Relentlessly I
“Seatiel...” bulong ko at tumingala sa kaniya. Sa gitna ng dilim ay nahanap ko ang mga mata niyang titig sa ‘kin habang ang kamay ay nasa bewang ko. Patuloy pa rin ang pagsasayaw ng lahat.
“Hmm?”
Hindi ko maiwasang bumaba ang tingin sa labi ni Seatiel, mula sa mga mata niya. Nakita ko ang pag-igting ng kaniyang panga at ang pagdiin ng hawak niya sa bewang ko, habang ako ay nagpipigil na bigla na lang maluha sa hindi ko maintindihang pakiramdam.
Ilang oras lang naman ang lumipas pero bakit ganito? Time feels so slow without him around.
“Why are you crying, Lauren? Nandito na ako,” usal niya pero hindi ko pa rin mapigilang maluha.
The music, the slow dancing of our bodies, his hand on my waist, and his eyes fixed only on me. Halos hindi ko na maalis ang tingin kay S
