Nakaupo siya sa sofa. He felt so relaxed.
May dalang paper bag na parang may dalang prutas o kung anong pampabango ng intensyon niya. Tinitingnan niya si Lara na parang may karapatan. Na parang puwede. Ano ba ang akala niya kay Lara pasyente para dalhan niya ng prutas? Dumb brute.
Parang walang bantang nakapaligid sa babaeng ‘yon. Kung alam lang niya.
Kung alam lang niya kung gaano karaming beses ko na siyang naisalba sa utak ko.
Ilang segundo pa lang siyang nagsasalita, pero sa isip ko napili ko na kung saan ko siya unang tatamaan. Sa panga, leeg, mukha.
Isang maling galaw lang niya, tapos na ang usapan. Pero hindi ako gumagalaw.
Dahil si Lara ang nandoon.
At hindi niya kailangang makita ang bahagi ng mundong pilit kong ikinukubli sa kanya.
“Hi, Lara.”
Ngumiti siya. Masyadong kam
