Relentlessly (La Esperanza Series #1) Free - Tagalog

Kabanata 32

WARNING: SPG

Sa mga nagtatanong, FREE story po ito at hindi talaga magla-lock dahil walang contract. Itaga n'yo pa sa bato kahit tumambling-tumbling pa ang characters at author! Char! Finally, 1k followers na tayo! Thank you sa mga nag-follow!

***

Napabangon ako at naupo nang maayos sa duyan. Nagkatabi kami.

He’s wearing a black button down long sleeves, nakarolyo hanggang sa kaniyang mga siko. Bukas ang mga butones sa unahan nito na inilalantad ang malapad niyang dibdib. And he’s wearing a formal men trouser.

Saan siya galing? Darn, he looked like... a CEO or some billionaire businessman.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong niyang muli habang nangungunot ang noo sa pag-iisip. He checked me. Nang makitang ayos lang ako ay ibinalik niya ang tingin sa mga mata ko.

“Seatiel...” Nanginig ang boses ko. Halo-halo ang mga pakiramdam na pumuno sa sistema ko.

The corners of my eyes heated because of tears. Hindi ko alam kung bakit; if it’s because I miss him or because I feel sorry for doing this to him.

“Why the f*ck are you crying, Lauren?”

Natigilan siya nang makita ang mga mata kong nangingislap sa mga luha. Mataman akong ngumiti at umiling.

This is stupid. Doon ko lang napagtanto ang ginagawa ko. Ni hindi ako nagpaalam kina Ate Aly o kina Nay Issa, at balak kong maglaho na parang bula. But I really just want to disappear. Completely. Iyong hindi na nila ako makikita o makikilala pa kahit kailan. I can send them money for compensation. I know money can do it for me.

“Wala,” sambit ko at iniwas ang tingin. “Saan ka galing? S-Sabi ni Marcus wala ka raw?”

“May inasikaso lang. Hindi na mahalaga,” sagot niya. “At ikaw? Ano ang ginagawa mo rito? Kanino ka makikipagkita?”

Nagulat ako sa sinabi niya. A-Anong makikipagkita? Alam niya ba? Hinuhuli niya ba ako? P-Paano niya nalaman? Halos hindi ako makalunok sa kaba! I knew I shouldn’t have trusted Credence! Ang lalaking iyon! Bakit ko ba siya pinagkatiwalaan?

“A-Anong sinasabi mo? Wala akong kikitain... napadaan lang ako rito galing sa... sa flower farm,” pagsisinungaling ko.

Nag-igting ang kaniyang panga ngunit hindi nagsalita. Natatakot ako sa pananahimik niya. Hindi ko tuloy mahulaan kung may alam ba siya o wala!

Hindi na ako pwedeng umuwi dahil ilang oras na lang ay hating-gabi na. Ilang saglit lang niyon ay aalis na kami ni Creed. Hindi ko alam kung paano ko mapapauwi si Seatiel nang hindi ako kasama dahil alam kong hindi siya papayag na umuwi nang wala ako.

“Napagod ako. D-Dito na ako matutulog. Ikaw na lang ang umuwi,” sabi ko kay Seatiel nang tumayo mula sa duyan para lumayo sa kaniya. Ganoon na lang ang pagpipigil ko sa panginginig ng boses ko dahil sa kaba pero bago pa ako makalayo ay hinapit niya ako palapit. Bumagsak ako sa kandungan niya kasabay ng pagsinghap ko!

Mabilis na sinakop ng mainit na katawan ni Seatiel ang likod ko. Patalikod akong nakakandong sa kaniya kaya mabilis kong naramdaman ang malapad niyang dibdib sa likod ko.

“Anong ginagawa mo? B-Bitawan mo ako,” utos ko pero pinaikot niya ang mga braso sa tiyan ko kaya napabuga ako sa hangin habang pilit inaalis ang kamay niya!

“Sinong hinihintay mo? Huwag mong sabihing may manliligaw ka nang iba kaya hindi mo ako pinapayagan? Sino? Si Creed ba? Hmm?” sunod-sunod niyang tanong sa mariing tono.

“Bitawan mo ako, Seatiel,” mariing asik ko. For Pete’s sake, nakakandong ako sa kaniya! I can feel it! Namumula ang mukha ko!

Nagpumiglas ako sa kandungan niya hanggang sa makawala ako. Madilim ko siyang tiningnan pero nakuha niya pang ngumisi habang nasa duyan na ‘yon!

