Bazı yaralar dermansızdır, ne zaman iyileştirir ne de unutmak unutturur. Kaderin kördüğümünde kaybolmuşken, bir nefes çıkar gelir en derinden. Hiç ummadığın bir adam, hiç bilmediğin bir dille fısıldar adını tenine. Zamanın silemediği izleri, varlığıyla mühürleyen adamlar; önce yabancın, sonra kaderin olurlar...
Zervan o kapıyı çarpıp çıktığından beri odaya bir daha dönmedi. Gece boyu gözüme bir damla uyku girmedi; sabaha kadar gelir, belki bir şey söyler, belki sadece o ağır nefesini duyarım diye koltukta büzülüp bekledim ama nafileydi.
Konağın o devasa taş duvarları üzerime yıkılacak gibiydi. Ona sonunda söylemiştim. O koca sırrı, her gece uykularımı kaçıran o karanlığı önüne sermiştim. İnanmamıştı biliyorum, o şüphe dolu bakışlarından belliydi ama en azından artık dilimin ucunda yanmıy
