Worth The Pain-SPG

Chapter 14

Nakaupo siya sa sofa. He felt so relaxed.

May dalang paper bag na parang may dalang prutas o kung anong pampabango ng intensyon niya. Tinitingnan niya si Lara na parang may karapatan. Na parang puwede. Ano ba ang akala niya kay Lara pasyente para dalhan niya ng prutas? Dumb brute.

Parang walang bantang nakapaligid sa babaeng ‘yon. Kung alam lang niya.

Kung alam lang niya kung gaano karaming beses ko na siyang naisalba sa utak ko.

Ilang segundo pa lang siyang nagsasalita, pero sa isip ko napili ko na kung saan ko siya unang tatamaan. Sa panga, leeg, mukha.

Isang maling galaw lang niya, tapos na ang usapan. Pero hindi ako gumagalaw.

Dahil si Lara ang nandoon.

At hindi niya kailangang makita ang bahagi ng mundong pilit kong ikinukubli sa kanya.

“Hi, Lara.”

Ngumiti siya. Masyadong kampante.

Masyadong malapit. Gusto kong pilipitin ang leeg niya gamit ang neck tie niyang baduy.

Humigpit ang pagkakuyom ko sa aking kamay. Kung sa ibang lugar lang ‘to at kung wala lang si Lara eh kanina pa ‘to tinamaan sa ‘kin. Pero naririnig ko ang boses niya sa utak ko.

Huwag.

Kaya tinitigan ko lang siya.

Tahimik at sinusukat.

Hinahanap ang kahinaan. Ayaw kong galitin si Lara lalong ayaw kong takutin. Pero hindi ko talaga gusto ang paraan ng tingin niya kay Lara.

Parang iniisip niya na puwede siyang pumasok sa buhay niya nang basta-basta. Parang walang dapat pag-ingatan. Damn this piece of s**t. Maling-mali na dumalaw pa siya rito. I wonder if he came here a lot of times before.

Nang pumasok si Lara sa kwarto para magpalit, doon ako bahagyang huminga. Pero hindi rin ako umalis sa puwesto ko.

Ayokong iwan silang dalawa sa isang espasyo. It will be the death of me.

“Matagal ko na siyang nililigawan,” sabi niya sa akin.

Diretso at may tapang. Pero hindi niya alam kung kanino siya humaharap.

“Matagal na pala pero hindi ka pa rin sinasagot?” sagot ko at nginisihan siya nang nang-uuyam. Kita ko ang paghigpit ng kamao niya. Hindi ko kailangang taasan ang boses ko. Hindi ko kailangang magbanta. Sapat na ang ngiti ko para sirain ang bait niya. Kunwari pa kasi eh.

“Hmm, it’s fine, importante eh hindi na ako estranghero sa buhay niya. Lara knew me first, and I’m willing to wait for her. Alam ko naman na naghihintayan lang kami,” aniya pa.

This fucker is getting into my nerves. Kung hindi lang ako nagtatago baka kanina ko pa ‘to binaril sa noo niya.

Tumingin siya sa akin na parang nagtataka. And it pissed me off even harder.

“Hindi ka ba aalis? It’s rude that you’re still here. Makikinig ka ba sa usapan namin ni, Lara? You’re just a tenant here hindi ba?” dagdag niya pa.

Natawa naman ako.

“Tenant? May tenant bang nakikipaghalikan sa may-ari? If so, ano ba ang tawag du’n?” sambit ko.

“What did you say?” Kunot na kunot ang noo niya kaya napailing ako. I raised my eyebrow at him saka nagsindi ng sigarilyo.

“Ganiyan ka ba ka walang disiplina at hanggang dito sa loob eh naninigarilyo ka? Mahiya ka naman kay, Lara,” asik niya.

Binugahan ko pa ang epalog.

“So what?” sagot ko.

“Look, I get it na pakiramdam mo inaagawan kita. Hindi kita inaagawan. Ako ang nauna at hindi ka nababagay sa kaniya,” sabi niya.

Napailing ako sa loob-loob ko.

