Tatlong araw na. Tatlong araw na walang Markus. Walang Psalm.
Walang kahit anong bakas na parang totoo ngang may nakatira rito na hindi lang nag-aayos ng kama at umiinom ng kape sa sala.
Parang multo lang siya sa buhay ko na dumaan at biglang nawala. Mas masakit pa sa multo kasi ang multo, pwede mong tawagin at dalawin. Siya, hindi ko alam kung nasaan.
Nasa tindahan ako ni tiyo at nakaupo sa bangko. Hindi ko na alam kung ilang beses ko nang pinupunasan ang isang bote ng suka na malinis na kanina pa.
“Girl, mauubos na ‘yung bote sa kakapunas mo,” mahinang sabi ni Cora sa tabi ko.
Hindi ako sumagot.
“Lara, kung multo ‘yan, kinakausap mo na sana.”
Napatingin ako sa kanya. Mapula rin ang mata niya. Hindi lang ako ang puyat. Hindi lang ako ang umiiyak sa gabi. Pareho kaming sabog.
“Hind
