Hindi ko na mabilang kung ilang beses na akong nag-space out ngayong araw.
Nasa harap ko si Adam.
Nagsasalita siya.
Alam kong may sinasabi siya tungkol sa trabaho niya, tungkol sa plano niya sa weekend, tungkol sa kung anu-anong bagay na dati naman ay pinakikinggan ko nang maayos.
Pero ngayon ay wala. Parang lumulutang lang ang utak ko sa kung saan. Sa kung anong itsura ni Markus kapag seryoso.
Sa kung paano niya ako tinitigan noong huling gabi na magkasama kami. Sa kung paanong bigla na lang siyang nawala.
“Lara.”
Napakurap ako.
“Ha?”
Huminga siya nang malalim. Kita ko na naman ang pilit niyang pagpipigil ng inis.
“Pangatlong beses na ‘yan,” sabi niya. “Nandito ka ba talaga?”
Napahawak ako sa tasa ng kape ko.
“Oo—oo naman,” sagot ko agad. “Sorry, Adam. Pasensya na talaga.”
Tu
