Sinundo ako ni Adam sa tapat ng kanto. Naka-motor siya ngayon at naka-smile, parang walang kahit anong bigat sa mundo. Sana all. Ang gwapo niya rin tingnan sa suot niya.
“Hi,” bati niya. “Ang ganda mo.”
Napangiti ako nang kaunti. “Salamat.”
Sumakay ako sa likod. Habang umaandar kami, ang dami kong iniisip. Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko parang may mata sa likod ko. Parang may naiwan akong tensyon sa bahay. Pero pinilit kong itaboy ang isip na ‘yon. Hindi ko puwedeng ikulong ang sarili ko sa isang lalaking hindi malinaw sa akin kung ano ba talaga ako sa buhay niya.
Huminto kami sa isang maliit na café malapit sa highway.
Tahimik. Hindi matao. Sakto lang para makapag-usap kami. Ang totoo ay kinakabahan ako. Pagkaupo pa lang namin, ramdam ko na agad na seryoso si Adam.
“La
