Evliliğimin ilk haftasını devirmiştim. Dile kolay, tam yedi gündür bu koca taş duvarların arasında, her sabah "benim burada ne işim var?" diye uyanıp, akşamına "hadi Hejar, Mervan için dayan" diyerek uyuyordum.
İyi kötü konaktakilerle bir orta yol bulmuştuk. Yani, en azından kimse kimsenin gırtlağına yapışmıyordu şimdilik.
Ama odamdaki o koca gardırop hala başkasına aitmiş gibi duruyordu. İstanbul’dan apar topar, sadece bir valizle kaçar gibi geldiğim için ne giyecek doğru dürüst bir şeyim vardı ne de Mervan’ın düzeni tamdı. Çocuğun üç beş oyuncağı, birkaç parça kıyafeti... Kozcu konağının şaşaasının içinde biz resmen "emanet" gibi duruyorduk.
Sabah Mervan’ın küçülen pantolonunu giydirmeye çalışırken canıma tak etti. "Olmayacak böyle balım," dedim Mervan’ın saçlarını öperken. "Sana şöy
