Chapter 26
2011 Words
Tahimik ang silid. Iyong klase ng katahimikan na mas nakakatakot kaysa sa putok ng baril. Nakatayo ako sa gitna ng opisina ng lolo ko, malapad ang mesa, makapal ang carpet, at sa dingding mga lumang baril, espada, at litrato ng mga Rasgild na matagal nang patay.
Mga hari. Mga halimaw.
At ako, ang kasalukuyang tagapagmana ng gulo. Nakatayo sa harap ko si Infernu Rasgild.
Hindi siya sumisigaw. Hindi siya nagwawala. Mas delikado siya kapag tahimik.
“Alam mo ba,” mababa niyang sabi, “kung ilang lalaki ang inilibing ko dahil sa desisyon nila?”
Hindi ako sumagot. Hindi ko kailangang magpaliwanag.
“Alam mo ba kung ilang babae ang naging dahilan ng pagbagsak ng mga hari?”
Tumingin ako sa kanya nang diretso.
“Hindi babae ang problema,” sagot ko.
“Ang problema ay ang mga lalaking hindi marunong manindigan.”
Bahagyang kumunot ang noo niya. Isang maling sagot. Isang maling tono. Isang maling tapang. Lumapit siya sa akin. Isang hakbang lang ang pagitan namin.
“Matapang ka na ngayon,” sabi niya.
“Dahil may pinoprotektahan ka.”
“Matagal na po akong matapang,” sagot ko.
“Ngayon lang may dahilan.”
Biglang sumabog ang kamao niya sa mesa.
BUMAGSAK ang isang basong kristal at nabasag. Tumilapon ang salamin sa sahig.
“DAHILAN?” sigaw niya tapos humalakhak.
“GINAWA MONG KAHINAAN ANG DAHILAN MO, PSALM!”
Hindi ako umatras. Hindi rin ako pumikit.
“Kahinaan lang ‘yan kung pababayaan ko siyang mamatay,” sagot ko nang mabagal.
“Hindi ko po gagawin iyon.”
Huminga siya nang malalim.
Parang leon na pinipigilan ang sarili na mangagat.
“Dinadala mo siya sa gitna ng digmaan,” sabi niya.
“Sa gitna ng mga taong papatayin siya para lang masaktan ka.”
“Mas papatayin siya kung iiwan ko siya sa labas,” sagot ko.
“Sinusundan na nila ako. Hindi ko po siya itatapon sa kalsada para lang malinis ang konsensya ko.”
Tahimik ulit pero Mas mabigat.
Mas delikado. I can feel the tension.
“Handa ka bang maghukay ng libingan para sa kanya?” tanong niya.
“Kung sakaling hindi ka umabot?”
Sumikip ang dibdib ko. Pero hindi ko ipinakita.
“Hindi po siya mamamatay,” sagot ko.
“Kahit ako pa ang mauna.”
Doon niya ako sinampal.
Malakas. Hindi dahil galit.
Kundi dahil totoo ang sinabi ko. Tumagilid ang ulo ko pero hindi ako bumagsak.
“Bobo,” bulong niya.
“Ganyan magsalita ang mga lalaking in love.”
Tumitig ako sa kanya.
“Kung kasalanan po ‘yon,” sagot ko,
“handa po akong mamatay na makasalanan.”
Saglit siyang natawa. Isang maikling tawa na walang saya.
“Kung mamatay ka,” sabi niya,
“ako ang papatay sa lahat ng Centuri.”
“Alam ko po.”
“Kung mamatay siya,” dagdag niya,
“ako ang papatay sa ’yo sa impiyerno.”
Tumango ako. Wala akong pagpipilian.
“Fair deal po.”
Bigla niyang hinawakan ang kwelyo ko at hinila ako palapit. Magkadikit halos ang noo namin.
“Makinig kang mabuti,” madiin niyang sabi.
“Kapag nadamay ang babaeng ‘yan sa isang patak ng dugo na dapat sa’yo—”
“Sa akin po lahat,” putol ko.
“Sa akin po ang bala. Sa akin ang patalim. Sa akin ang kabaong.”
Tahimik.
Matagal. Tapos dahan-dahan niyang binitiwan ang kwelyo ko. Umayos siya ng tayo.
Parang hari ulit.
“Kung gayon,” sabi niya,
“siguraduhin mong matatapos mo ang digmaang ito bago ka matutong magmahal nang masyado.”
Tumalikod siya.
“At Psalm…”
Huminto ako.
“Kung pipili ka sa pagitan ng angkan at ng babae—”
Huminga siya nang malalim.
“Siguraduhin mong handa kang sunugin ang mundo sa pipiliin mo.”
Hindi ako nagdalawang-isip.
“Opo.”
Ang mesa ay puno ng mapa.
Hindi mapa ng bansa. Mapa ng mga pantalan, warehouse, airstrip, at mga ruta ng shipment. Pula ang marka ng Centuri.
Itim ang sa amin. At sa gitna maraming X.
