(NICK POV)
I was sitting on my swivel chair. Hinihintay ang pagdating niya. I know almost six thirty pa lang at masyado pang maaga para pumasok siya ng ganito Oras.Tumayo ako at tumapat sa glass window at tinanaw ang ibaba ng building.Halos kakaunti pa lang ang mga tao. Ewan ko ba simula ng makita ko ang babaeng iyon ay hindi na ito maalis pa sa aking isipan.Kahit hindi naging maganda ang aming unang pagkikita ay hindi ko ito makalimutan.Ginagawa ko ang makakaya ko upang wag mapalapit rito. Lalo na ang mahulog at magkaroon ng nararamdaman pa. Because for me,women is like a disease. Na anumang oras ay pwede akong mahawaan kapag hindi nag-ingat. At ganoon din sa pag-ibig. Maari akong mabigo at masaktan na naman kapag hindi ako nag ingat. Lahat-lahat ay aking ginagawa.Kahit pa nga labag sa a