“Umuwi ka na. Dito ako matutulog!” huling sabi ko at diretsong pumasok sa bahay na bato.

Diretso kong tinungo ang kwarto at sinandal ang likod sa pinto nito. Napahawak ako sa dibdib ko. Stay focused, Isla. We should stay focused!

Umupo ako sa dulo ng kama at humalukipkip. Madilim na sa labas. Kung may cellphone lang ako, baka napadalhan ko na ng mensahe si Creed na maaga niya na lang akong puntahan kung maaari para makaalis na ako at hindi na magtagal pa rito.

Napalingon ako sa pinto nang bumukas iyon. Si Seatiel. Bakit ba ang kulit ng isang ‘to?

“Ano pang ginagawa mo rito? Hindi ako sasama pauwi! Nagpaalam na ako kina Ate Aly,” I lied again.

“Oh? Wala naman akong sinabing uuwi ako,” sagot ni Seatiel at tuluyang pumasok sa kwarto. Sinundan ko siya ng tingin nang makitang inaalis niya ang suot na long sleeves. Sinuklay niya ang buhok at tumingin sa akin kaya nagtama ang mga mata namin. Mabilis pa sa alas-kwatrong nag-iwas ako at pagilid na humiga sa kama. Hinarap ko ang pader at nagsumiksik. Pinagkrus ko ang mga braso sa dibdib.

Pinikit ko ang mga mata ko para hindi niya ako kausapin. Matutulog ako at walang ibang gagawin! Kung makatulog siya rito, iiwan ko siya at pupuntahan si Creed.

“Nagagalit ka ba sa ‘kin? Anong ginawa ko?” pagsasalita niya. Ramdam kong nakatayo pa rin siya sa tabi ng side table.

“W-Wala. Hindi lang maganda ang pakiramdam ko,” sagot ko. “Matutulog na ako.”

“Hindi ka magaling magsinungaling, Lauren. Tell me. Anong ginawa ko? Aayusin ko. Hindi iyong nagagalit ka nang hindi ko maintindihan kung may nagawa ba ako.” Seatiel heaved a sigh.

Ayaw kong magpaliwanag. Magulo ang isip ko. Magulo ang nararamdaman ko. Nagtatalo ang mga iyon at hindi ko na maintindihan kung anong gagawin ko.

Kailangan kong umalis kahit hindi iyon ang gusto ko. A part of me is telling me to just disappear quietly. They would never find out about me, after all. And a part of me is telling that I should keep my connection with them, dahil malaki ang utang na loob ko sa kanila at parang pamilya na rin ang turing nila sa ‘kin.

Hindi ko namalayang tumulo ang luha ko.

I like Seatiel. Gusto ko pang manatili rito at mas makilala siya. Pero sa tuwing naaalala ko kung paano kami nagkakilala sa trahedyang iyon, may pumipigil sa ‘kin. Sa tuwing naiisip ko ang buhay ni Isla, pakiramdam ko hindi ako dapat nandito sa kaniya. Paano kung tama si Louisiana sa nasabi niya sa ‘kin isang beses? Paano kung dumaan lang kami ni Seatiel sa buhay ng isa’t isa?

Dapat naman talaga noon pa ang alis ko. Dapat hindi ko na siya hinintay noong umalis siya patungong Maynila. Dapat hindi na namin ginawa ‘yon.

Hindi ko na alam kung ano ang mga pagsisisihan ko at kung anong hindi.

Hindi ko na namalayang tumabi siya sa ‘kin. Hinawakan niya ang balikat ko at sa marahang boses ay nagsalita.

“Lauren? Ayos ka lang? May masakit ba sa ‘yo?” May pag-aalala na sa boses niya ngayon.

Mas nagsumiksik ako sa pader. Ayaw ko siyang marinig. Ayoko siyang makausap. Ayoko siyang katabi.

“Ayos lang, Seatiel. Please, let me sleep. A-Ang sakit ng ulo ko.” Sinikap kong klaruhin ang boses ko para hindi niya mahalata ang aking hikbi. My tears rushed down. Pilit kong pinikit ang mga mata at binaon ang mukha sa unan. Tuluyan ko siyang tinalikuran.

Narinig ko ang marahas na buntonghininga ni Seatiel, ngunit hindi na siya nagsalita hanggang sa makaidlip ako. Nagising ako sa lamig. Malalim na ang gabi. Napatingin ako sa braso ni Seatiel na nakayakap sa tiyan ko.

