Tahimik ang loob ng pansamantalang hideout matapos ang sunod-sunod na galaw laban sa Centuri.
May mga tauhan sa labas, nagbabantay. May ilan pang nag-aayos ng sugat. Pero sa loob ng maliit na kwarto, nakaupo si Psalm sa isang silya, tinatanggal ang guwantes sa kamay, bakas pa rin ang dugo sa manggas ng damit niya.
Nakatayo si Bruno sa tabi ng mesa, nakasandal, at tahimik na nagmamasid sa boss niya. Matagal na siyang may gustong itanong. Ngayon lang siya nagkalakas ng loob.
“Boss,” simula ni Bruno, “may balak ka bang sabihin sa kaniya ang totoo?”
Hindi agad tumingala si Psalm. Abala pa rin siya sa paglinis ng sugat sa kamay.
“Anong totoo?” malamig niyang tanong.
Napabuntong-hininga si Bruno. “Huwag mo na akong paikutin. Alam mo kung ano ang tinutukoy ko.”
Sandaling natahimik si Psalm
