“Hindi ka pwedeng manatili rito.”
Malamig ang boses ni Percival. Nakatayo siya sa may gate, nakasandal sa poste, parang hindi seryoso sa sitwasyon pero kilala ko ang kapatid ko. Kapag ganyan siya ka-relaxed, mas delikado ang paligid.
“Nadadamay na ang mga sibilyan,” dagdag niya. “Isang beses pa lang sila umatake rito. Susunod, hindi na warning ‘yan.”
“Alam ko.”
“Hindi ka kumikilos na parang alam mo.”
Tumitig ako sa bahay. Sa bintana ng kwarto niya. Alam kong nandoon si Lara. At alam kong umiiyak siya. Hindi ko kailangang makita.
Ramdam ko.
“May unfinished business ako,” sabi ko.
Napangisi si Percival.
“Business ba talaga ‘yan o babae?”
Tumingin ako sa kanya nang matalim. The hell with this brute.
“Shut up! Piliin mo ang susunod mong sasabihin.”
“Relax, brother,” nakangisi pa ri
