22
Uykunun bana selam bile vermediği şu gecede, sirkeli suyunun fazlasını sıktığım bezi Kaan'ın alnına koydum. Ateşlenmişti, ara ara da sayıklıyordu. Şimdi karşımda uyuyan yirmi yaşında bir genç değil de beş yaşında bir çocuktu.
Kaan hep çocuktu, onunla ilk tanıştığım günden beri değişmemişti. Bazen bu vurdumduymazlığına gıcık olsam da onu böyle kabullenmiştim. Kardeşim gibi seviyordum onu, abisinden ve annesinden gizli çok şey yaşamıştık. Ya lisedeki veli toplantısına ablam diye beni çağırırdı, ya da kulağını deldirirken elini tutmamı isterdi.
İçindeki o özgür çocuğa saygı duyup siktir çekmeme sebebim Kenan'ın da gudubet kaynanamın da bu çocuğun üzerine fazla gitmesiydi. Dondurma yemesi bile bazen büyük sorun çıkartırdı. Kaan'ın yaptığı en ufak şeyler onlar için büyük sorundu.
Aslında
