“Kanina ka pa riyan?” tanong ko sa kaniya.
Hindi naman siya sumagot kaya hindi ko na rin pinilit pa. Binuksan ko na ang pintuan at pumasok na sa loob nang bigla niya akong hablutin at isinara ang pinto.
Napakurap-kurap ako. Ang dilim pa at hindi niya binuksan ang ilaw.
“Ano’ng ginagawa mo?” Kinakabhan kong tanong ulit. Hindi ko maintindihan ang ginagawa niya. Hindi rin siya nagsasalita. Nakatitig lang.
Sinubukan kong kumawala sa hawak niya pero lalo niya lang hinigpitan iyon.
“Pulchritudinous,” wika niya.
“Ha?”
Lalo akong naguguluhan sa sinasabi niya. Hindi ko talaga siya gets.
“M-Markus,” mahinahon kong wika.
Nakatitig lang siya sa ‘kin. Napalunok naman ako. Hindi ako sanay na ganito kami kalapit. Pangarap ko lang ‘to noon eh. Hindi ko akalaing mangyayari at para na rin
