MAFIA BROTHER OWNED HER [COMPLETED] Tagalog

CHAPTER 10

Bagsik

BEATRICE

PUNO NG PALAKPAKAN at halakhak ang buong hall dahil sa speech ni Mr. Ricafort. Napangiti naman si Beatrice dahil may pagkakwela at mabait pala ang Don.

    Tahimik lamang siyang nakaupo sa naka-reserve nilang table, habang ang Kuya Dimitri niya ay nakaupo sa tabi niya at may kausap na isang businessman.

    Mas ninais na lamang niyang i-enjoy ang pakikinig kaysa mabagot siya roon. Nililibot din niya ang tingin sa buong paligid, nagbabaka sakaling makahanap siya ng daan kung paano siya makaaalis.

    “OMG, girls, ang gwapo niya! I want him!”

    “Me, too, Trix, I want him! He’s so handsome and . . . hot!”

    Napatingin siya sa kabilang lamesa nang marinig niya ang pag-uusap ng mga babaeng nagtititili na tila mga kinikilig. Napansin niyang sa lamesa nila ito nakatingin, o mas tamang sabihing sa Kuya Dimitri niya ito nakatingin.

    Napaisip siya nang malalim at biglang nagliwanag ang mukha niya nang makaisip siya ng paraan upang masalisihan ang kapatid. Tumayo siya para sana humakbang palapit sa mga babae nang hatakin ng Kuya Dimitri niya ang kanyang kamay at hinatak uli siya paupo. Napatingin siya rito at nakitang nakatingin ito nang seryoso sa kanya.

    “Where are you going? Are you—” Hindi na niya ito pinatapos.

    “Pupunta lang ako sa lamesa na pinaglalagyan ng pagkain. ’Yon, oh,” turo niya sa likod ng mga babae.

    “Dito ka lang. Ako na lang ang kukuha.”

    “Ano ka ba?! Kaya kong kumuha ng sarili kong pagkain! Hindi naman ako tatakas gaya ng iniisip mo. Ayan lang naman ang kuhanan ng pagkain,” inis niyang sabi rito. Kinagat niya ang dila dahil nagsisinungaling siya. Tiningnan siya nito nang malalim na tila inaalam kung nagsasabi siya nang totoo. Nagseryoso siya upang hindi ito makahalata.

    Napabuntong-hininga ito bago nagsalita. “Okay, but I’m watching you. Don’t you dare escape. I’m warning you.” Nakaramdam siya ng kaba pero tinatagan niya ang loob. Tumango na lang siya at tumayo na nang may lumapit uling isang businessman sa kanyang kuya. Pero ramdam niya ang titig nito na tila sinusubaybayan siya.

    Nilagpasan niya ang mga kababaihang patuloy sa pagpapantasya sa kuya niya. Kunwari ay namimili siya ng pagkain habang panaka-nakang tumitingin sa kuya niyang nakahalukipkip at nakasunod ang tingin sa kanya. Napapikit siya at gigil na kinagat ang ibabang labi.

    “Ano ba ’yan! Paano ako makakaalis kung laging nakasunod ang tingin niya? Daig pa niya ang CCTV sa pagsunod ng tingin,” inis niyang kausap sa sarili.

    “You’re saying something, hija?” Nabigla siya nang may magsalita sa gilid niya. Nakita niya si Mr. Miguel na nakangiti habang pinagmamasdan siya. Nahihiya siyang ngumiti rito. Siguro ay narinig nito ang binubulong niya. Nakaramdam naman siya ng kahihiyan.

    “Ah, wala po. Namimili lang po ako ng pagkain,” nahihiya niyang sagot.

    “Huwag ka nang mahiya sa akin, hija. Mukha lang talaga akong masungit pero mabait naman ako, yata,” natatawang saad ng matanda.

    “Pasensya na po. Ngayon lang po kasi ako nakisalamuha sa mga tao kaya po may hiya pa akong nararamdaman.” Huminto naman ito sa pagngiti at nagtanong uli.

    “Bakit? Hindi ka ba lumalabas ng bahay? Usually kasi, paggagala at pakikipagbarkada ang hilig ng mga kabataan ngayon,” nagtatakang tanong ng matanda.

    “Ah, eh . . . actually, Sir, simula po kasi noong bata ako ay hindi na ako hinayaan ng parents kong lumabas. Sabi nila ay ayaw po nila akong mapahamak sa mga taong gusto silang pabagsakin. Kaya lagi na lamang po akong nasa bahay,” tugon niya. Tumango ito na tila naunawaan ang sinabi niya.

