Worth The Pain-SPG

Chapter 24

Hindi ko alam kung ilang oras ang biyahe namin. Basta ang alam ko eh palayo kami nang palayo sa lahat ng nakasanayan ko.

Palayo sa tindahan, sa bahay, sa barangay. Sa normal na buhay ko. Nang huminto ang sasakyan at bumukas ang gate ay napanganga na lang talaga ako.

“M—Markus…” napasinghap ako, “parang… parang sa pelikula ‘to.”

Malaki ang mansyon.

Tahimik at Napapaligiran ng puno at mataas na pader Parang kahit sigawan mo ang buong mundo walang makakarinig.

“Temporary lang ‘to,” sabi niya, kalmado pero pagod. “Mas mahirap itong tuntunin.”

Pagbaba ko pa lang ng sasakyan ay ramdam ko na agad ang bigat ng paligid. Hindi nakakatakot. Pero seryoso. Parang lahat ng pader may sikreto.

Pinasok kami ng mga tauhan niya, tahimik lang, pero mabilis kumilos. Dinala si Mama sa isang kwarto.

Si Cora sa isa pa.

At ako sa isang silid na mas malaki pa sa buong bahay namin.

“Dito ka muna,” sabi niya. “May magdadala ng gamit mo.”

Tumango lang ako. Hindi ko alam kung dapat ba akong magpasalamat o matakot.

O kiligin. O lahat ng ‘yon sabay-sabay.

⸻

Kinagabihan

Tahimik ang mansyon. Masyadong tahimik.

Hindi ako sanay. Nakakabingi ang katahimikan. Sanay ako sa tahol ng aso, sa sigawan ng kapitbahay, sa tunog ng motor ni Mang Tino.

Dito parang bawat tunog may kahulugan.

Naupo ako sa gilid ng kama, yakap ang unan. Hindi ko mapigilan ang isip ko. Kung ano ba talaga ang pinasok ko. Kung hanggang saan aabot ang mundong ‘to ni Markus.

Ni Psalm pala. Biglang may kumatok.

Mahina lang.

“Lara…?”

Boses niya.

Tumayo agad ako saka binuksan ang pinto.

Nakatayo siya sa labas, nakaitim na long sleeves, medyo gusot ang buhok, halatang pagod.

“Hindi ka pa natutulog?” tanong niya.

Umiling ako.

“Parang hindi kaya ng utak ko.”

Bahagyang ngumiti siya.

“Same.”

Saglit kaming natahimik.

‘Yong klaseng katahimikang hindi awkward pero punong-puno ng hindi sinasabi.

“Pwede ba akong pumasok?” tanong niya.

Tumabi ako sa pinto.

“P—pwede.”

Pagpasok niya sa kwarto, parang mas lumiit ang espasyo. Hindi dahil malaki siya. Kundi dahil ramdam ko siya. ‘Yong presensya niya. ‘Yong init niya. Umupo siya sa sofa malapit sa kama.

Ako naman, sa gilid ng kama ulit. Parang dalawang taong parehong gustong lumapit pero parehong nagpipigil.

“Lara…” sabi niya, mababa ang boses. “Pasensya na sa lahat ng ‘to.”

Tumingin ako sa kanya.

Sa mata niyang pagod pero buo.

“Hindi ko rin alam kung anong dapat maramdaman,” amin ko. “Pero… nandito ako. Kasi pinili kong sumama.”

Bahagyang gumalaw ang panga niya. Parang may gustong sabihin. Pero pinigilan niya lang. Lumapit siya nang kaunti.

“Hindi ka dapat nadadamay sa mundo ko.”

Huminga ako nang malalim.

“Pero nandito na ako, di ba?”

Nagkatinginan kami nang matagal.

Tahimik. Pero parang ang daming sinasabi ng mga mata namin. Unti-unti siyang tumayo. Lumapit sa harap ko. Hindi niya ako hinawakan. Pero sobrang lapit niya. Ramdam ko ang init ng katawan niya. Ang amoy ng sabon niya. Ang bigat ng titig niya.

“Lara…” bulong niya.

Parang nawalan ako ng lakas.

“Markus…”

Dahan-dahan niyang inangat ang kamay niya. Parang nag-aalangan. Parang hinihintay ang pahintulot ko.

Hindi ko na hinintay. Ako na ang lumapit. Mahina, pero maingat. Parang baka kapag mali ang galaw ko ay mawawala siya ulit. Hinawakan niya ang baywang ko. Iyong marahan lang. Pero sapat para manghina ang tuhod ko.