Nang nilingon ko siya sa aking likod ay nakita kong tulog siya. Napabuntonghininga ako at napatitig sa kawalan. I hate this feeling...

I’m an expert in running away, but now, my mind is being consumed by this man sleeping beside me.

Nilingon ko si Seatiel. Gumalaw ako sa higaan para harapin siya at tinitigan siyang payapang natutulog.

Nakaramdam ako ng kirot sa aking dibdib. Inangat ko ang kamay ko at hinawakan ang pisngi niya. I traced his jaw with my forefinger. Napakaganda ng pagkakahulma niyon.

Malalim akong napahinga at dahan-dahang inalis ang kaniyang brasong nakayakap sa akin. Bumangon ako sa kama at binuksan ang lampara. Nakita ko ang cellphone ni Seatiel kaya tiningnan ko ang oras. Alas-diyes ng gabi.

Malalim akong napabuntonghininga. Siguradong wala pa si Creed. Lumabas ako at nagtungo sa may kataasan at lumang bintana na walang salamin o mga frame. Pinatong ko roon ang mga siko. Nilipad ng hangin ang buhok ko habang pinagmamasdan ko ang mataas at maliwanag na buwan sa langit, katabi ng mga bituin.

Madilim ang buong field. Walang ibang bahay malapit dito. Tanging damuhan lamang ang matatanaw at isang linya ng daan. Tanging tunog ng mga hinahanging dahon sa puno ang naririnig.

Ilang saglit akong naroon nang may tumawag sa ‘kin. Nilingon ko si Seatiel na mukhang naalimpungatan at nagising na wala ako sa tabi niya, gaya noong naroon kami sa kanilang mansion.

“What’s the matter, Lauren? Hindi ka mapalagay. May problema ba?” Iyon ang tanong niya. Pansin niya yatang balisa ako.

Umiling lang ako at binalik ang tingin sa bintana. “Hindi ako makatulog. Nagising ako dahil malamig.”

Nasa likod ko siya. Kahit hindi ko siya tingnan ay alam kong nasa akin ang tingin niya, hindi maunawaan kung anong gagawin niya sa ‘kin.

Nagulat ako nang pumulupot ang mga kamay niya sa tiyan ko at mula sa likod ay mahigpit niya akong niyakap.

Seatiel pressed his lips against my shoulder. In a deep, comforting voice, he spoke. “Something must be wrong. Bakit hindi mo sabihin sa ‘kin? Para maayos natin.”

Malambing ang boses niya. Doon ko napagtantong wala siyang alam sa gagawin ko. Na hindi niya alam na si Creed talaga ang kikitain ko.

Hinarap ko siya. Nagtama ang paningin namin. Mukhang napansin niya ang mga mata kong namumula dahil sa pag-iyak kanina. Inangat niya ang palad at hinaplos ng kaniyang daliri ang talukap ng mata ko. Napapikit ako at dinama ang haplos niya kasabay ng hangin mula sa bintanang nasa aking likod.

Bumaba ang daliri ni Seatiel sa labi ko dahilan para mapamulat ako at salubungin ang kaniyang mapungay na mga mata. Wala akong marinig kundi ang ihip ng hangin, and my heart that’s beating loudly.

“Cast your worries to me. Let’s deal with it together. Hindi kailangang mag-isa mong isipin lahat,” he comforted, like a husband to his dear wife. Marahan akong napatango, but this one, I cannot tell him this one... “Hindi ko na pipiliting sabihin mo sa ‘kin, but you know I’m all ears to whatever it is, hmm?”

Seatiel kissed my eyes, dumaan ang labi niya sa pisngi ko. Saglit siyang tumigil bago tumingin sa mga mata ko. Our eyes mirrored each other. Hanggang sa bumaba ang labi niya sa aking labi.

Napapikit ako at tuluyang sinuklian ang halik niya nang magsimulang gumalaw ang mga labi niya. We kissed like the first time. Napasandal ako sa batong pader nang idiin niya ako rito. Sinakop ng mainit niyang palad ang aking panga at masuyong hinalikan ang labi ko.

Saglit kaming tumigil at nagkatinginan.

“Gusto ko tuwing tumitingin ka sa ‘kin nang ganito. I like your eyes as much as I like your lips,” bulong ni Seatiel at sa isang iglap lang ay nagsasalo na kami sa maiinit na mga halik, pumapawi sa malamig na simoy ng hangin.

