No anger. No outburst. Just a warning, quiet and sharp enough to silence him.
Then I walked past him, my steps unhurried, deliberate. I could feel his eyes on my back, still mocking, still watching, but I didn’t care. Instead, I let him laugh. I let him mock me, because I don't really care about him. The only thing that got my interest was that woman, and now I'm on my way to see her again.
******
ZENNAH'S POINT OF VIEW
“INGAT, ZEN!” paalala ni Cassandra.
Kakatapos lang ng klase namin at alas otso na nang gabi. May meeting pa sila kasama ang ibang estudyanteng officer sa school, kaya nagpaiwan pa siya at ayaw naman niyang hintayin ko siya para sabay na kaming umuwi.
Mag-isa lang akong naglalakad sa mahaba at tahimik na hallway ng campus. Wala akong kasabay, dahil maliban Kay Cassandra ay wala naman na akong ibang kasundo sa university na ‘to.
Abala ako sa paghahalughog sa aking bag nang bigla kong marinig ang ingay mula sa may gate. Nahagip ng paningin ko ang apat na lalaki, nakatayo sa labas ng gate na para bang may hinihintay. Hindi ko maintindihan kung bakit, pero sa mga sandaling iyon ay nakaramdam ako ng kaba.
Mula sa bulsa ng bag ko ay kinuha ko ang pepper spray, para kung sakaling mangyari ang kutob ko ay panlaban ako. Sunod-sunod akong lumunok, pinipigilan ko ang kaba at nagsimulang naglakad papalapit sa gate ng university.
Ngunit, paglabas ko ay mas lalo akong nagtaka dahil hindi ko makita ang security guard na laging nagbabantay dito.
“Ano kaya ang nangyari kay Manong guard, at bakit wala siya dito ngayon?” mahinang bulalas ko, patingin-tingin sa paligid. Nagbabakasakali na baka makita ko ang guard, pero wala talaga.
Nang akmang maglalakad na ako papalapit sa waiting shed, ay natigilan ako nang biglang hilahin ng kung sino ang balikat ko para patigilin ako sa paglalakad.
“We will send you home, Zennah.” Wika nito, muli akong napalunok nang maramdaman kong mas lalong humigpit ang pagkakahawak niya sa balikat ko.
Napalingon ako sa gawi niya at agad na gumapang ang kaba sa sistema ko nang humakbang na papalapit sa akin ang iba niyang kasama. Nagsimulang manginig ang tuhod ko at sa labis na pagkaaligaga, itinaas ko ang kamay ko at pinindit ng spray ng hawak ko. Dumiretsyo iyon sa mata ng isa sa kanila dahilan para mabitawan niya ako.
Agad kong kinuha ang tyansang iyon para tumakbo, rinig na rinig ko ang mura at sigaw ng ilan sa kanila habang hinahabol nila ako. At sa takot ko at nagsimulang pumatak ang mga luha ko, hindi ko na iyon namalayan. Naramdaman ko na lang na may malamig na dumaloy sa pisnge ko.
Takot na takot ako, walang tigil sa pag-agos ang aking luha. Ngunit kahit gano'n pa man ay sinikap kong makalayo sa kanila. Hindi ko na inisip ang sapatos kong naiwan, na kahit naramdaman ko ang paghapdi ng talampakan ko ay hindi ko iyon ininda.
Hindi nagtagal ay may natanaw akong madilim na parte na pwedeng pagtaguan, doon ako nag tunog ay walang ingay na gumapang sa pinaka-sulok nito at doon nagtago.
“NASAAN NA ‘YONG BABAE?!
“T*NGINA! BABAE LANG, PERO NAISAHAN KAYO?! ANG BOBOBO NIYO TALAGA!”
Hindi nagtagal ay natanaw ko ang kanilang mga paa sa harapan ng pinagtataguan ko. At impit akong napasigaw nang biglang hinampas ng lalaki ang ibabaw na parte ng pinagtataguan ko.
Gamit ang aking palad ay tinakpan ko ang labi ko, ipinikit ko ang aking mga mata hanggang sa nawala ang ingay na ginagawa nila. Bumuntong-hininga ako at dahan-dahang iminulat ang mga mata ko, agad na gumaan ang dibdib ko ng wala na akong makitang kahit anong bakas nila sa labas.
Ilang minuto pa akong nanatili sa pinagtataguan ko, at nang maging panatag ako na wala na sila ay dahan-dahan akong gumalaw at umalis sa pinagtataguan ko. Pero gano'n na lamang ang gulat ko sa biglang pagsulpot ng isa sa harapan ko.
“Nandito ka lang pala,” mahinang saad nito, nakakakilabot ang ngisi niya habang nakatingin sa akin.
Nagsimula siyang humakbang papalapit sa akin at halos mapasigaw ako nang inabot niya ang kamay ko at hinila ako papalapit sa kanya.
“Manahimik ka! Kung hindi ka lang masarap ay kanina pa kita p*natay!” mariing sambit nito, lalo akong nanlaban nang naramdaman ko ang palad niyang dumausdod sa likuran ko.
“BITAWAN MO ‘KO!” malakas kong hiyaw, kasunod niyon ang malakas kong pagtulak sa kanya dahilan para mabitawan niya ako at bumangga ang katawan niya sa pader.
Mangiyak-ngiyak akong tumalikod, pero agad akong napa-atras nang may mabangga akong matigas na bagay.
“Be careful, Lady. You're hurting yourself,” usal ng isang baritono at pamilyar na boses.
At nang lingunin ko ito ay bumungad sa akin ang isang pamilyar na mukha, nakangiti ito, pero kitang-kita ko pa rin ang kakaiba at nakakatakot na ekspresyon sa mga mata niya.
Nanginig ang tuhod ko, akmang aatras papalayo sa kanya. Pero bago ko iyon nagawa ay humakbang siya nang isang beses at walang kahirap-hirap akong inilapit sa kanya.
“Relax… I'm not one of them. I'm here to save you.”
TO BE CONTINUED…
- Writer