    “Tama ang desisyon ng mga magulang mo. At nakikita ko namang maayos ka nilang napalaki,” sabi nito. “Alam mo bang malaki—” Hindi na nito natapos ang sasabihin nang may tumawag dito. Napatingin sila roon. Tila mga bisita iyon ng matanda. Humarap sa kanya ang matanda at nginitian siya. “Sige, maiwan muna kita, hija.” Tumango siya sa sinabi nito. Hinawakan pa siya nito sa buhok na tila hinihipo.

    Tumalikod na ito pagkaraan. Napahinga siya nang malalim at napatingin sa pagkain. Bigla niyang naalalang kailangan nga pala niyang makatakas. Napatingin siya sa kuya niyang nakatingin pala sa kanya. Tumayo ito na kinataranta niya.

    “Hala! Paano na?” natataranta niyang kausap sa sarili. Napatingin siya sa isang babaeng tumayo sa upuan at humakbang palapit sa kuya niya. Pero nabigla siya nang tumingkayad ito at halikan ang kuya niya sa labi. Hindi niya alam kung bakit bumigat ang hininga niya. Mukhang nabigla rin ang kuya niya ngunit mukhang nagustuhan naman nito ang ginawa ng babae. Naisip niyang iyon na ang chance niya upang makatakas kaya agad siyang tumalikod at tumakbo. May nababangga siya kaya humihingi siya ng paumanhin. Hindi niya maalala kung saan lalabas, pero bahala na.

    Habang tumatakbo ay hindi nawawaglit sa kanya ang paghalik na ginawa ng babae pati na ang pagtugon ng kuya niya. Para siyang maiiyak na ewan. Umiling siya at pilit na inalis sa isipan ang eksenang iyon.

    “Sige, Mr. Sanchez, mauuna na ako. May mga kailangan pa akong tapusin.” Napatingin siya sa dalawang lalaki na nag-uusap sa tapat ng isang sasakyan. Tila paalis na iyong isang lalaki kaya walang paligoy-ligoy na umikot siya sa kabila nang hindi napapansin ng mga ito. Binuksan niya ang pinto sa backseat at dahan-dahang pumasok. Maingat din niyang isinara ang pinto. Napahinga siya nang malalim nang makapasok siya. Kinakabahan siya sa ginawa, lalo na at tiyak na magagalit ang kuya niya dahil sa pagtakas niya. Nagtago siya nang mapansing papasok na ang lalaki. Nagsumiksik siya sa likod ng upuan ng driver seat. Nagtakip siya ng bibig para hindi siya makalikha ng ingay.

    Binuhay na ng lalaki ang makina habang siya ay hindi mapakali. Ilang saglit lang ay naramdaman na niya ang pag-andar ng sasakyan. Ibig niyang magtatalon sa tuwa pero pinigilan niya. Nang maramdaman na tila palayo na sila ay dahan-dahan siyang sumilip. Napalunok siya at kinabahan nang makita ang kuya niya at ang mga tauhan nito na tila hinahanap siya. Natakot siya sa itsura ng kuya niya. Alam niyng nanggagalaiti na ito sa galit.

    “Please, huwag mo na akong hanapin,” pipi niyang hiling. Nakahinga siya nang maluwag nang makalabas na ng gate ang kotse kung saan siya nakasakay.

    Hindi niya alam kung saan patungo ito, pero bahala na, ang mahalaga ay makalayo siya. Sumandal siya sa upuan at malalim na nag-isip. Sumasagi sa isip niya ang paghalik ng babae sa kuya niya. Para bang nanghihina siya sa nasaksihan. Siguro ay dahil ngayon lamang niya nakitang may ibang hinalikan ang kuya niya.

    Ano nga palang pakialam niya kung may kahalikan man itong iba? Wala siyang pakialam kahit na may iba itong babaeng hinalikan. Basta masama pa rin ang loob niya rito.

    Maya-maya pa’y nakaramdam siya ng antok.

DIMITRI

TIG-IISANG SUNTOK ANG pinaranas niya kay Oscar at sa mga tauhan. Bumibigat ang kanyang paghinga dahil nakatakas na naman si Beatrice. Punong-puno na siya sa lagi nitong pagtakas. Leche kasi ang babaeng humarang sa daan niya! Nagawa pa siyang halikan. Nakatikim tuloy ito ng sampal sa kanya.