Hindi ko kailangang mang-agaw para maging banta. Sapat na ang pagiging malapit namin ni Lara para kilabutan siya. Sapat na ang pagiging dahilan para masaktan siya. Gusto kong saktan siya literal pero nagpipigil lang ako.

“Isa ka lang hamak na mekaniko. Wala ka na ngang pera pabigat ka pa. Huwag ka ng sumubok, remind lang kita.” wika niya na ikinatawa ko.

Kung hampasin ko kaya siya ng milyones ko. I remained calm and collected. Lalo ko siyang iinisin sa mga ngiti ko pota siya. Babawian ko siya mamayang gabi. Tingnan lang natin kung magagamit pa niya ang sasakyan niya bukas.

“Eh ‘di ikaw na mayaman. Mayaman ka lang naman dahil kurakot ang ama mo,” sinadya kong hininaan para mabaliw siya kaiisip.

Nang lumabas ulit si Lara ay napatingin ako sa kanya. Mas presentable na. Mas maganda at mas vulnerable. She’s really a beauty. Noon pa man gandang-ganda na ako sa kaniya. Walang arte at walang maraming kolorete sa mukha.

Lalo akong nagalit sa sitwasyon. Hindi sa kanya kundi sa mundo. Sa sarili ko. Dahil kahit gusto ko siyang hilahin palayo sa lahat eh wala akong karapatan. Hindi ko puwedeng sabihing akin siya. Hindi ko puwedeng sabihing sumunod siya sa akin.

Pero putangina naman kasi, gusto kong sabihin at angkinin siya. Gusto kong itapon palabas ang lintik na pabidang ‘to.

Nang tanungin ko siya kung gusto ba niyang makasama ang lalaking ‘to, handa na akong tanggapin kahit anong sagot.

Pero hindi ibig sabihin no’n na hindi ako masasaktan. O na hindi ako lalaban sa loob ko.

“Wala akong karapatang pigilan ka,” sabi ko. “Pero hindi ibig sabihin, okay lang sa akin.”

At totoo ‘yon.

Hindi ako santo.

Hindi ako mabait. Pero hindi rin ako tanga para magpanggap na wala akong pakialam.

Nang tumanggi siya kay Adam ay may kung anong gumaan sa dibdib ko. Pero hindi ako ngumiti. Hindi ko dapat ipakita. Hindi ko dapat iparamdam na nakahinga ako. Dahil ayokong isipin niyang kinukulong ko siya.

I simply smiled at the douchebag devilishly. Sakto lang para hindi siya makatulog sa inis sa ‘kin mamaya. I won.

At naiwan kaming dalawa. Mas delikado. Mas totoo. And honestly, the way I like it. Gustong-gusto ko na naso-solo ko siya.

“Hindi mo siya gusto,” sabi ko.

Hindi iyon tanong dahil una pa lang halata naman na ayaw niya kay Adam. Kahit na ang ganda ng mga sinasabi niya. Her actions tells otherwise. Pero kahit gano’n ayokong isipin niyang pinipili niya lang ako dahil nandito ako.

Na parang wala siyang choice. At nang sabihin niyang hindi ko siya pag-aari ay tama siya. Alam ko. Kaya nga galit ako sa sarili ko. Dahil kahit wala akong karapatan may parte sa akin na gustong angkinin siya.

Gusto ko siyang protektahan at ihiwalay sa mundo. At ‘yon ang pinaka-delikado sa lahat. Nang tuluyang magsara ang pinto sa likod ni Adam ay doon ko lang naramdaman kung gaano kahigpit ang pagkakakulong ng galit ko sa dibdib ko.

Hindi ko siya sinundan ng tingin.

Hindi na kailangan. Ang mahalaga ay naiwan si Lara kasama ko.

Tahimik ang sala.

Pero ang hangin sa pagitan namin ay mabigat. Parang anumang segundo ay may sasabog.

Tinitingnan niya ako. Her eyes were telling me something she can’t name. May kaba, may tanong. May tapang na pilit pinapakita.

Hindi na ako naghintay. Lumapit ako sa kaniya at hinawakan ko ang pulso niya.

Hindi padaskol.