“Hindi ako dapat…” mahina niyang sabi. “Pero hirap na hirap akong pigilan sarili ko sa’yo.”

Napapikit ako.

“Then… don’t,” bulong ko.

Parang doon lang niya tuluyang binitawan ang kontrol.

Hindi marahas. Hindi padalos-dalos. Kundi parang matagal na niyang gustong gawin ‘to pero ngayon lang niya pinayagan ang sarili niya.

Hinaplos niya ang pisngi ko. Ang hinlalaki niya dumaan sa labi ko. Napasinghap ako.

“Psalm…” mahina kong sambit.

Parang may kumuryente sa kanya sa pagbanggit ko ng tunay niyang pangalan.

Saglit siyang natigilan. Tapos mas lumapit pa. Ang noo niya dumampi sa noo ko.

“Kapag sinasabi mo ‘yan…” bulong niya, “nakakalimutan ko kung sino dapat ako.”

“Then be just… you,” sagot ko.

Dahan-dahan niyang idinikit ang labi niya sa noo ko. Sa sentido. Sa pisngi. Hindi pa sa labi. Parang tinitikman muna niya ang bawat sandali. Parang ayaw niyang magmadali. At sa bawat dampi ay lalo akong nawawala sa sarili ko.

Nang tuluyan nang magtagpo ang mga labi namin ay hindi na ako nakahinga nang maayos.

Hindi ito kagaya ng mga nauna. Hindi ito basta halik lang. Ito ‘yong klaseng halik na may takot na baka ito na ang huli.

May pangakong hindi binibigkas. May damdaming pilit itinatago pero sumasabog na. Mahigpit ang yakap niya. Parang ayaw na niya akong pakawalan. Parang ako na lang ang natitirang mundo niya sa sandaling ‘to.

At sa totoo lang ganun din ako sa kanya.

“A-Ang sugat mo,” pigil ko sa kaniya.

“Mabibigyan natin ng paraan ‘yan,” sagot niya at sinakop ang aking labi.

Kung may pinakamapanganib na lugar sa mundo hindi iyon battlefield. Hindi rin mafia headquarters. Kundi ang hapag-kainan kapag may nanay at bestfriend kang parehas mahilig mang-asar. Kauupo ko pa lang sa mesa alam ko na agad.

May masamang mangyayari. Ngumiti si nanay. Ngumiting hindi normal. Ngumiting parang may alam.

Si Cora naman, halos mapunit ang labi kakapigil ng ngiti.

“Lara,” malambing na tawag ni nanay habang nagsasandok ng kanin, “masarap ba tulog mo kagabi?”

Muntik kong mabuga ang iniinom kong gatas.

“M-Maayos lang po,” sabay ubo.

“Talaga?” singit ni Cora. “Kasi kami ni tita, maagang natulog. Ikaw yata hatinggabi na pumasok sa kwarto mo.”

NAPATIGIL AKO SA PAGHINGA.

“Anong…anong ibig mong sabihin diyan?”

“Walaaa,” kunwari inosente si nanay.

“Observation lang. Kasi napansin ko ring medyo… namumula ang pisngi mo kanina.”

“Mainit po kasi sa kwarto!” depensa ko agad.

“Ah,” tumango si Cora.

“Mainit talaga kapag may kilig.”

“CORA!”

“Hoy, hoy, huwag kang sumigaw,” saway ni Nanay. Baka marinig ng mga tao rito. Baka isipin nilang may ginawang milagro ang kasama natin sa bahay.”

“Nay!”

Tinakpan ko na halos ang mukha ko sa hiya. Si Cora, halos mahulog na sa upuan kakatawa.

“Girl, relax. Hindi naman kami nag-e-expect ng detailed report.”

“AKO ANG NAG-E-EXPECT,” sabat ni nanay. “Nanay ako.”

“NANAY!”

“Hoy, hindi ko sinasabing may ginawa kayo ha,” kunwari seryoso si nanay.

“Pero kasi naman… biglang sweet ang anak ko, tahimik, hindi nagrereklamo, hindi nagmumura— aba, suspicious ‘yan.”

Napasinghap ako.

“Nay! Kailan pa ako naging tahimik na hindi nagmumura?”

“E ‘di mas lalong suspicious,” sagot niya agad.

