Kinabukasan, ang goal ko lang sa buhay ay simple lang. Iyon ay ang huwag makita si Markus. Kahit saglit, kahit anino o kahit reflection sa kutsara.
Kaya nang dumaan ako sa vulcanizing shop ni Tiyo Bob at nakita ko siyang nakatayo sa gilid, hawak ang bote ng Pocari na kalmado, malamig at parang walang nangyaring halikan kagabi ay bigla akong nakaramdam ng survival instinct.
Umiwas ang katawan ko bago pa mag-process ang utak ko. Hindi ko na kasi alm kung ano pa ba ang dapat na maramdaman. Sari-sari na eh. Ginugulo niya ang sistema ko.
At sa loob ng dalawang segundo, ako na ang babaeng biglang kumakaripas ng takbo sa kabilang kanto na parang may humahabol na aswang.
“Laring!”
Narinig ko pa si Gargol sa likod ko pero dedma na. Hindi puwede. Hindi ngayon at hindi kailanman. Habang tumatakb