Pero hindi rin mahina. ‘Yung hawak na malinaw ang ibig sabihing dito ka lang.

“Markus—” sabi niya at nagulat pa.

Damn that name. Amoy bulok na isda. Hinila ko siya palapit sa akin. Ramdam ko ang biglang pagbilis ng paghinga niya. Nakaliliyo ang natiral niyang amoy. Para iyong gayuma na pilit akong hinihila.

“Bakit mo siya hinayaan dito?” mababa kong tanong.

“Hindi ko naman inanyayahan—”

“Pero hindi mo rin tinaboy,” putol ko. I gulped seeing her natural red wet lips.

Kumunot ang noo niya. “At anong karapatan mo—”

Hindi ko na hinintay matapos ang sasabihin niya. Hinalikan ko siya. Hindi maingat. Hindi rin marahas. Isang halik na puno ng inis, selos, at pagpipigil.

Sa una, ramdam ko ang pagkapit ng kamay niya sa dibdib ko, parang tinutulak ako palayo.

“Markus—” muli niyang bulong.

Pero hindi ako humiwalay.

Sa halip, hinawakan ko ang bewang niya.

Mahigpit. Parang takot na baka mawala siya ‘pag binitawan ko. Unti-unting humina ang pagtulak niya. Ang mga daliri niyang dati’y nakasubsob sa dibdib ko napunta sa batok ko. I smiled triumphantly.

Humigpit iyon kaya mas nilaliman ko ang halik. Mas naging mabagal. Mas naging totoo. Hindi na galit. Hindi na selos. Kundi pagnanasa at pangangailangan. Hinawakan ko ang pisngi niya.

Parang sinisigurong nandoon pa siya.

Na hindi ko lang iniimagine ang init ng balat niya sa ilalim ng mga daliri ko.

“Markus…” mahina niyang sabi laban sa labi ko.

Hindi ko alam kung babala ba ‘yon o paanyaya. Pero mas lalo lang akong napalapit.

Hanggang sa narinig ko ang boses ng nanay niya.

“Lara? Markus?”

Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buong katawan ko.

Sabay kaming napabitaw. Mabilis na magkahiwalay. Parang walang nangyari. Pero ang hininga naming dalawa ay hindi nagsisinungaling.

“Nandito po ako, nay!” mabilis na sagot ni Lara, pilit na kalmado.

“Sandali lang, kukunin ko lang ‘yung charger ko sa kwarto,” dagdag niya.

Tumakbo siya palayo.

Ako naman ay nakapirmi. Huminga nang malalim at napangiti. Hindi halata. Pero nandoon. Ngiting alam kong panalo ako sa sandaling ‘yon.

Hindi dahil natalo ko ang pabida na ‘yon kanina. Kundi dahil si Lara. Hindi niya ako itinulak palayo. At alam kong kahit pilit niyang ikinukubli ang pamumula ng pisngi niya ramdam niya rin ang naramdaman ko.

KINAGABIHAN

Tahimik na ang bahay. Naririnig ko ang mahinang hilik ng nanay niya sa kabilang kwarto.

Lara’s door is closed.

Nakatayo ako sa labas ng pinto niya.

Hindi ko alam kung bakit ako kumakatok.

Alam ko lang eh kailangan ko siyang makita. Kailangan kong masigurong totoo pa rin ang kanina. Marahang katok lang.

Isang beses.

Dalawa bago bumukas ang pinto.

Nandoon siya. Naka-pajama. Medyo magulo ang buhok. At ang mga mata niya ay parang hinihintay ako.

“Hindi ka pa tulog?” mahina niyang tanong.

Umiling ako.

Hindi ako pumasok.

Nakatayo lang ako sa pintuan niya.

Tahimik and I can feel my manhood started to feel different. f**k!

Nagkatitigan kami. Walang nagsasalita. Pero ang daming gustong sabihin ng mga mata namin.

“Kanina…” sabi niya nang mahina.

Lumunok ako.

“Hindi ko intensyong matakot ka.”

“Hindi ako natakot,” sagot niya agad.

“Nagulat lang.”