Si Cora naman, sumandal pa sa mesa.

“Girl, tanong lang ha, naka-smile ka ba kahit tulog ka?”

“Hindi ko alam!”

“Sure ka?”

“Oo nga,” dagdag ni nanay.

“Kasi kanina nung ginigising kita, parang ayaw mo pang bumangon. Parang may kausap ka pa sa panaginip mo.”

NAPAHAMPAS AKO SA MESA.

“Nanay! Huwag kayong imbento!”

“Hindi ako nag-iimbento,” depensa niya.

“Sabi mo pa nga—”

Tumigil siya. Tumango si Cora.

“Sabihin mo na, Tita. Para patas.”

“Nay, ano ba?”

Ngumiti si nanay.

“Sabi mo sa tulog mo… ‘huwag muna, andito pa si nanay.’”

Natameme ako. Nalintikan na!

Si Cora ay sumigaw sa kilig. Grabe ‘to.

“Ahhh!!!”

Tumayo siya sa upuan.

“GIRL! ANO ‘YAN? MAY SCENE PA TALAGA SA PANAGINIP MO?”

“HINDI ‘YON GANUN!”

“E ANO? PRACTICE??”

“CORA!”

Si Mama naman, parang proud pa.

“Eh ano ngayon? Natural lang ‘yan. Dalaga ang anak ko. At saka pogi naman talaga si Markus este si Psalm pala.”

“Alam mo na, ‘nay?” Usisa ko.

“Anak, nanay ako. May mata rin ako.”

Gusto ko nang magtago sa ilalim ng mesa.

“Girl,” lapit ni Cora sa akin,

“aminin mo na. May nangyari ba o wala?”

Namula ako lalo.

“W—wala!”

“Hmm,” kunwari nag-iisip si nanay.

“Pero mukhang may muntik.”

“Tigilan niyo nga ako.”

“Hoy, huwag mong sisihin ang nanay mo,” singit ni Cora.

“Kami lang naman nagmamalasakit sa future mo.”

“Future ko na mapapahiya araw-araw?”

“Exactly.”

Napapikit na lang ako.

“Pwede bang kumain na lang tayo nang tahimik?”

Sabay silang nagkatinginan. Tapos sabay ring sumagot.

“Hindi.”

Sabay tawa. Habang ako eh nag-iisip kung pwede bang lumipat ng planeta.

Tahimik ang sala pero mabigat ang hangin. Hindi ‘yong tahimik na payapa. ‘Yong tahimik na parang may paparating na bagyo.

Nakatayo si Psalm sa tapat namin. Si Bruno nasa gilid at seryoso. Si Mama at si Cora magkatabing nakaupo, parehong halatang kinakabahan.

“Kailangan nating umalis bukas ng madaling-araw,” diretso niyang sabi.

“Sa isla ng pamilya ko. Doon ligtas.”

“Island?” gulat ni Cora. “As in… island na may dagat, buhangin, at coconut aesthetic?”

Hindi siya ngumiti.

“Oo. At maraming armado.”

Tahimik kaming lahat. Tumingin siya sa akin. Diretso saka mabigat.

“Lara… hindi ka na ligtas kahit saan maliban doon.”

Humigpit ang hawak ko sa laylayan ng damit ko.

“Kasama si nanay at Cora?” tanong ko.

“Oo.”

“At ako?” sabat ni Cora.

Napatingin si Bruno kay Psalm.

Tumango si Psalm.

“Lahat kayo.”

Tahimik ulit. Hanggang sa si nanay ang nagsalita.

“Anak… ano ba talagang pinasok mo?”

Hindi agad sumagot si Psalm. Pero lumuhod siya sa harap niya. At doon ko unang nakita ang Psalm na hindi boss.

Hindi halimaw. Kundi lalaking may takot sa mata.

“Pasensya na po,” mahina niyang sabi.

“Hindi ko kayo dapat dinamay.”

Tumahimik si nanay. Tapos hinawakan niya ang ulo ni Psalm.

“Ang mahalaga, buhay kayo. At ilalayo mo ang anak ko sa gulo mo.”

Tumango siya.

“Sa kahit anong halaga.”

Hindi ko alam kung bakit pero doon ako naluha.

⸻

Kinagabihan Tahimik ang mansyon.

Pero hindi payapa ang dibdib ko. Nasa kwarto ako at nag-iimpake. Nang biglang bumukas ang pinto.

Si Psalm.

