"Kimi der ki kadın
Uzun kış gecelerinde yatmak içindir.
Kimi der ki kadın
Yeşil bir harman yerinde
Dokuz zilli köçek gibi oynatmak içindir.
Kimi der ki ayalimdir,Boynumda taşıdığım vebalimdir.
Kimi der ki hamur yoğuran,
Kimi der ki çocuk doğuran.
Ne o, ne bu, ne döşek, ne köçek, ne ayal, ne vebal.
O benim kollarım, bacaklarım, başımdır.
Yavrum, annem, karım, kızkardeşim,
Hayat arkadaşımdır."
Bu şiiri en son dinlediğinde çocuktu Büşra, annesine ne çok okurdu oysa, babası? Bazen bir yemek sofrasında, bazen bir balkon sefasında, bazen de öyle durduk yere! Ne çok şey anlatırdı Nazım Hikmet'in hece hece işlediği şiirinde kadınına adam! Ne çok şey demek isterdi, diline gelip gelip de söyleyemediklerini itiraf edercesine. Gözleri yaşlı mıydı merak ediyordu Büşra? Bu şiiri okuduğunda