I kissed him back with the same depth. Hinayaan kong kumawala ang lahat ng emosyong kanina ko pa pinipigilan. All my frustrations... I threw them away.

Naramdaman ko ang mainit na dila ni Seatiel dahilan para may tumakas na daing mula sa bibig ko. Hinapit niya ang hita ko at mariing pinadaan ang mga palad paangat kasama ang tela ng suot kong bestida.

“Seatiel...” tawag ko habang sinusundan ng aking pandama ang bawat daanan ng mainit niyang palad.

“Hmm?” usal niyang sandaling tumigil. Parang may pumupuno sa dibdib ko dahil sa matinding tensyon.

Sa halip na sumagot ay hinalikan ko siyang muli. Hinawakan ko ang kamay niyang umaangat sa hita ko at dinala iyon pataas sa aking bewang. Mahigpit niya itong hinawakan. Ang malayang kamay niya ay bumaba rin sa gilid ko at pumailalim sa suot ko.

He kissed my scars. Napasinghap ako sa labi niya nang matunton ng kamay niya ang gilid ng underwear ko. In a swift move, naihiwalay niya iyon sa akin at naramdaman ko ang daliri niya, teasing me down there.

Natatakot akong may makakita sa amin mula sa bintanang ito, but I couldn’t care less anymore.

Namalayan ko na lang na nakabalik na kami sa loob ng kwarto. Napasandal ako sa pinto nito dahilan para malakas itong sumarado kaya napadaing ako, ngunit parehas kaming walang pakialam habang naglalaban ang mga labi namin.

Natigilan ako at napatitig kay Seatiel nang bitawan niyang bigla ang labi ko, our eyes still locked to each other.

“Seatiel...”

Tinalunton niya ang mga butones ng suot niya. My heart’s pounding with the sight of him taking his shirt off. Nakatingin siya sa mukha ko habang ang mga mata ko’y nasa ginagawa niya.

Nawala lamang iyon nang muli niyang abutin ang mga labi ko. Hinapit niya lalo ang bewang ko at iginiya ako patungo sa kama. Napasinghap ako nang itulak niya ako paupo rito at pinaibabawan.

Nakulong ako sa pagitan ng mga braso ni Seatiel nang itukod niya ‘yon sa magkabilang gilid ko. Ang mga hita ko ay nasa pagitan ng kaniyang mga binti. Yumuko si Seatiel at dinampian ng halik ang dibdib ko paangat sa aking leeg.

Parang may sariling pag-iisip ang mga kamay kong kumapit sa braso niya. Saglit siyang tumigil para kalasin ang suot na belt. Pinanood ko ang ginagawa niya at halos mapalunok nang tuluyang maalis ang kaniyang suot.

Muling nagtama ang paningin namin. Sinakop ng labi ni Seatiel ang mga labi ko habang nararamdaman ko ang kahabaan niya, umaangat paitaas sa pagitan ng mga hita ko, nanunukso. I felt the tip of his manhood teasing my folds. Ikinapikit iyon ng mga mata ko.

Nadama niya ang antipasyong nararamdaman ko at sa malalim at paos na boses ay nagsalita.

“Kung alam ko lang na ganito ka paaamuhin, sana kanina ko pa ginawa.”

“S-Seatiel... aah.” Hindi ko napigilan ang pagdaing sa mga labi niya. Napatigil ako nang maramdaman ang pagpasok niya sa loob ko. Agad nanuot sa akin ang sakit, ngunit hindi kasingsakit nang unang ginawa namin iyon.

Minasahe niya ang hita ko at marahang pinisil. Pilit kong kinagat ang sariling labi para hindi gumawa ng ingay. Mula sa marahan ay naging mabilis at malalim ang bawat paglabas-pasok niya sa loob ko.

“Ahh, please...”

Kahit malamig ay nagsimulang magpawis ang leeg ko. Naglikot ang aking mga paa at napasabunot sa buhok niya. Wala na akong makapitan nang mas tumindi ang bawat galaw niya sa loob ko!

He moaned while burying his face on my neck. Dumiin ang hawak niya sa hita ko na palagay ko’y mag-iiwan pa roon ng pamumula. Napadaing ako sa pinaghalong sakit at sarap na hatid niyon.

“Ughh. S-Seatiel.” Halos bumaon ang aking mga kuko sa braso niya. Napapaatras ako at hinihila niya ako pabalik para panatilihin sa pwesto. He held on to my waist tightly so I wouldn’t slip from his touch.