Hindi nagsalita. Lumapit lang.

Parang pagod. Parang punong-puno.

Hinawakan niya ang mukha ko.

“Bukas aalis na tayo,” mahina niyang sabi.

Tumango ako.

“Hindi ka ba matatakot?”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Mas natatakot akong maiwan ka.”

Hindi ko na alam kung sino ang naunang lumapit sa amin. Basta bigla na lang na nagyakapan na kami nang mahigpit.

Parang baka ito na ang huling sandaling payapa. Mainit ang noo niya sa noo ko.

Ang hininga niya mabigat.

“Lara…” bulong niya.

“Kung may mangyari sa’kin—”

Tinakpan ko ang bibig niya.

“Huwag.”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Kung sakali lang…”

“Hindi,” sagot ko. “Hindi ka mamamatay.”

Nagtagpo ang labi namin. Hindi nagmamadali. Pero puno ng damdaming parang sasabog na. Hindi ko na naramdaman kung kailan kami napaupo sa kama.

Kung kailan naging mas malapit.

Mas mainit. Mas malalim ang mga halik.

Ang alam ko lang na sa sandaling iyon, parang kami lang ang natitirang tao sa mundo.

⸻

BOOM!

Isang putok ng baril.

Sumunod ang sunod-sunod na kalabog.

Biglang may kumatok sa pinto.

Si Bruno.

“Boss, may sumugod. Sa likod. Papunta na sa rooftop ang dalawa.”

Nanlamig ang katawan ko. Biglang nagbago ang mukha ni Psalm. Parang may pumatay ng ilaw sa mata niya. At may suminding apoy.

Hinila niya agad ang damit ko. Nagulat ako kung bakit. Ano na naman ang plano niya. Nanlaki ang mata ko.

“Psalm—”

“Take care of them, Bruno. Susunod ako,” aniya at kaagad na nilakumos ako ng halik.

Napalunok at napahawak sa balikat niya pero hinila niya lang ako lalo. Nakaupo ako sa gilid ng kama at basta na lang niyang hinawakan ang legs ko at isang sandali pa ay naipasok na niya ang kaniyang p*********i sa loob ko.

“Ughhh!”

Hindi ko alam kung saan ko ibabaling ang aking atensyon. Sa ulos niya o sa putok ng baril.

“Psalm!” halinghing ko.

“f**k! So tight!” aniya at ramdam ko ang gigil niya.

“Ahh! Ahh! Ahh!”

Hindi ko mapigilan ang ungol ko nang bilisan niya ang paglabas masok sa ‘kin. Halos mapaos ako sa sarap ng kaniyang ginagawa.

Hinawakan niya ang leeg ko at napaliyad naman ako. Hinalikan niya iyon doon habang patuloy pa rin siya sa pag-ulos.

“Ahhh! P-Psalm!”

Ilang ulos pa at pareho kaming nilabasan. Mabilis na hinalikan niya ang noo ko at saka ako pinunasan at binihisan. Naptitig ako sa kaniya na ngayon ay nakangiti lang. Hindi ako makapaniwala sa ginawa niya.

“Baon lang,” aniya.

Baon ang lintik. Talagang baon na baon. Napigtad ako nang marinig ang pagsabog sa labas.

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Lara, sa rooftop ka. Huwag kang lilingon. Huwag kang bababa.”

Umiling ako.

“Hindi kita iiwan—”

Hinawakan niya ang mukha ko. Mahigpit iyon.

“Hindi kita ilalagay sa gitna ng bala.”

Hinawakan niya ang noo ko at inilapat sa noo niya.

“Maghintay ka. Babalikan kita.”

Nanginginig ang tuhod ko habang tumatakbo paakyat. Naririnig ko ang putukan sa ibaba. Sigaw ni Cora. Boses ni Mama.

Umiiyak ako habang tumatakbo.

Pagdating ko sa rooftop ay nandoon na sila at may helikopter.

May mga taong sumisigaw ng utos.

“Lara!” sigaw ni Cora sabay yakap sa akin.

Pero ang mata ko ay nasa pintuan pa rin.

Naghihintay.

⸻

Hindi ko na siya nakita.

Pero alam ko hindi siya umatras.

Hindi siya nag-atubili. At habang nanginginig akong naghihintay sa itaas si Psalm Rasgild ay nag-iisa sa ibaba hinaharap ang lahat ng gustong kumuha sa amin.

Para sa akin.