    “Hanapin n’yo si Beatrice ngayon din! Mapapatay ko kayo kapag hindi n’yo siya naibalik sa akin!” galit niyang utos sa mga ito bago siya bumaling kay Wallex. “Wallex, halika na! Hindi ako mapapanatag kapag lumipas ang gabing ito na hindi ko pa nahahanap si Beatrice.” Pagkatapos ay nagmamadali siyang sumakay sa sasakyan. Pagkasakay niya ay nagmamadali ring sumakay si Wallex at pinaandar na ang kotse. Napahawak siya sa sentido nang sumakit iyon.

    “Argh!!! Hindi pwede!!!” nanggagalaiti nIyang sigaw at napasabunot sIya sa kanyang buhok. Para siyang mababaliw at nanginginig ang kalamnan niya kapag naiisip niyang natakasan na naman siya ni Beatrice. Napatingin siya sa cellphone nang tumunog iyon. At noon niya lang naalalang may kinabit nga pala siyang tracking device kay sa kwintas ni Beatrice.

    Pinindot niya ang arrow na pula kung saan iyon nakaturo—ang kinaroroonan ni Beatrice. Napangiti siya nang matagpuan ang lumalakad na pula. Mabilis ang paggalaw noon kaya nahulaan niyang nakasakay ito sa isang sasakyan. Tinawagan niya si Nelson upang harangin ang sasakyang dadaan sa intersection. Pinindot niya ang button upang bumukas ang bintana ng salamin ni Wallex.

    “Wallex, diretsuhin mo lang ang daan na ’yan. Makikita mo sina Oscar sa intersection,” utos niya rito.

    “Copy, Boss!” tugon ni Wallex kaya sinara na niya ang bintana. Sumeryoso siya at napakuyom ang kamao.

    “Hindi kita hahayaang takasan ako. Pinagsisisihan kong naging maluwag pa ako sa ’yo. Pero hindi na ito mauulit dahil kung kailangan kong ikadena ka, gagawin ko. Hindi ko alam kung anong meron sa ’yo, pero kasalanan mo rin ito dahil masyado mo akong binaliw,” pagkausap niya sa wallpaper niya—si Beatrice.

NABAGOT SIYA SA pinanonood kaya naisipan niyang lumabas. Hindi pa siya nakalalampas nang mapansin niya ang bukas na kwarto ni Beatrice. Lumapit siya at sumilip, na pinagsisihan niya. Dahil nag-init lang siya sa nakita. Naka-one-piece suit na pula ito at nakatalikod sa kanya. Bunyag na bunyag ang makinis nitong legs at likod. Napalunok at napatago siya nang mapansin ang paglingon nito sa pinto. Nagmamadali siyang pumasok uli sa kwarto niya dahil biglang nag-init at biglang nag-react ang alaga niya. Trese pa lang ito pero naaakit na siya agad sa katawan ng dalaga. Sinara niya ang pintuan ng kwarto niya at pinagpapawisang nahiga sa kama.

    Nakasandal siya sa headboard ng kama habang nakatingin sa pagitan ng mga hita niya. Hindi niya masisisi kung mag-react ito sa nakita. Hindi niya alam kung bakit siya naaapektuhan sa lahat ng ginagawa nito. Kaya naman para pakalmahin ang alaga niya ay ginamit niya ang kanyang kamay para makaraos.

    Busy siya sa pagpaparaos habang nakapikit ang mga mata nang biglang bumukas ang pinto.

    “Kuya! Pwede mo ba akong—”

    Dali-dali siyang nagkumot upang takpan ang hindi dapat makita.

    “Anong nangyayari sa ’yo, Kuya? May sakit ka ba? Naku! Tatawagin ko si Daddy,” sabi nito na agad niyang sinigawan.

    “f**k! Labas!” sigaw niya rito. Tila natakot ang dalaga kaya dali-dali itong lumabas at sinara ang pinto. Hindi niya alam na halos naubusan na siya ng hininga dahil sa muntikan na nitong pagkahuli sa kanya. Sinilip niya ang nasa ilalim ng kumot at napamura siya nang lalo lamang itong nagalit. Tumayo siya at dumeretso sa banyo.

“BOSS! NARITO NA TAYO,” pukaw ni Wallex na nagpabalik sa sarili niya. Napaayos siya ng upo at inayos muna ang suot na tuxedo, habang malamig ang reaksyon na bumaba ng sasakyan.

BEATRICE

NAGISING SIYA NANG huminto ang sinasakyan niyang sasakyan. Nagtataka siya kung bakit ito huminto. Malayo na ba ang narating nila?

    “Ano bang problema ng mga ito at humaharang sa kalsada?!” galit na sabi ng lalaking may-ari ng pinagtataguan niyang sasakyan.

