Tahimik ang paligid ng warehouse district—iyong klaseng katahimikan na masyadong perpekto para maging totoo. Alam na agad ni Psalm Rasgild na may mali.
Hindi dahil may nakita siya. Kundi dahil walang tunog. Walang aso. Walang trak. Walang tao. At sa mundong kinalakhan niya, ang katahimikan ay kadalasang senyales ng paparating na kaguluhan.
Huminto siya sa gitna ng bodega, ang mga kahon ng shipment ay nakahilera sa paligid. Ilan sa mga tauhan niya ang nagbabantay, may hawak na flashlight, halatang tensiyonado.
Lumapit si Bruno na mababa ang boses.
“Boss… kulang ang laman ng dalawang truck. Binuksan na bago pa makarating dito.”
Bumaba ang tingin ni Psalm sa isang kahon. Dahan-dahan niya itong binuksan.
Walang laman. Isinara niya ito nang mariin at napamura
“Hindi ito simpleng nakawan,