Mga lugar na naging madugo. Mga lugar na magiging mas madugo pa.
Nakatayo si Infernu sa unahan. Si Gideon sa kanan niya. Si Percival sa kaliwa. Naroon sina Bela, Hades, Kalique at ang ilan sa mga pinaka-mapanganib na tao sa mundo. Si Leonardi at Simon.
At ako.
Tahimik ang lahat.
Hanggang sa nagsalita si Infernu.
“Hindi na ito simpleng negosyo,” sabi niya.
“Personal na ito.”
Tinuro niya ang isang port sa mapa.
“Dito inambush ang shipment ni Psalm.”
Tumitig sa akin ang lahat.
“Tatlong truck,” sabi ni Gideon.
“Labing-apat na patay. Dalawa sa kanila ay matagal ng naninilbihan sa pamilya natin.”
Kumuyom ang kamao ko.
“Si Ricafort ang nag-utos,” sabi ni Percival.
“Gusto niyang patunayan na kaya niyang tapatan si Psalm.”
Napangisi ako.
“Wrong move,” sumabat si Bela.
“Problema, hindi lang siya ang gumagalaw. May inside man tayo.”
Tumahimik ang silid. Iyon ang pinakaayaw kong marinig.
“Hindi pwedeng wala,” dagdag ni Hades.
“Alam nila ang oras. Alam nila ang ruta. May nagbubukas ng pinto mula sa loob.”
“Kung gano’n,” sabi ni Kalique,
“hindi lang ito giyera sa labas. May ahas sa bahay.”
Dahan-dahan akong lumapit sa mesa. Tinuro ko ang tatlong pulang marka.
“Hindi natin uubusin lahat ng Centuri sa isang bagsakan,” sabi ko.
“Guguluhin natin ang galaw nila.”
“Paano?” tanong ni Gideon.
“Logistics,” sagot ko.
“Walang bala, walang pera, walang supply—walang digmaan.”
Tinuro ko ang warehouse.
“Dito ang armas.”
Tinuro ko ang pantalan.
“Dito ang droga.”
Tinuro ko ang bangko.
“Dito ang pera.”
“Tatlong target,” sabi ni Percival.
“Tatlong strike team.”
Umiling ako.
“Hindi sabay-sabay.”
Lumingon sa akin si Infernu.
“Bakit?”
“Gusto kong lumabas ang ahas,” sagot ko.
“Kapag nagkagulo sa isang lugar, gagalaw ang taksil para iligtas ang susunod.”
Tahimik. Pagkatapos tumango si Infernu.
“Matalino.”
“Pero risky,” dagdag ni Gideon.
“Kapag pumalpak ang una, malalaman nila ang galaw natin.”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Kaya ako ang unang pupunta.”
Tumahimik ulit ang lahat.
“Hindi,” mariing sabi ni Gideon.
“Hindi ka isasalang sa front line.”
“Hindi ito request,” sagot ko.
“Utos ko ‘to.”
Tumayo si Infernu.
At lahat ay tumahimik.
“Kung mamatay ka, Psalm,” sabi niya,
“walang Rasgild na susunod sa’yo sa libingan.”
Tumingin ako sa kanya.
“Kung hindi ako kikilos,” sagot ko,
“mas maraming Rasgild ang ililibing.”
Nagkatitigan kami. Walang umurong.
Sa huli, si Infernu ang nagsalita.
“Tatlong team. Tatlong target.”
Tumigil siya sandali.
“At isang pain.”
Napatingin silang lahat sa akin.
“Ako,” sabi ko.
“Hindi ka pain,” mariing sabi ni Percival.
“Hindi kita hahayaang gawing target.”
“Tayong lahat ay target,” sagot ko.
“Pero ako ang gusto nilang patayin.”
Tumahimik si Bela.
“Kapag nahuli ka nila…”
“Hindi nila ako mahuhuli,” sagot ko.
Pero alam naming lahat na puwede akong mamatay.
“May isa pang problema,” sabi ni Hades.
“Hindi lang Centuri ang kalaban natin.”
“May ibang pamilya?” tanong ni Kalique.
“May mga gustong makinabang kapag humina ang Rasgild.”
Tumawa ako nang mababa.
“Hayaan nating lumabas silang lahat.”
Tumango si Infernu.
“Kung gayon, ito na ang utos ko.”
Tumigil ang lahat sa paghinga.
“Walang atrasan.”
“Walang awa.”
“At walang titigil hangga’t hindi gumagapang ang Centuri sa sarili nilang dugo.”
Mabigat ang hangin. Parang may paparating na bagyo.
Habang nag-uusap sila ng susunod na detalye, isang pangalan lang ang nasa isip ko.
Lara.
At iyon ang pinaka-mapanganib na bahagi ng digmaang ito. Dahil kapag nalaman ng Centuri kung sino ang kahinaan ko. Hindi na nila ako aatakihin sa baril.
Sa kanya sila dadaan.
At doon… doon ako magiging tunay na halimaw.
Amoy bakal ang hangin.