Lumapit ako ng kalahating hakbang.

Hindi pa rin pumapasok sa kwarto.

“Lara,” mababa kong sabi,

“hindi kita kayang isabay sa kahit anong laro.”

Hindi niya agad sinagot.

Sa halip, hinawakan niya ang laylayan ng shirt ko.

Mahina pero malinaw.

“Hindi rin naman ako laruan,” sabi niya.

May kung anong gumalaw sa loob ng dibdib ko. Isang bagay na matagal ko nang pinipigilan. Lumapit pa ako.

Hanggang halos magdikit na ang noo namin. At sa mahinang boses na para lang sa kanya sinabi ko ang salitang matagal ko nang kinikimkim.

“You’re mine.”

Nakita kong kumurap siya.

Parang may kuryenteng dumaan sa kanya.

“Only mine,” dagdag ko.

“Markus…” bulong niya.

Hindi protesta. Hindi rin pagtanggi. Hinawakan ko ang mukha niya.

Maingat. Parang hawak ko ang pinakamahalagang bagay sa mundo.

“Hindi kita aangkinin kung ayaw mo,” sabi ko. “Pero kung lalapit ka sa akin…” huminga ako nang malalim, “hindi na kita bibitawan.”

Hindi siya umatras. Sa halip, yumakap siya sa akin nang mahigpit. At sa yakap na ‘yon alam kong tapos na ang laban ko sa sarili ko.

I pushed her inside and carefully locked the door of her room. Mabilis na nilkumos ko siya ng halik at kaagad niya namang sinagot iyon.

Damn it!

Nanlaki pa ang mata niya nang kamuntik na siyang mapatid. I smiled at her and told her to keep quiet. Natawa naman siya.

I kissed her again. This time it’s different. It was full of need and hunger. Ramdam ko ang pag-init ng kayawan ko. Para akong tinutupok ng apoy. Ni kinsan sa buhay ko hidni pa ako nakaramdam ng kasabikang pakiramdam ko eh mamamatay ako kapag hindi ko nakuha ang gusto ko.

But looking at Lara, she’s my calm. The one I never knew I needed.

Our eyes met at lalo lang akong nabaliw. I kissed her hungrily while touching evey inch of her body. Wala akong pinalampas. Her mouth taste so sweet. Nakakaadik. Para iyong pulot na espesyal.

Hinubad ko ang suot kong damit at marahan ko ring hinubad ang damit niya nmat hinahalikan ko ang balat niya mula sa taenga hanggang sa leeg at sa kaniyang dibdib.

Napamura ako sa isipan ko when her full breast flaunted. I cupped it and it fits perfectly. Para iyong hinulma para sa mga kamay ko.

I saw her staring at me na para bang nahihiya pa. I smiled at her. Assuring her that everything is alright.

I kissed her again and undressed her fully.

“H-Huwag mong tingnan,” she said almost a whisper.

Tumayo ako at hinubad ang natitira kong saplot. I saw her eyes widened in shock. I stared on her naked body. Everything was in place. She looked so perfect. Napalunok ako seeing how beautiful she is. I smiled at her and pulled her closer to me.

“M-Markus..”

“Sshh, call me Psalm,” I whispered.

“Ha?” I can see confusion in her eyes.

“It’s my second name. I like to be called Psalm than Markus,” paliwanag ko.

“O-Okay,” she answered. I kissed her again and this time mas mabilis na. Mas may diin at mas ramdam ang init.

I kissed her breast. Salit-salitan. Making her moan. I smiled. Bahala na kung magising ang nanay niya. I don’t freakin care. I smiled seeing her. Nakatakip ang kamay niya sa kaniyang bibig while eyes closed.

I massaged her breast and kissed it hard. Bumba ang halik ko and she tried to atop me but I just kissed her hand. Kaya hinayaan niya na ako.

“Trust me,” I stated. Nag-aalangan siya pero tumango na rin.

Kaagad na pomosisyon ako, aiming her center. Napalunok ako sa sobrang pagnanasa. My manhood was dying to get inside her. But I need to control myself. I don’t want to hurt her.

