Alam kong may mangyayari. Hindi ko lang alam kung kailan. O kung gaano kalala.
Pero ramdam ko iyon sa bawat galaw ng mansion, sa pagdami ng mga armadong tao, sa pabulong na mga utos sa hallway, sa katahimikang parang humihinga bago sumabog.
At higit sa lahat ramdam ko iyon kay Psalm.
Tahimik siya. Mas tahimik kaysa dati.
Mas maingat sa paghawak sa akin. Parang sinasadya niyang damihan ang bawat sandali.
Nakita ko siyang nakatayo sa balkonahe, nakatanaw sa dilim. Parang may kinakausap na multo. Lumapit ako. Hindi ako nagsalita agad.
Hinayaan ko muna ang hangin na magdala ng lakas ng loob ko.
“Lalaban ka na, ‘no?” mahina kong tanong.
Hindi siya agad sumagot.
Pero alam kong narinig niya.
“Oo,” sagot niya sa huli.
Isang salita lang. Pero parang binagsakan ako ng mundo.
“Babalik ka