Amoy dugo.
Amoy takot.
Nasa lumang warehouse kami sa dulo ng pier basag ang mga ilaw, umuugong ang sirena sa malayo, at sa sahig ay nakahandusay ang mga tauhan ng Centuri.
Hindi na ito labanan.
Ito ay pagwawalis. Hinawakan ko ang baril ko, pero hindi ako nagpapaputok.
Hindi ko kailangan. Gusto ko siyang makita sa mata. Gusto kong marinig ang huli niyang hinga.
“PSALM RASGILD!”
Narinig ko ang boses niya mula sa taas ng metal stairs.
Si Ricafort Centuri.
Mukhang galit. Mukhang desperado.
Mukhang alam na niyang tapos na ang lahat.
“Lumabas ka riyan!” sigaw niya.
Ngumiti ako nang bahagya. Lumabas ako sa liwanag. Duguan ang braso ko. May sugat sa balikat dahil sa mga nakaraang engkwentro. Pero nakatayo pa rin ako.
“Akala mo ba,” sigaw niya, “hindi kita madadala sa impiyerno kasama ko?”
Umangat ang baril niya. Pero bago pa siya makaputok ay sumugod na ako.
Narinig ko ang bala na dumaan sa tabi ng ulo ko. Tinamaan ang pader sa likod. Tumalon ako sa tabi, gumulong sa sahig, saka muling tumayo.
Mabilis.
Masyadong mabilis para sa kanya.
“PUTANG INA MO!” sigaw niya.
Paulit-ulit siyang nagpaputok.
Pero mali ang galaw niya. Galit ang hawak niya sa baril. Hindi kontrolado. Hindi ako. Lumapit ako sa isang container, sumilip, saka nagpakawala ng dalawang putok.
Hindi para patayin kundi Para pigilan.
Tinamaan ang paa niya. Nabuwal siya sa sahig saka sumigaw.
Pero hindi ako tumigil.
Lumapit ako sa kanya.
Bumagsak ang baril niya sa sahig.
Tinangka niyang abutin kaya tinapakan ko ang kamay niya.
Malakas.
Narinig ko ang tunog ng buto.
Sigaw siya nang sigaw.
“PSALM—MAG-USAP TAYO—!”
Sinipa ko siya sa tiyan.
Bumagsak siya pabalik sa sahig.
Humihingal at Umiiyak na.
Wala na ang yabang.
Wala na ang angas.
“Nasaan na ang tapang mo?” tanong ko nang malamig.
“Nasaan na ang lakas ng loob mong galawin ang sa akin?”
“Hindi ko alam—hindi ko alam na gano’n ka—”
Hinila ko siya pataas sa kwelyo. Magkadikit ang mukha namin.
“Mali,” sabi ko.
“Alam mo. Alam na alam mo.”
Sinuntok ko siya.
Isang beses.
Dalawang beses.
Tatlo.
Hanggang sa bumagsak ulit siya.
Dumura ng dugo saka Gumagapang palayo.
“Please…” nanginginig niyang sabi.
“May pamilya ako—”
Tumigil ako sa harap niya.
“Lahat tayo meron,” sagot ko.
“Pero ikaw… pinili mong galawin ang akin.”
Kinuha ko ang kutsilyo sa likod ko.
Nakita ko ang takot sa mata niya.
Tunay. Walang yabang. Walang kayabangan ng anak ng don. Isang lalaking alam na tapos na siya.
“H-hindi mo kailangang gawin ‘to—”
Lumuhod ako sa harap niya.
Hinawakan ang baba niya. Pinilit ko siyang tumingin sa akin.
“Kailangan,” bulong ko.
“Para wala nang sumunod sa’yo.”
Sinaksak ko siya sa tiyan.
Isang beses.
Hinugot ko iyon at napasigaw siya.
Sinaksak ko ulit sa dibdib.
Isa pa.
At isa pa.
Hindi ako nagbilang.
Hindi ko kailangan. Hanggang sa hindi na siya sumisigaw. Hanggang sa hindi na siya gumagalaw. Hanggang sa wala nang Ricafort Centuri.
Tumayo ako. Duguan ang kamay ko.
Mabigat ang dibdib ko. Pero malinaw ang isip ko. Tapos na.
Lumapit si Bruno sa likod ko.
Tahimik.
“Boss…” sabi niya.
“Tapos na ang Centuri. Wala nang galaw sa lahat ng ports.”
Ipinasok ko ang kutsilyo sa likod ko.
Huminga ako nang malalim.
“Good,” sagot ko.
“Uuwi na ako.”
Tumingin siya sa akin.
Alam niya kung saan ang uwi ko.
Hindi sa mansion. Hindi sa trono.
Kundi sa babae na naghihintay.
Sa babaeng dahilan kung bakit ko tinapos ang digmaang ito.
“May sugat ka,” sabi ni Bruno.
“Hindi bale,” sagot ko.
“Mas masakit kapag hindi ako umuwi sa kanya.”
- Writer
