Odanın içindeki o yoğun, terli ve geniz yakan hava yavaşça dağılırken, Zervan üzerimden çekildi. Az önceki o fırtınalı, sert ve durdurulamaz adam gitmiş; yerini her zamanki gibi buzdan bir heykel andıran, duygusuz ve mesafeli Zervan Kozcu almıştı. Nefesi yavaşlamıştı ama bakışlarındaki o karanlık hırs sönmemişti.
Zervan, yatağın kenarına oturup sırtını bana döndü. O koca, yara izleriyle dolu sırtı şimdi bir duvar gibi duruyordu aramızda. Az önce tenimde fırtınalar koparan o eller, şimdi dizlerinin üzerine yumruk yapılmış halde duruyordu. Ben ise çarşafı göğsüme kadar çekmiş, hâlâ sarsılan bedenimi zapt etmeye çalışıyordum.
Tam o sırada Zervan aniden kaskatı kesildi.
Hiçbir şey söylemedi, sadece bakışlarının yatağın beyaz çarşafına çakıldığını gördüm. Ben de o yöne baktığımda kanımın don