Maingat na inilagay ko sa aking balikat ang legs niya. Her long creamy white legs. I touched her center slowly. Napaliyad naman siya at naptingin sa ‘kin.

“Ano ang ginagawa mo?” tanong niya.

I licked her center making her gasp. Sinimulan kong lamutakin ang p********e niya making her groan. Sinigurado kong mababaliw siya sa ginagawa ko. Only i was allowed to touch and taste this. Her body is made for me only.

I teased her center using my fingers. Ramdam kong kinakabahan siya at excited t the same time.

“M-Markus!”

She’s getting impatient I can tell. I smiled and kissed her folds. My tongue wandered and my fingers too.

Maingat ang galaw ko at ayaw ko rin siyang biglain. The light from the moon outside reflecting her beautiful face is enough to make me go insane. Napakaganda niya. Lara is too beautiful to be mine. She’s a virgin I can say.

I inserted my finger and moved it to and fro. She bit her lips. Lalo akong nakaramdam ng init sa nakikita. Binilisan ko iyon at ilang saglit pa ay nahigit niya ang kaniyang hininga. She writhed in pleasure. Her center is wet. Kaagad na umibabaw ako sa kaniya at hinalikan siya.

I sipped her lips and tongue. Napahawak naman siya sa likod ko at hinayaan ako sa aking ginagawa. As if she’s giving me the permission to do it.

Napamura ako nang sinubukan kong ipasok ang aking p*********i. Bahagya niya akong itinulak.

“Does it hurt?” tanong ko.

Tumango naman siya. Hindi ko na alam ang gagawin ko. I can’t with this anymore.

“Tell me to stop and I will stop,” nahihirapan kong wika. Sinamaan niya naman ako ng tingin.

“Nandito na rin lang tayo tapos aatras ka?” aniya. I smiled seeing her annoyed face. Hindi niya lang alam kung gaano ako kasaya ngayon.

“Okay,” wika ko at nilaliman ko pa ang halik sa kaniya. Hoping that it will ease the pain. Ramdam ko ang pagbaon ng kuko niya sa likod ko. She even bit my lips and I don’t care.

Nang makabaon ako sa loob niya ay pareho kaming napahinga nang malalim.

“Ang sakit,” reklamo niya. A tear escaped from her eyes. Kaagad na hinalikan ko ang mata niya tapos ang kaniyang labi.

“I can’t take it any longer,” wika ko. Para akong sinasakal. She signed me to continue so I did. I started moving.

Ramdam kong nasasaktan siya. She was so tight and warm. Nahihirapan din ako. Para bang anytime ay lalabasan na rin ako. The f**k!

I kissed her again and she replied. Ilang minuto lang naman ay ramdam ko na nakapag-adjust na ang katawan niya sa ‘kin.

I can move freely. I entered her slow and full. Sagad at baon. She bit my shoulder.

“Masakit,” reklamo niya. I smiled at her. Gumalaw na ulit ako at kita kong halos mabaliw siya sa ilalim ko. I kissed hee again.

“Aahhhhh! Markus!” halunghing niya. Lalo pa akong ginanahan dahil tumatama ang hininga niya sa taenga ko. I was so turned on.

“Yes?” I answered.

“Ahhh! Ahhh!”

“Should I go fast or slow?” bulong ko sa taenga niya.

“Ahhh! F-faster!”

Napangiti ako nang marinig iyon sa kaniya. I kissed her fully and moved inside her. Mabilis at sinigurado kong busog na busog siya sa ‘kin.

It took almost an hour before I stopped. She was so sated and so do I. Gusto ko pa but I can’t. I need to control myself. Hindi niya pa ako kayang sabayan ngayon.

Nilinisan ko siya at binihisan. She fell asleep right away. Kinumutan ko siya at hinalikan ang kaniyang pisngi saka pumwesto sa binta niya at nagsindi ng sigarilyo.

My forehead creased when my phone vibrated. It was a text from Bruno and Percival asking for my help. It was an emergency. Ayaw kong iwan si Lara but the brotherhood needs me.

Kaagad akong nagbihis at nag-iwan lang ng note na babalik ako.