Nauna ako sa aming dalawa. Ilang beses ako bago siya. I didn’t know I’m this thirsty for him!

Naibagsak ni Seatiel ang sarili niya sa ‘kin pagkatapos, with his throbbing shaft still inside me. Hinihingal akong napatingala sa kisame nang bumagsak ang kamay ko mula sa pagkakakapit nang mahigpit sa kaniyang braso. Naghabol ako ng hininga at halos ubuhin pa!

Hindi pa lumilipas ang ilang sandali at agad niya akong binangon. Puno ng kasabikan ang mga mata namin, walang balak tumigil. Muli niyang inabot ang labi ko at mabilis na pinaglandas ang senswal na mga halik pababa sa aking dibdib habang nasa ibabaw niya ako, trying to find my hole and own me again with his long, thick shaft.

“Ahh-h...”

Napaawang ang labi ko sa pagitan ng halik ni Seatiel dahil sa biglaan niyang pagpasok sa loob ko. Ipinatong niya ako sa kaniyang kandungan. Napalunok ako kasabay ng pagpikit habang dinadama ang kabuuan niya sa loob ko. He made me full again.

Inabot ni Seatiel ang labi ko at marahang gumalaw. Sinisimulan niya iyon para kusang gumalaw ang katawan ko sa taas niya. My walls clenched, dahilan para mapaungol siya sa hatid na pakiramdam niyon sa kaniya.

“Move, Lauren,” he commanded. Nangunot ang noo ko. Hindi ko malaman kung anong gagawin ko. I tried this once pero binalik niya rin ako noon sa ilalim niya!

“Move, baby, please. Ride it, ride me...” bulong niya sa pinakasenswal na paraang narinig ko.

Napatitig ako sa mga mata ni Seatiel. Why does he have to be this handsome? Hot? My heart and my body cannot contain him!

“G-Ganito ba?” tanong ko at pinagalaw ang aking balakang. Napapikit ako sa naramdaman. My body slowly moved on top of him, at habang tumatagal at tumitindi ang hatid niyon sa pakiramdam ko’y unti-unti kong nakabisado ang paggalaw sa ibabaw niya.

“Hmm,” daing ko tuwing sumasagad siya sa loob ko’t may natatamaang nakakapagpanginig sa mga tuhod ko. “Sh*t, ahh.” Hindi ko napigilang mapamura.

Kinulong niya ang mga labi ko sa mainit niyang halik. He chuckled against my lips.

“Damn, I like the way you curse,” puri niya. Halos manlaki ang mga mata ko. I just cursed! And he finds it amusing?

“Aahh... Seatiel, p-please, h-how can I—hmm—m-make this faster?”

Naghalo ang mga daing at pigil na ingay naming dalawa. He took me once again. Hindi ko nabilang kung ilang beses iyon basta’t sabay kaming pagod na bumagsak sa kama habang nasa ibabaw niya ako.

Agad niyang tinaklob ang kumot sa aming katawan. Pagkatapos ay pinaikot ni Seatiel ang braso sa balikat ko at hinayaan akong pagod na makatulog sa kaniyang dibdib. Ang huli kong naramdaman ay ang marahan at antok niyang halik sa aking noo...

Nagising ako nang gabing iyon nang sakto sa sandaling napag-usapan namin ni Creed. My whole body is aching, ngunit ginawa ko lahat para makaalis.

I didn’t leave a single trace of me.

I looked at Seatiel who’s sleeping in the bed where we just made love a few hours ago... or f*ck, rather. Mapait akong napangiti.

Naayos ko na ang sarili. I wanted to kiss him so bad, but I refrained myself because I didn’t want to wake him up.

Inalis ko lahat ng emosyong lumulukob sa sistema ko, kasabay ng mga hakbang ko papalayo para iwan siya.

Dumiretso ako sa mansion ng mga La Senna. Saktong naabutan ko si Creed sa kaniyang kotse na nasa labas na ng kanilang mansion at bukas ang headlight at buhay ang makina. Ibig sabihin ay wala siya sa syudad kagabi at narito sa La Esperanza, saktong-sakto para mabilis kaming makaalis.

Bumaba siya sa driver’s seat at gulat na napatingin dahil sa namumula kong mga mata. Nagbabadya ang mga luha roon. Magsasalita pa sana si Creed ngunit agad ko na iyong pinutol.

“T-Tara na,” nag-iiwas ang tinging sabi ko.

I didn’t want to tell him anything. Naupo ako sa backseat para itago ang mga luha ko.