    Binuksan nito ang pinto at lumabas. Napaayos siya ng upo at sumilip sa unahan. Napamaang at hindi siya mapakali nang makilala niya ang isa sa mga humarang na sasakyan. Kilalang-kilala niya iyon dahil sasakyan iyon ng kuya niya.

    Nahanap ba siya nito agad? Pero hindi siya maaaring mahuli nito.

    Gumapang siya sa kabilang side ng pinto. Binuksan niya iyon at maingat na bumaba upang hindi makalikha ng ingay. Pagbaba niya ay hindi na niya pinagkaabalahang isara ang pinto at balak sana niyang tumakbo nang may humarang na isang pares ng sapatos na itim. Napaangat siya ng tingin at bumungad ang madilim na mukha at nakatiim-bagang na Kuya Dimitri niya.

    “K-Kuya!” gulat at halos pabulong niyang bigkas. Napaatras siya ngunit nahagilap agad nito ang braso niya, pagkaraan ay kinaladkad na siya nito.

    “Bitiwan mo ako, Kuya! Ayokong sumama sa ’yo!” nasasaktan niyang sabi rito. Napakahigpit ng pagkakahawak nito sa braso niya. Sa tingin niya ay nakabakat na ang kamay nito at parang mababali na ang kanyang buto.

    Hindi ito umimik, pero ramdam niya ang panginginig nito sa galit na kinatakot niya. Nakita niya ang halos lahat ng tauhan nito na nakapalibot sa buong paligid. Maging ang lalaking may-ari ng sasakyan ay hawak-hawak ng mga ito.

    Nagpupumiglas siya pero balewala iyon dahil malakas ang kuya niya. Binuksan ng isa nitong tauhan ang pinto ng sasakyan at sapilitan siyang pinasok sa loob. Napasubsob siya sa upuan sa lakas ng pwersa ng pagpasok nito sa kanya. Hindi pa siya nakababangon nang hatakin nito ang kanyang buhok na kinangiwi at aray niya.

    “Akala mo matatakasan mo ako, ha?” maanghang na bulong nito sa tainga niya, nasa likod niya ito habang mahigpit na nakasabunot sa kanyang buhok. “Kung dati ay naging mabait pa ako sa ’yo . . . tingnan natin ngayon kung may tapang ka pang takasan ako. Iba akong magalit, Beatrice. Ibang-iba,” malamig nitong banta. Binitiwan nito ang buhok niya at panga naman niya ang hinawakan nito. “Kiss me! Baka sakaling mabawasan ang parusa ko sa ’yo.” Umiling-iling siya s autos nito habang patuloy na humahagulgol sa pag-iyak. Ngumisi ito at hinawakan siya sa batok upang hapitin ang mukha niya at mapusok na hinalikan sa labi.

    Tinulak-tulak niya ito sa dibdib habang pilit siyang umiiwas sa halik nito. Binitiwan nito ang panga niya at naramdaman ang paghapit nito sa kanyang baywang. Lalong naging mapusok at marahas ang halik nito. Napakabilis nitong humalik kaya tila mauubusan siya ng hangin. Naramdaman din niya ang dila nito na lumilikot sa loob ng bibig niya, pagkatapos ay sisipsipin ang dila niya. Hindi siya makahinga dahil sa higpit ng pagkakahawak nito sa kanyang batok habang halos lamunin na nito ang kanyang bibig.

    Napahinga siya nang malalim nang bitiwan nito sa wakas ang bibig niya. Hinihingal siya at napipikit habang bumabagsak ang kanyang mga luha.

    Hinaplos nito ang pisngi niya na puno ng luha. Pagkaraan ay hinaplos nito ang kanyang labi na tila namamaga dahil sa klase ng paghalik nito.

    “Naisip mo na sigurong hindi ako basta-basta. Hindi ako ang kuya na kilala mo. Dahil ang nasa harap mo ay ang totoong ako. Kaya kung ako sa ’yo, huwag mo akong suwayin. Simula ngayon, lahat ng sasabihin at ipagagawa ko sa ’yo ay susundin mo. Dahil tiyak na masasaktan ka lang kapag pinagpatuloy mo ang pagsuway sa akin.” Pagkasabi nito noon ay binitiwan na siya nito. Agad naman siyang lumayo at umiiyak na nagsumiksik sa dulo habang yakap-yakap ang sarili.

    “Ano bang nagawa ko para sapitin ang lahat ng ito? Wala naman akong kasalanan sa kanya, kaya bakit niya ako ginaganito?” tanong niya sa isipan.

    Tama nga, hindi pa niya ito kilala. Hindi na niya kilala ang kuya na kinalakihan niya.

Copyrights 2016 © MinieMendz

Book Version 2019