Tahimik lang kami sa biyahe at alas-ocho na nga rin ng gabi.
“Do you have cellphone?” tanong niya pero nakatingin naman ang mata sa daan. Nilingon ko naman siya at inilingan.
“Really?” Mukhang hindi pa naniniwala.
“Hindi ko naman kailangan. Wala naman akong tatawagan o ite-text,” sagot ko. Kumunot naman ang kaniyang noo.
“You should have one,” aniya.
“Para sa ano? Naku! Gastos lang ‘yan,” sambit ko.
“What if my kailangan sa trabaho and you’re not there? Paano ka mako-contact?”
Nagkibit-balikat naman ako.
“Tinatapos ko naman ang trabaho ko araw-araw para walang magiging problema. Isa pa liability sa akin ang magkaroon ng gadget. Hindi ko kailangan niyan at gastos lang. Ang mamahal ng mga cellphone ngayon,” sagot ko. Tila hindi siya kumbinsido sa sagot ko.
“So? What’s your
